tag:blogger.com,1999:blog-59482604425757654732011-09-17T15:53:48.377+03:00Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.comBlogger571100tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-45325705133753639062011-09-13T04:13:00.006+03:002011-09-13T04:22:59.239+03:00<div style="text-align: justify;">Πανσέληνος πάλι. Δεκατρία φεγγάρια μετά, μια ευχή στεγνώνει στον φθινοπωρινό αέρα και τα όνειρα αλλάζουν σχήμα και γεύση σαν ώριμα φρούτα. Μα ο τρύγος αργεί. Επιστρέφω στην πόλη και είμαι ένας άλλος. Πάντα ο άλλος - ο ρευστός εαυτός ή ο φίλος που θα γνωρίσεις στο επόμενο κεφάλαιο - κουβαλώντας όμως πια στις αποσκευές μια χούφτα νέες αμφιβολίες. Είμαι και πάλι εδώ. Στο ίδιο μέρος να νοσταλγώ τις ίδιες μουσικές. Καινούρια αρχή και νιώθω πάλι πως ακολουθώ μια σκιά - τη σκιά μου που συχνά περπατάει μπροστά μου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο εξής θα με βρίσκεις <a href="http://toalbatross.blogspot.com/">εδώ</a>.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καλή αντάμωση.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-4532570513375363906?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-14218698438368772642011-05-03T18:54:00.002+03:002011-05-03T18:56:18.090+03:00<iframe frameborder="0" width="560" height="314" src="http://www.dailymotion.com/embed/video/xi2b7p?width=560&amp;theme=none&amp;wmode=transparent"></iframe><br /><a href="http://www.dailymotion.com/video/xi2b7p_debtocracy-final_news" target="_blank">Debtocracy FINAL</a> <i>by <a href="http://www.dailymotion.com/BitsnBytes" target="_blank">BitsnBytes</a></i><div><br /></div><div>περισσότερα εδώ: <a href="http://www.debtocracy.gr/">http://www.debtocracy.gr/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-1421869843836877264?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-84706844806164638662011-03-19T05:08:00.006+02:002011-03-19T05:27:43.337+02:00Ακούω αυτό το τραγούδι απόψε. Όπως το άκουγα τότε.<div><br /></div><div><iframe title="YouTube video player" width="560" height="420" src="http://www.youtube.com/embed/sYG5IK4SqhA" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><br /></div><div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">Και ξαφνικά, είμαι ξανά στον παραλιακό της Θεσσαλονίκης, σαν πρίν δυο χρόνια, να περπατώ μια νύχτα ήσυχη και μαγική, με τα ακουστικά στα αφτιά, να το ακούω και να το μουρμουρίζω. Να με δροσίζει το θαλασσινό αεράκι και να περνάω δίπλα από τα φωτισμένα καραβάκια στις προβλήτες. Να σταματάω μπροστά από το ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς για τσιγάρο και για να χαζέψω το φεγγάρι και την αντανάκλαση του στη θάλασσα, λίγο πρίν πάρω την τελευταία ανηφόρα για το σπίτι. Να μετράω τα φωτάκια από τα πλοία μακριά στον ορίζοντα, ελαφρώς ζαλισμένος από τα ποτά με τους φίλους στα Λαδάδικα και να βιάζομαι να πάω σπίτι επειδή η γάτα μου θα με περιμένει για να κοιμηθεί στα πόδια μου. Μου λείπεις...</div></div><div><br /></div><div>ΥΓ. Απόψε είδες το φεγγάρι;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-8470684480616463866?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-87353806170259962822011-03-09T02:09:00.006+02:002011-03-09T02:50:44.172+02:00<div style="text-align: left;">Απόψε στη συναυλία το κατάλαβα: Μεγαλώνω.</div><div><br /><div><div style="text-align: justify;">Γερνάω μαζί με τα τραγούδια που μ' αρέσαν τότε και σήμερα. Όλα εκείνα τα τραγούδια που τώρα είναι φορτωμένα αποσκευές και παρελθόν, σαν άνθρωποι κουρασμένοι απ' το δρόμο. Κάθε ένα κουβαλάει και μια ανάμνηση, στον κόρφο του κρυμμένη σαν φυλαχτό.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήρθαν. Συνοδοιπόροι από παλιά, που επισκέφτηκαν απόψε για ένα σύντομο "γειά" πρίν επιστρέψουν στις σκιές της λήθης. Αυτά τα τραγούδια, τα τραγουδούσα κι εγώ όταν βγήκαν πρώτα - χρόνια πριν - πριν τα ντύσω με άλλες ιστορίες, εικόνες και συναισθήματα. Απόψε τα αναγνώρισα χωρίς κόπο, κι ας ήταν τα ρούχα που τους έδωσα κουρέλια απ' τον καιρό...</div></div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 375px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3515/3987705635_7e523e82c4.jpg" border="0" alt="" /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">εικόνα από </span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><a href="http://www.flickr.com/photos/aniretak/3987705635/in/photostream/">εδώ</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-8735380617025996282?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-11308690923643124462011-02-22T01:50:00.007+02:002011-02-22T03:31:44.094+02:00Ναι, το ξέρω, δεν τό 'χω καθόλου με το γράψιμο αυτό τον καιρό. Και δεν ήθελα να ξεπέσει το βλογ σε επίπεδα τζούκμποξ, αλλά παρά να βάλω λουκέτο... Θα κάνεις υπομονή.<br /><br />Είναι λίγος καιρός τώρα που έχω ξαναπορωθεί με τα Βουλγάρικα πολυφωνικά τραγούδια. Το διάβασμα βλέπεις. Είμαι άνθρωπος που αγχώνεται με την πολλή ησυχία, άρα όταν διαβάζω πρέπει κάτι να ακούω για να ησυχάζω. Και αυτές τις μέρες ακούω τραγούδια τέτοια. Για κάποιο λόγο τα νιώθω πολύ οικεία.<br /><br />Ψάχνοντας, που λές, στον "εσυσωλήνα" βρήκα αυτό το υπέροχο κομμάτι που δεν το έχω σε cd και τρελλάθηκα. Μα είναι τέλειο και το ακούω συνέχεια! Πάρε να ακούσεις. Άκουσε το κατά προτίμηση νύχτα. Γενικά, σ' αυτό το βλογ να μπαίνεις νύχτα γιατί πάντα βράδυ σου γράφω με διάθεση νυχτερινή. Και όπως ξέρεις, της νύχτας τα καμώματα... Σταματάω τώρα. Άκου!<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="560" height="420" src="http://www.youtube.com/embed/4s1oTwgiq3s" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><br /><br />Έχω φίλους Βούλγαρους και δεν θέλω να τους ρωτήσω γι' αυτό το κομμάτι. Είναι υπέροχο που δεν ξέρω τί λένε τα λόγια. Μπορώ να το ακούω και να φαντάζομαι διάφορα. Και απλά να ταξιδεύω.<br /><br />Στο επανειδείν...<br /><br />Κ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-1130869092364312446?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-86182256037232939402011-02-17T04:21:00.004+02:002011-02-17T04:30:07.744+02:00Απόψε είδα πάλι το φεγγάρι και θυμήθηκα την ευχή.<br />Περιμένω.<br /><br />Δεν είμαι δημιουργικός αυτό τον καιρό.<br />Προσπαθώ - και πρέπει - να είμαι ακαδημαϊκός, επιστημονικός κι αποστειρωμένος.<br />Όρεξη δεν μου μένει να γράψω τίποτα άλλο.<br />Ούτε και να γράψω σ' εσένα δυστυχώς.<br /><br />Πάμε τώρα πριν θυμηθώ πως δεν έχω χρόνο να αισθανθώ.<br />Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="560" height="420" src="http://www.youtube.com/embed/xwQYQMz-24s" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-8618225603723293940?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-34198947876808571262010-11-25T23:53:00.006+02:002010-11-26T00:24:03.849+02:00<div><br /></div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/TO7g7-sUX3I/AAAAAAAAAZk/LcofcMbuLdQ/s1600/IMG_5324.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 746px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/TO7g7-sUX3I/AAAAAAAAAZk/LcofcMbuLdQ/s400/IMG_5324.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543615512385445746" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div>Σου γράφω και ακούω <a href="http://www.youtube.com/watch?v=qiabr6z4is4">αυτό</a>.<div style="text-align: center;"><br /></div><div>Μού 'λειψες και έχει καιρό να τα πούμε. Κάνε υπομονή. Δεν σού 'γραφα επειδή τώρα γράφω άλλα αλλού. Όχι τόσο ευχάριστα, θα έλεγα, κι ούτε θα διαβαστούν από 'σένα...</div><div><br /></div><div>Ακαδημαϊκή χρονιά άρχισε και πέρασε η μισή χωρίς να το καταλάβω. Καλύτερα είναι φέτος. Περιορισμένο το άγχος μου, με καλές φιλίες να με στηρίζουν και η ανάμνηση της Θεσσαλονίκης πονάει λιγότερο.</div><div><br /></div><div>Τη φωτογραφία που βλέπεις την τράβηξα βράδυ Τρίτης 24 Αυγούστου, νύχτα με πανσέληνο "στο περιγιάλι το κρυφό" (ναι το Σεφερικό, αλήθεια!) σ' ένα διάλειμμα από κολύμπι νυχτερινό. Ησυχία, γαλήνη, ομορφιά, ευγνωμοσύνη. Μαγεία.</div><div><br /></div><div>Ετεροχρονισμένο αυτό αλλά... Λένε πως η νύχτα της Αυγουστιάτικης πανσελήνου είναι είναι η πιό φωτεινή του χρόνου. Λένε πως αυτή τη νύχτα διάλεγαν οι μάγισσες να κάνουν τα πιό δυνατά τους ξόρκια. Λένε πως αν κάνεις μια ευχή στην πανσέληνο του Αυγούστου θα πιάσει.</div><div><br /></div><div>Έκανα, που λές, μια ευχή. Και νομίζω ότι έπιασε. Κάθε πανσέληνο που βλέπω από τότε θυμάμαι την ευχή. Και βλέπω τα σημάδια πως φέτος κάτι αλλάζει. Αργά αλλά σίγουρα. Μπορεί να πάρει καιρό να φτάσει μέχρι εκεί αλλά το νιώθω πως θα φτάσει.</div><div><br /></div><div>Εσύ έκανες ποτέ ευχή στο φεγγάρι;</div><div><br /></div><div>Κ</div><div><br /></div><div>ΥΓ1. Τη λεπτομέρεια στη φωτογραφία την πρόσεξες; Είναι αυτός ο παράξενος βράχος που μοιάζει με προφίλ ιπποποτάμου! Ά ρε ξαδερφάκι σ' αγαπώ!</div><div><br /></div><div><br /></div><div><img src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/TO7gV6BSuFI/AAAAAAAAAZc/smGDVgL9LSE/s400/Picture%2B1.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543614858296211538" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 673px; " /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ΥΓ2. Ξέρω κάποιον που αν το διαβάσει αυτό θα το θεωρήσει ηλίθιο αλλά δεν πτοούμαι. <i>Εκεί που εσύ βλέπεις μια ηλεκτρική εκκένωση... </i>(Ξέρεις εσύ...)</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-3419894787680857126?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-45766889928364532172010-06-26T03:56:00.008+03:002010-06-26T05:10:08.053+03:00Δες τι ανακάλυψα!<div><br /></div><div>Καλύτερα να το φυλάξεις για το βράδυ. Αν το δείς μέρα μπορεί να σου φανεί αδιάφορο...</div><div><br /></div><div>Είναι μια υπέροχη σκηνή από την ταινία <i>"</i><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Double_Life_of_V%C3%A9ronique"><i>Η διπλή ζωή της Βερόνικας</i></a><i>"</i></div><div><i></i>του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Krzysztof_Kie%C5%9Blowski"><i>Κριστόφ Κισλόφσκι</i></a><i>.</i></div><div><br /></div><div><object width="560" height="420"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TEVlDb43v-4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/TEVlDb43v-4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="420"></embed></object><br /></div><div><br /></div><div>Ώρες-ώρες είναι ωραίο να παραμυθιάζεσαι...</div><div><br /></div><div>Να πώ για την σκηνοθεσία, για την ηθοποιία, το σενάριο ή τη μουσική;</div><div>Αυτή την ταινία αξίζει να την δείς. Ψάξ' την!</div><div><br /></div><div>Κ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-4576688992836453217?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-24343506215703382832010-06-24T18:01:00.010+03:002010-06-25T19:16:06.913+03:00<div style="text-align: left;">Και όταν επιτέλους, για μιά μέρα ανά δύο εβδομάδες, αποφασίζει να μας τιμήσει με την παρουσία του ο ήλιος και να δείξει το όμορφο προσωπάκι του στη Λόνδρα (βλέπε: κάποιος άνοιξε την πόρτα και άναψε αυτόματα το λαμπάκι του ψυγείου) ο κόσμος τρελαίνεται. Πάνε οι Λονδρέζοι με τα μαγιώ και ξαπλώνονται στα πάρκα και παίζουν με ρακέτες και βρωμοκοπάει ο τόπος αντηλιακό. Καπέλα, βεντάλιες και "ουφ τί ζέστη, δεν αντέχω άλλο" κι ας είναι μόλις 24 βαθμούς κελσίου. Άχ Εγγλεζάκια μου κι αν έρθετε στην Κύπρο Ιούλη με τα 45άρια!</div><br />Καλοκαίρι λοιπόν στην Ιγγλατέρα (μετ' εμποδίων) και πάω βόλτα στο Southbank, δηλαδή περπάτημα στην νότια παραλία του Τάμεση στο κεντρικό Λονδίνο (το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όποιον επισκεφτεί την πόλη). Είμαι με την Σ. και τριγυρνάμε κάνοντας τακτικά στάση για γουλιά παγωμένου καφέ και τσιγάρο. Και τί πιάνει το μάτι μας;<br /><br />Ελληνική παραλία στον Τάμεση. Μάλιστα! Εκστρατεία προώθησης τουρισμού του Ε.Ο.Τ. Αμέ. 2.5 τόνους άμμο σκόρπισαν δίπλα στο Royal Festival Hall, στήσανε ομπρελίτσες, καρεκλάκια και σεζλόνγκ και σέρβιραν σουβλάκια και μπύρα Μύθος. Εννοείται ότι καθίσαμε για ένα τρίωρο και λιώσαμε. Το μόνο που μας χάλασε ήταν η μουσική υπόκρουση - γιατί γίνεται ελληνική παραλία και να λείπει ο Σάκης και τα λοιπά χαζοχαρούμενα;<div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><img src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/TCN51RmrSDI/AAAAAAAAAZE/F5gRJKp1s2o/s400/thals.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486362727233046578" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 560px; height: 425px; " /></span></div><div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#0000EE;"><br /></span></div><div>Σαφώς η ατάκα της ημέρας ήταν:<br /><span style="font-style:italic;">Τί περίμενες; Να είσαι στην παραλία και να παίζει Χατζιδάκι;;;<br /></span><br />Το φαντάζεσαι; Παραλία, φραπεδιά και από πίσω:<br />"διώξε τη λύπη παλικάααααριιιιι, πάμε μια βόλτα στο φεγγάααααριιιιι"...<br /><br />Χάχαχα. Δέ γίνεται. Δε νομίζω τουλάχιστον. Θα το δοκιμάσω φέτος. Σε παραλία ερημική με ραδιοφωνάκι και μπύρα. Αλλά μπύρα ΚΕΟ!<div><br /></div><div>Παρεμπιπτόντως, θα πάω κάμπινγκ το καλοκαίρι. Στο γνωστό που πάνε όλοι, στα οπίσθια της Κύπρου. Αλλά ξέρει κανείς πού έχει αλλού στο βουνό;</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;">Θέλω διακοπές, τώρα!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">Ψόφησα με τις εξετάσεις και τις συναυλίες. Ακόμα έχει. Έφαγα το βόδι και μου στάθηκε στο λαιμό η ουρά. Υπομονή!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">Αυτά για τώρα. Ο ιστο-καφενές μας σας κερνάει ένα ιστο-φραπέ. Με αρκετή προσπάθεια και φαντασία, μπορεί και να τα καταφέρετε να πιείτε...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/TCN6QyaajEI/AAAAAAAAAZM/CevRAPdUu5k/s400/frp.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486363199896456258" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 560px; height: 480px; " /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">Χαιρετώ σας.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">Κ</span></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ΥΓ. Η φωτό με την ομπρέλα είναι το Davide Schiano από </span><a href="http://www.flickr.com/photos/dave-s/1185538166/"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">εδώ</span></a><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">, και το φραπέ καβαντζομένο από </span><a href="http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;blogger=mprizas&amp;keyword=50%20%F7%F1%FC%ED%E9%E1%20%EC%F0%F1%EF%F3%F4%DC..."><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">εδώ</span></a><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-2434350621570338283?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-71886888406852435182010-06-24T02:34:00.004+03:002010-06-24T02:44:56.934+03:00Όσα λουλούδια έχει η άνοιξη... (κι ας είναι καλοκαίρι).<div><br /></div><span style="font-family:Verdana;font-size:78%;color:#999999;"><object width="560" height="420"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="wmode" value="transparent"><param name="movie" value="http://mediaservices.myspace.com/services/media/embed.aspx/m=51454550,t=1,mt=video"><embed src="http://mediaservices.myspace.com/services/media/embed.aspx/m=51454550,t=1,mt=video" width="560" height="420" allowfullscreen="true" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed></object></span><div><span style="font-family:Verdana;font-size:78%;color:#999999;"><a style="font: Verdana" href="http://www.myspace.com/pleiadesthes">Pleiades</a> | <a style="font: Verdana" href="http://www.myspace.com/music/videos">MySpace Music Videos</a></span></div><div><br /></div><div>Φιλαράκια απολογούμαι για τη μακρά απουσία μου. Εξεταστική βλέπετε. Και περιπέτειες με τον υπολογιστή. Και τρεχάματα με συναυλίες. Ψόφησα. Τώρα, επιτέλους, που αραιώνουν οι υποχρεώσεις θα τα λέμε πιό συχνά. Χαιρετώ σας!</div><div><br /></div><div>Κ.</div><div><br /></div><div>ΥΓ. Το χιουμοριστικό βίδεο είναι από την ιστοσελίδα των "Πλειάδων" στο myspace. Τα κορίτσια τραγουδάνε πολυφωνικά Ηπειρώτικα και αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Ορίστε: <a href="http://www.myspace.com/pleiadesthes">εδώ!</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-7188688840685243518?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-70388951968814048122010-05-05T01:40:00.019+03:002010-05-06T12:19:34.230+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S-CtFKyuSfI/AAAAAAAAAY8/5Pt-Avb2F6U/s1600/trenorr.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 418px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S-CtFKyuSfI/AAAAAAAAAY8/5Pt-Avb2F6U/s400/trenorr.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467560251935836658" /></a><span><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;"><b><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">Άμα πάρεις λάθος τραίνο, όπου και να κατέβεις, πάλι λάθος θά 'ναι.</span></span></b></span></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;"><br /></span></div><div><span><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;"></span></span>Κι εμείς έχουμε την ίδια κατεύθυνση εδώ και χρόνια, σαν να κυλάμε πάνω σε ράγες... Με φρίκη θυμάμαι πως πρίν από δυο χρόνια ένας καλός φίλος μου έλεγε πως η κατάσταση της Ελλάδας θυμίζει την Αργεντινή πρίν την οικονομική κατάρρευση. Μάλιστα, όπως είχαν τα πράγματα, μου έλεγε, η Ελλάδα θα είχε την ίδια κατάληξη. Τότε, εκ πεποιθήσεως αισιόδοξος (εκ φύσεως δυστυχώς όχι), δεν τον πήρα στα σοβαρά και είπα πως αποκλείεται να γίνει κάτι τέτοιο. Το τέλος του παραμυθιού το ξέρετε.</div><div><br /></div><div>Να, λοιπόν, που υπάρχουν αρκετές ομοιότητες στις δυό περιπτώσεις. Δες:</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:12px;"><object width="560" height="420"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9loPiyKm-z8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/9loPiyKm-z8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="420"></embed></object></span></div><div><br /></div><div>και μετά βρές τη συνέχεια στον εσυσωλήνα ή δες το ολόκληρο με αγγλικούς υπότιτλους <b><a href="http://www.documentarytube.com/argentinas-economic-collapse">εδώ.</a></b></div><div><br /></div><div>Δεν το χωράει ο νούς μου αυτό που συμβαίνει. Ας είναι η χώρα υπό κατάρρευση, εμείς θα τραγουδάμε τα τραγούδια των ριάλιτι. Άρτον και θεάματα. Και τί γίνεται στους δρόμους; Ακόμα χωρίζουμε τα πρόβατα από τα ερίφια; Θα πάμε στην δική μας διαδήλωση και όχι στη δική τους; Ποιός χρειάζεται, άλλωστε, τους αριθμούς; Οι αριθμοί είναι μόνο για τις στατιστικές, που έλεγε κι ο Γιόζεφ. Ή για να υπολογίζεις τα χρέη στις τράπεζες. Φτάνει πια. Δεν θέλω να μπώ στο λαβύρινθο, να ψάχνω ποιός φταίει. Αυτός, όμως, που έχει το μικρότερο μέρος της ευθύνης, κατά τα φαινόμενα, θα πληρώσει για όλους. Κι αυτός είσαι εσύ κι εγώ κι ο άνθρωπος δίπλα σου. Εσύ πώς θα πληρώσεις; <i>Θα πληρώσεις;</i></div><div><br /></div><div>Το λάθος τραίνο μας παίρνει στον λάθος προορισμό. Και λάθος τραίνα δεν έχουμε πάρει μόνο για το ζήτημα της οικονομίας. Αλλά δυστυχώς, πάνω απ' όλα πρέπει να πονάει η τσέπη μας για να δούμε αν πονάει και κάτι άλλο.</div><div><br /></div><div>Κ</div><div><br /></div><div>ΥΓ. <i>Κύριοι δυστυχώς <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CF%85%CF%83%CF%84%CF%85%CF%87%CF%8E%CF%82_%CE%B5%CF%80%CF%84%CF%89%CF%87%CE%B5%CF%8D%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CE%BD">επτωχεύσαμεν</a>. Όμως, τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα.</i></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;">η φωτογραφία της ανάρτησης είναι του κύριου Steve Barth, και η ιστοσελίδα του </span><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><a href="http://clearlightphoto.net/index.html">εδώ.</a></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial, serif;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial, serif;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Update:</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial, serif;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial, serif;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">Συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω. </span>Σκεφτόμουνα σήμερα το πρωί τους στίχους</span> <a href="http://www.youtube.com/watch?v=rBUn8wgLFgY">αυτού</a> <span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">και ανατρίχιασα. Θα μπορούσε να είχε γραφτεί σήμερα. Μετά έμαθα τα νέα για τους νεκρούς στην Αθήνα. Αναστατώθηκα και πραγματικά λυπάμαι. Λυπάμαι για όσα έγιναν. Λυπάμαι που τα πράγματα έφτασαν εδώ. Λυπάμαι που δεν είμαι εκεί για να κατέβω κι εγώ στην πορεία. Εδώ όμως δεν κάνει να φωνάζω συνθήματα. Δε θέλω να μείνω στα λόγια. Φτάνει.</span></span></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-7038895196881404812?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-1825281578050748262010-04-16T03:13:00.004+03:002010-04-16T03:19:51.046+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S8esGn3jtFI/AAAAAAAAAX8/9_JkEsL0qRg/s1600/IMG_4794.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 418px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S8esGn3jtFI/AAAAAAAAAX8/9_JkEsL0qRg/s400/IMG_4794.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460522302991217746" /></a><br /><div>Η μέλισσα δεν νοιάζεται αν το λουλούδι είναι τσαλακωμένο. Θα ερωτοτροπήσει μαζί του, έτσι κι αλλιώς...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-182528157805074826?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-57161535901001463552010-04-13T04:24:00.010+03:002010-04-13T05:08:35.627+03:00<div style="text-align: justify;">Είναι τα πέντε λεπτά που φοράω παπούτσια και παλτό, και κατεβαίνω δυο ορόφους για να κάνω ένα τσιγάρο. Είναι η γειτονιά μου που κοιμάται, ώρα τρείς και πέντε το πρωί. Είναι το διάλειμμα από τη δουλειά και η ώρα που ξεκαθαρίζουν οι ιδέες μέσα στο μυαλό μου. Είναι το κρύο που με ξυπνάει για λίγο. Είναι η αναπνοή μου που αυτή την εποχή τη βλέπω να ταξιδεύει στον αέρα. Είναι τα ακίνητα κλαδιά των δέντρων που τρίζουν όταν τα χτυπάει το φως του φεγγαριού. Είναι το γαλήνιο βουητό της πορτοκαλί λάμπας του δρόμου από απέναντι. Είναι τα αηδόνια που φοβούνται να κελαηδήσουν τη μέρα. Είναι η κόκκινη αλεπού που κάθεται δίπλα μου στο πλατύσκαλο και με κοιτάει στα μάτια. Θα ήθελα να την αγγίξω αλλά δεν με αφήνει και το τσιγάρο τελειώνει. Είναι ώρα να πάω μέσα. Ακόμα κάνει κρύο. Επιστρέφω.</div><div><div style="text-align: justify;"><br /></div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 484px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S8PL5N9H-tI/AAAAAAAAAVs/jJTfyO8TzXo/s400/Paint_Thumb_ZaksPortrait.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459431357162191570" /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><i>"Zaks Portrait" της Elaine Thompson</i></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">εικόνα από </span><a href="http://elainethompsonart.com/Painting_Gallery.htm"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">εδώ</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-5716153590100146355?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-37827446439390168662010-02-24T02:13:00.010+02:002010-02-24T05:37:39.720+02:00<img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 560px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S4RxQxxhcBI/AAAAAAAAAVk/pmTrVYcebGk/s400/compu.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441598782823297042" /><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new', serif;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new', serif;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Χρειάζομαι μιάν αγκαλιά.</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Κι εσύ το ίδιο.</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Ας αγκαλιάσουμε τις οθόνες μας </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">και ας προσποιηθούμε ότι αυτό δουλεύει.</span></span></span></div><div style="text-align: left;"><b><br /></b></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'courier new', serif;">Θα μισοκλείσω τα μάτια για να μή βλέπω τα πίξελ που αποτελούν</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">το χαμόγελο σου.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Θα δυναμώσεις την ένταση στα ακουστικά να ακούς καλύτερα τη φωνή μου.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Εγώ θα ζηλεύω που φοράς από τώρα κοντομάνικα.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Εσύ θα ζηλεύεις που σήμερα μαγείρεψα φακές και δεν θα δοκιμάσεις.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Εγώ θα σου μιλήσω για τη μέρα μου.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Δεν έχω νέα, είναι περίοδος εντατικού διαβάσματος.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Εσύ θα μου πείς για τον μαλάκα τον καθηγητή σου στη σχολή.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Και για την τελευταία σου μουσική ανακάλυψη.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Θα το ακούσουμε μαζί.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Θα ανταλλάξουμε δυο γκριμάτσες.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Μετά θα πατήσουμε από ένα κουμπί και θα είμαστε και πάλι μόνοι.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-3782744643939016866?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-28830618144084879502010-02-18T02:18:00.008+02:002010-02-18T02:40:17.798+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S3yJKA9pQmI/AAAAAAAAAVc/vjzp4sXGptc/s1600-h/764149574_95d7087049_o.jpg" style="text-decoration: none;"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 350px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S3yJKA9pQmI/AAAAAAAAAVc/vjzp4sXGptc/s400/764149574_95d7087049_o.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439373255106970210" /></a><div><br /></div><div>Κι ενώ εγώ περνάω κρισάρα, βγαίνω έξω για τσιγάρο και βλέπω σχεδόν κάθε φορά, στο ακριβώς απέναντι παράθυρο, χαμηλό φωτισμό και μια σκιά να κινείται πάνω, κάτω, πάνω, κάτω... Σχεδόν ρυθμικά, κάποτε επιταχύνοντας, άλλοτε επιβραδύνοντας, ενίοτε με ένα απότομο τίναγμα των μαλλιών. Και σκέφτομαι πως το γειτονόπουλο μάλλον παίζει ένα αρκετά ενδιαφέρον παιγνίδι στο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Wii">Wii</a>. Ή μάλλον κάνει κάτι πιο διασκεδαστικό. Μάλλον.</div><div><br /></div><div>Ζηλεύω; Μάλλον. Χμμμ.... </div><div><br /></div><div>K</div><div><br /></div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">εικόνα από </span><a href="http://www.flickr.com/photos/8402860@N08/764149574/"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">εδώ</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-2883061814408487950?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-70551890503507322652010-02-13T18:32:00.017+02:002010-02-13T21:52:59.837+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S3bmT_85srI/AAAAAAAAAVA/6fxuBzYwTXg/s1600-h/thessparnykta.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 415px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S3bmT_85srI/AAAAAAAAAVA/6fxuBzYwTXg/s400/thessparnykta.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437786831355228850" /></a><i><b><object width="390" height="25"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/MzBNDwgCLC8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/MzBNDwgCLC8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="390" height="25"></embed></object> <span class="Apple-style-span" style=" font-style: normal; font-weight: normal; font-size:x-small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;">Placebo - Without you I'm nothing</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;"><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; font-weight: normal;"><br /></span></div><div><br /></div>Θέλω</span></span></b></i><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">...μιαν αγκαλιά.</span></div><div><b><i><br /></i></b></div><div><i><b>Βαρέθηκα</b></i></div><div><br /></div><div>τις ψυχρές ανθρώπινες σχέσεις,</div><div>τους αόρατους τοίχους που χτίζουμε μεταξύ μας,</div><div>τις μάσκες που φοράω κάθε μέρα,</div><div>την εικόνα που προβάλλω σε φίλους και εχθρούς,</div><div>τη διύλιση της προσωπικότητας μέσα από χαλασμένα φίλτρα επικοινωνίας,</div><div>την απόσταση της ευγένειας,</div><div>τη σύμβαση της τεχνητής μας συνύπαρξης,</div><div>την όποια ιεραρχία, </div><div>τον ανταγωνισμό,</div><div>τη λίστα των ασήμαντων προτεραιοτήτων μου,</div><div>τη συλλογή μάταιων επιτευγμάτων στο βιογραφικό,</div><div>τις προσδοκίες της κοινωνίας,</div><div>τα πρέπει και τα μην,</div><div>το κατασκεύασμα που αποκαλούμε χρόνο,</div><div>τη φθορά του είναι από την βία του κόσμου,</div><div>την ανταλλαγή υπηρεσιών,</div><div>τη νεκρή τέχνη,</div><div>τους επαγγελματίες καλλιτέχνες,</div><div>αυτούς που νομίζουν πως έχουν τις απαντήσεις,</div><div>τους επαναστάτες του συρμού,</div><div>τις πόρνες του θεού,</div><div>τα προϊόντα του αγοραίου πολιτισμού,</div><div>την ακριβοπληρωμένη ψευδαίσθηση της απόκτησης γνώσης,</div><div>την ετικέτα της εμπειρίας,</div><div>τους κώδικες συμπεριφοράς και την αποκωδικοποίηση τους,</div><div>τους κανόνες του παιγνιδιού,</div><div>τις ενοχές που έρχονται πρίν τα λάθη,</div><div>το επίκτητο μούδιασμα των συναισθηματικών μας αντιδράσεων,</div><div>την προσποιητή προσφορά συμπόνοιας,</div><div>την απουσία της φευγαλέας ιδέας που αποκαλούμε αγάπη...</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-7055189050350732265?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-17297575350811475912010-02-01T20:08:00.015+02:002010-02-01T22:27:31.485+02:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Μή σκέφτεσαι.<br />Τώρα απλά άκου:<br /><br />Δεν είναι ψίθυρος.<br />Δεν είναι τραγούδι.<br />Δεν έχει φανερά μηνύματα.<br /><i>Κι όμως...</i></span><div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'courier new', serif;">τη μελωδία που ακούς,</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'courier new', serif;">κάποιος την έστειλε σαν προσευχή να ταξιδέψει τον κόσμο.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><br />Τώρα θα στάξει σαν φως ετοιμοθάνατο μέσα από τις ρωγμές της ψυχής σου</span><div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">και θα σε πλημμυρίσει.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Ή θα σ' αδειάσει.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new', serif;"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Μετά θ' ακολουθήσει την κλωστή </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">που ενώνει τη γη με τον ήλιο και το φεγγάρι...</span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div><br /></div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 545px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S2clLoZRuQI/AAAAAAAAAU4/5f0mD1RGm5I/s400/Tselo.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433352357198018818" /><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">χορδές, φωτό της Adreina Schoeberlein, παρμένη από </span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><a href="http://www.flickr.com/photos/41757196@N00/2043323965">εδώ</a></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-1729757535081147591?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-3892080666613257782010-01-27T20:01:00.013+02:002010-01-29T00:20:33.183+02:00Χθές σε μια αμπελοφιλοσοφική συζήτηση (συνοδείας μπαγιάτικου σταφυλόζουμου γαρ, λέγε με κρασί) μιλούσαμε για το τί είναι (και τί δεν είναι) τέχνη. Απάντηση δεν βρήκαμε, ούτε και περιμέναμε να βρούμε. Γνώρισα δε, και τον εγγλεζο-γιαπωνέζο Καρυωτάκη της σχολής μου, ένα προπτυχιακό που σπουδάζει σύνθεση.<div><br /></div><div>Τσούπ, καλησπέρα σας, έχω μανιοκατάθλιψη. Δεν το είπε. Θα μπορούσε όμως. Ο τύπος έχει εμμονή με τον θάνατο. Και του αρέσει να βάζει και τους άλλους να το σκέφτονται. Και τα καταφέρνει γαμώτο. Ανάμεσα στις διάφορες ενδιαφέρουσες απόψεις που μου αράδιασε, μου έθεσε και το εξής υποθετικό ηθικό δίλημμα:<div><br /></div><div><i>Ας υποθέσουμε ότι, για κάποιο λόγο, πρέπει να ανακοινώσεις σε κάποιον ότι έχει μια ώρα ζωής και αφού περάσει αυτή η ώρα να τον σκοτώσεις. Και έχεις να διαλέξεις (για τον φόνο που θα διαπράξεις) ανάμεσα σε ένα ενήλικα, πες 18 χρονών και ένα παιδάκι 5 χρονών. Ποιόν θα σκοτώσεις και γιατί;</i></div><div><br /></div><div>...</div><div><br /></div><div>Λοιπόν, το σκέφτηκες; Να μου πείς την απάντηση μετά.</div><div><br /></div><div>Ο εγγλεζο-γιαπωνέζος Καρυωτάκης λοιπόν μου είπε ξεκάθαρα ότι θα σκότωνε το παιδάκι. "Και γιατί;" τον ρωτάω εγώ. Και ορίστε μια απάντηση που δεν είχα ποτέ μου σκεφτεί:</div><div><br /></div><div>- "Θα σκότωνα το παιδάκι, επειδή το παιδάκι δεν μπορεί να κατανοήσει και να εκλογικεύσει την έννοια του θανάτου, δηλαδή δεν έχει ακόμα τις απαιτούμενες νοητικές δεξιότητες για αυτό. Δεν μπορεί να καταλάβει τί σημαίνει να υπάρχεις και από την άλλη ούτε και το τί σημαίνει να μήν υπάρχεις πλέον. Δεν μπορεί να φανταστεί πώς θα ήταν να είσαι νεκρός για πάντα. Ο ενήλικας θα το έχει κατανοήσει και θα το έχει σκεφτεί. Και αυτή η τελευταία μία ώρα που θα του δώσεις θα είναι πραγματικό βασανιστήριο για αυτόν. Και θα πεθάνει δυστυχισμένος. Επειδή θα τον βασανίζουν οι αμφιβολίες για το άν υπάρχει ή όχι κάτι μετά... Υποθέτω ότι πλέον έχεις καταλάβει ότι, προφανώς, είμαι άθεος..."</div><div><br /></div><div>Εγώ δεν μπορώ να αποφασίσω τί θα έκανα στη θέση του. Μπορώ απλά να μην το σκέφτομαι. Αλλά έλα που στιφογυρίζει σαν ενοχλητικό έντομο μέσα στις σκέψεις μου;...</div><div><br /></div><div>Πάρτε τώρα ένα Καρυωτάκη κερασμένο!</div><div><br /><object width="560" height="505"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-vFsu_Q9WgE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/-vFsu_Q9WgE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="505"></embed></object></div></div><br /><br /><div>κι άλλο ένα, από τον Κώστα Ουράνη...</div><div><br /></div><object width="560" height="505"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0N-5dHEPdtw&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/0N-5dHEPdtw&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="505"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-389208066661325778?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-34460683385206355912010-01-16T16:37:00.013+02:002010-01-17T02:46:28.368+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S1JUgLWyq-I/AAAAAAAAAUo/qKzV9MMeM-M/s1600-h/dinosaur.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 652px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S1JUgLWyq-I/AAAAAAAAAUo/qKzV9MMeM-M/s400/dinosaur.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427493412715801570" /></a><div><br /></div><div>(Βασισμένο σε αληθινή ιστορία).</div><div><br /></div><div><i>Πώ-πω τί γένεια!... Βαριέμαι. Καλύτερα να ήμουν σπίτι και να έβλεπα κινούμενα σχέδια. Ας κάνω, όμως, αυτή τη μικρή θυσία για να πάω στον Παράδεισο... Πώς είναι ο παράδεισος; Δεν ξέρω αλλά ξέρω ότι δεν θέλω να πάω στην κόλαση γιατί έχει φωτιές και ένα κύριο με κέρατα. Έτσι λέει ο πάτερ. Πώ-πω τι γένεια!... Τα γένεια του πάτερ έχουν χρώμα γκρίζο και μαύρο και άσπρο. Και η μύτη του είναι πολύ μεγάλη. Δεν πρέπει να τον κοροϊδεύω όμως, επειδή σίγουρα είναι άγιος... Η Αννούλα έχει βάλει το δάκτυλο στη μύτη της και ο Αντωνάκης δαγκώνει το μολύβι του. Νομίζω άρχισα κι εγώ να πεινάω. Καλύτερα να ήμουν σπίτι τώρα και νά 'τρωγα μεσημεριανό... Χμμ. Κατηχητικό είναι όταν μένεις στο σχολείο μετά το μάθημα και πεινάς. Και σκέφτεσαι συνέχεια το φαγητό... Ά τί καλα! Ο πάτερ μας έδωσε δωράκι μια εικονούλα. Θα την βάλω στον τοίχο δίπλα από αυτή του Σνούπι... Λές να τον ρωτήσω; Θα τον ρωτήσω.</i></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Πάτερ, ο Θεός έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα;</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-Ναι τέκνον μου.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Μα... χθές είδα ένα ντοκυμανταίρ που έλεγε ότι ο άνθρωπος προήλθε από τους πιθήκους.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-Ε;</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Άρα, μήπως ο Αδαμ και η Εύα ήταν πίθηκοι;</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-Όχι! Αυτά, τέκνον μου, είναι ψέματα. Τα λένε οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στο Θεό και είναι κακοί!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Μα αφού το είπε στην τηλεόραση...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-Μην πιστεύεις ότι σου λένε!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Εχμ...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Και οι δεινόσαυροι;</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-Οι δεινοσαυροι τί;</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Τους έφτιαξε κι αυτούς ο Θεός;</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-Ναι τέκνον μου. Ο Θεός έφτιαξε τα πάντα.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Μα έχουν εξαλειφθεί!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Άρα, του Θεού δεν του άρεσε αυτό που έφτιαξε και γι' αυτό τους σκότωσε όλους;</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-Ναι τέκνον μου. Τους σκότωσε για να μην κυνηγούν τους ανθρώπους.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">-Άρα ο Θεός έκανε λάθος;</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">-...</span></div><div><br /></div><div>Κάποτε, πρίν από χρόνια όταν ήμουν ακόμα στο δημοτικό, πήγα κι εγώ μια φορά στο κατηχητικό (επειδή όλα τα παιδάκια στην τάξη μου πήγαιναν και ήθελα κι εγώ να δω τί είναι αυτό το πράγμα το τόσο σπουδαίο, για το οποίο οι συμμαθητές μου κάθονταν μετά το μάθημα στο σχολείο). Το συμβάν που έχω περιγράψει συνέβηκε τότε. Οι απορίες μου ήταν πολύ ειλικρινείς και αθώες. Το αν πήρα απαντήσεις κρίνετε το εσείς.</div><div><br /></div>Αφορμή για αυτή την αφήγηση υπήρξε η <a href="http://krotkaya.wordpress.com/2010/01/14/haiti/">ανάρτηση</a> και τα σχόλια στο μπλόγκ της αγαπητής <a href="http://krotkaya.wordpress.com/data/">Κροτ</a> για τους τηλε-ευαγγελιστές και τα εξαιρετικά τους σχόλια περί σεισμών, λοιμών και καταποντισμών. Θεός φυλάξοι!<div><br /></div><div>Κ</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">εικόνα από <a href="http://liberal-debutante.com/science/dinosaur-rawr.html">εδώ</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-3446068338520635591?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-68273500922844532192010-01-11T14:11:00.011+02:002010-01-14T00:24:04.851+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S0savGBaspI/AAAAAAAAATA/dqXW91r_d4o/s1600-h/IMG_4525.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 560px; height: 746px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/S0savGBaspI/AAAAAAAAATA/dqXW91r_d4o/s400/IMG_4525.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425459572470624914" /></a><br /><div>Παίρνω κουράγιο...<br /><div><br /><div>Κάθομαι δίπλα απ' το παράθυρο της κουζίνας και γράφω. Σκέφτομαι πως αν είχα ακόμα 2 εβδομάδες χριστουγεννιάτικες διακοπές θα τις έπαιρνα ευχαρίστως. Το τηλέφωνο έχει κτυπήσει αρκετές φορές από το πρωί, πράγμα ευχάριστο αν σκεφτείς ότι έφτασα σήμερα ξημερώματα. Τα καινούρια φιλαράκια με γυρεύουν. Νομίζω θα πάω να τους δώ κι ας αργήσω λίγο με την εργασία που έχω να παραδώσω. Ά, δεν σου είπα - μέσα στις γιορτές δεν κατάφερα να διαβάσω τίποτα, πάλι! Απορώ πώς τα βγάζω πέρα...</div><div><br /></div>Έξω από το παράθυρο της κουζίνας έχει σκαλωσιές κι ο χτίστης που μισοκρέμεται πάνω σ' αυτές ακούει Dido (ένα κοριτσάκι που γέρασε νωρίς και τώρα τραγουδάει ύμνους στην αγγλίδα νοικοκυρά). Μου κάνει εντύπωση ότι στην Ιγγλατέρρα οι χτίστες ακούνε σχετικά ποιοτική μουσική, γιατί έχω ακούσει τί παίζουν τα ραδιόφωνα στα εργοτάξια στα δικά μας μέρη του κόσμου...<div><br /></div><div>Μέσα στο σπίτι ακούγονται σωλήνες που τρίζουν και η θέρμανση που γουργουρίζει γιατί έξω είναι όλα κάτασπρα. Πολύ όμορφα. Δυστυχώς όμως χρειάζεται να βγώ έξω και να πάω στο σουπερμάρκετ για προμήθειες (διότι ο συγκάτοικος λείπει και μου έχει αφήσει το ψυγείο άδειο και ένα μαυρισμένο πτώμα μπανάνας στον πάγκο). Λέω<i> δυστυχώς</i> επειδή, όντας μεσογειακό φρούτο, δεν αρέσκομαι στο να τουρτουρίζω!</div><div><br /></div><div>Τώρα πρέπει να οργανωθώ και να τελειώσω εργασίες. Ούφ!</div><div><br /></div><div>Παρεμπιπτόντως, είδες την εικόνα; Να πάρω κουράγιο, ναι!</div><div>Για μπύρα μιλάει... Αλήθεια!</div><div><br /></div><div>Καλές μπύρες...</div><div><br /></div><div>Κ</div><div><br /></div><div>ΥΓ1. Σας εύχομαι καλή χρονιά, γεμάτη υγεία, χαρά και αγάπη.</div><div>ΥΓ2. Το βλόγ ακόμα ανακαινίζεται. Δώστε μου χρόνο. Πρέπει να καδρώσω το βραβείο μου και το λογότυπο του ΣΙΚ, χεχεχ :)</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-6827350092284453219?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-91042236347537970642009-12-23T14:10:00.003+02:002010-01-01T21:08:01.957+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SzIIuklzljI/AAAAAAAAAS4/zFfJ8O8yfao/s1600-h/lefkosiakrismas.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 558px; height: 417px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SzIIuklzljI/AAAAAAAAAS4/zFfJ8O8yfao/s400/lefkosiakrismas.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418402897869379122" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">καλές γιορτές! :)<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;">ΥΓ: Ναι, η φωτό είναι από το Γαταπού!</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-9104223634753797064?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-39018068160725518782009-12-18T11:22:00.013+02:002009-12-21T17:25:10.916+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SytJ0puR0mI/AAAAAAAAAQk/axIJMny0EiA/s1600-h/grnoi.JPG"></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SytJ0puR0mI/AAAAAAAAAQk/axIJMny0EiA/s1600-h/grnoi.JPG"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"></span></span><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 535px; height: 399px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SytJ0puR0mI/AAAAAAAAAQk/axIJMny0EiA/s400/grnoi.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416504145745138274" border="0" /></a><br />Το παρόν μπλόγκ βρίσκεται σε φάση ανακαίνησης, γι' αυτό συγχωρέστε τα χαζά που θα δείτε εδώ μέσα στις επόμενες μέρες. Μόλις το κάνουμε το λίφτινγκ θα σας καλέσω να σπάσουμε μια μπουκάλα σαμπάνια στο καινούριο σκαρί (και εύχομαι να μή μας βουλιάξει!)<br /><br />Κ<br /><br />ΥΓ. Στη φωτογραφία είναι οι γερανοί που είναι στημένοι στη σειρά, σαν πάπιες, έξω από τη TATE Modern.<br /><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-3901806816072551878?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-3097191640400148672009-12-15T02:09:00.010+02:002009-12-23T14:16:47.000+02:00<div style="text-align: center;"><br /></div><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 527px; height: 395px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SyborDsaEeI/AAAAAAAAAQU/uIaZgzc0LF8/s400/amstrdmfleamrkt.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415271428383183330" border="0" /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div>Σήμερα, πηγαίνοντας στη σχολή, έπεσα πάνω σ' ένα παζαράκι με μεταχειρισμένα. Αν και όλα μου φαίνονταν ψιλο-άθλια, έκανα τη βόλτα μου εκεί μέσα επειδή είδα ότι είχαν cd. Μέσα σ' ένα κουβά βρήκα μαζεμένα μερικά από τα καλύτερα άλμπουμς της δεκαετίας του 90. Και τα πουλούσαν για πενταροδεκάρες. Τα λυπήθηκα έτσι που ήταν, μίζερα μέσα στον κουβά. Πήρα 4. Θα λέω ότι τα έσωσα, για να νιώθω καλύτερα για τα λεφτά που δεν ξοδεύτηκαν στον μεσημεριανό καφέ-και-σάντουιτς αλλά σε πνευματική τροφή...<div><br /></div><div>Καθώς έφευγα σκέφτηκα πως είναι σαν να έχω αγοράσει την εφηβεία κάποιου αγνώστου σε τιμή ευκαιρίας. Γιατί πρίν δέκα χρόνια (τόσο παλιά είναι περίπου τα σιντιά), πρίν "μεγαλώσει" και τα βαρεθεί, ο (κάποτε) έφηβος που τα αγόρασε τότε θα τα διάλεξε με πολλή αγάπη. Και μπορεί να τα άκουσε εκατοντάδες φορές. Και μπορεί να ερωτεύτηκε ακούγοντας τη μουσική τους. Και μπορεί να έκανε ταξίδια στο τραίνο με ένα ντίσκμαν στη τσάντα, ακούγοντας το ίδιο cd σε επανάληψη για 2-3 ώρες, ξανά και ξανά. Και μπορεί να είχε μάθει και τα λόγια απ' έξω. Κι άλλα τόσα "μπορεί".</div><div><br /></div><div>Δυσκολεύομαι να φανταστώ το λόγο για τον οποίο τα πούλησε (γιατί εγώ δεν θα το έκανα ποτέ). Όμως είμαι σίγουρος ότι αν προσπαθήσω θα βρώ λίγα πιθανά σενάρια...</div><div><br /></div><div>Κ</div><div><br /></div><div>ΥΓ. Στα δεξιά σας, ανανεωμένη πλεϋλίστα - φτιαγμένη με πολλή αγάπη.</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">εικόνα από <a href="http://materialconcern.com/?cat=12">εδώ</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-309719164040014867?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-26214601071255018692009-12-14T00:47:00.008+02:002009-12-23T01:38:05.053+02:00<div style="text-align: left;">Προσπαθώ. Ειλικρινά προσπαθώ να μήν είμαι κακεντρεχής. Αλλά δεν αντέχω και υποκύπτω, όταν βλέπω κάτι τέτοιο...</div><div><br /></div><div><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 522px; height: 434px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SyVwKi7upPI/AAAAAAAAAQE/Rl3On0WDQ-w/s400/tshiofta1.tiff" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414857453461218546" border="0" /></div><div><br /></div><div>Υποκλίνομαι στην επιβλητικότητα των αποχρώσεων του ροζ που έχουν επιλέξει. Ιδού: Μπορείτε να περιηγηθείτε μέσα σε ένα πλήθος από φωτογραφίες και να επιλέξετε ποιό χρώμα μαντήλα σας αρέσει καλύτερα - διότι οτιδήποτε άλλο δεν θα δείτε - πλήν ενδεχομένως του διακριτικού eye-liner (μόνο για τολμηρές!).</div><div><br /></div><div>Όταν η τεχνολογία συναντά την θρησκεία: τα συμπεράσματα δικά σας...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-2621460107125501869?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-75359571060640581012009-12-11T18:53:00.016+02:002009-12-23T01:38:35.379+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SyKTaew1Y5I/AAAAAAAAAP8/FAN5GSe37Qo/s1600-h/CrumbSpiral.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 518px; height: 518px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SyKTaew1Y5I/AAAAAAAAAP8/FAN5GSe37Qo/s400/CrumbSpiral.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414051785196528530" border="0" /></a><br /><i>- Θα πάω αύριο σε συναυλία στο Barbican Centre. Θέλεις να πάμε παρέα;</i><div><i>- Τι παίζει;</i></div><div><i>- George Crumb.</i></div><div><i>- Ποιός είναι ο κύριος;</i></div><div><i>- Ψάξ' το στο google.</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>[δέκα λεπτά μετά]</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>- Ωραίος ακούγεται. Θα 'ρθώ...</i></div><div><br /></div><div>Κι έτσι, έψησα τον συγκάτοικο να έρθει μαζί μου στη συναυλία, να μείνει εν τέλει όλη μέρα μαζί μου στο Barbican, μαθαίνοντας για τη μουσική του George Crumb και να ενθουσιαστεί απίστευτα με αυτή. Τώρα σας ψήνω κι εσάς...</div><div><br /></div><div>Μετά από μια ολόκληρη μέρα "ολοκληρωτικής βύθισης*" στο έργο του, μέσα από συναυλίες, ταινίες και συνεντεύξεις, απεφάνθην ότι ο <b><a href="http://www.georgecrumb.net/life.html">George Crumb</a></b> δεν είναι απλά συνθέτης (και μάλιστα από τους καλύτερους έβερ) είναι και μάγος. Προσωπικά, θεωρώ ότι η μουσική του έχει κάτι να πεί. Είναι ιεροτελεστιακή και νιώθω ότι με μεταφέρει σε άλλους κόσμους.<br /><br />Ακούστε δυο δείγματα εδώ (σύνδεσμος για το last.fm - πλήρη tracks):<br /><br /><span style="font-style: italic;"><a href="http://www.last.fm/music/George+Crumb/_/Dream+Images+%28Love-Death+Music%29+-+Gemini?autostart">George Crumb - Dream Images (Love-Death Music) / Gemini (4:08)</a></span><br /><br />Από τη συλλογή <i>"Makrokosmos I"</i> για σόλο πιάνο, ένας κύκλος κομματιών εμπνευσμένος από το Ζωδιακό κύκλο. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι οι Δίδυμοι και είναι χτισμένο πάνω σε δραματικές εναλλαγές διαθέσεων και ύφους (οι Δίδυμοι είναι διάσημοι γι' αυτό!). Στο κομμάτι χρησιμοποιείται απόσπασμα από μουσική του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Fr%C3%A9d%C3%A9ric_Chopin">Chopin</a> που επανέρχεται μερικές φορές μέσα στο μωσαϊκό του αντιθετικού χαρακτήρα του κομματιού. <a href="http://www.georgecrumb.net/comp/makro1-p.html">Περισσότερα εδώ</a>.<br /><br /><i><a href="http://www.last.fm/music/George+Crumb/_/Vox+Balaenae?autostart">George Crumb - Vox Balaenae (18:51)</a></i><br /><br /><i>"Η Φωνή της Φάλαινας"</i> για 3 μασκοφόρους εκτελεστές (ηλεκτρικό φλάουτο, ηλεκτρικό βιολοντσέλο και ηλεκτρικό πιάνο), εμπνευσμένο από τα υποβρύχια καλέσματα των φαλαινών και την έννοια του χρόνου (συναισθηματικός χρόνος, γεωλογικός χρόνος κτλ). <a href="http://www.georgecrumb.net/comp/voice-p.html">Περισσότερα εδώ</a>.<br /><br /><div>Περισσότερα για τον George Crumb στην <a href="http://www.georgecrumb.net/life.html">επίσημη ιστοσελίδα του</a>. Η εικόνα στην αρχή της ανάρτησης είναι η εντυπωσιακή παρτιτούρα του <i>"Spiral Galaxy - (Aquarius)"</i> από το <i>Makrokosmos I,</i> παρμένη από <a href="http://www.upenn.edu/almanac/v46/n06/honors.html">εδώ</a>.</div><div><br /></div><div>K</div><div><br /></div><div>*το "ολοκληρωτική βύθιση" δεν είναι δικό μου. Έτσι ονομάζεται ο κύκλος συναυλιών - <a href="http://www.bbc.co.uk/orchestras/symphonyorchestra/performances/totalimmersion/">"BBC Symphony Orchestra's Total Immersion"</a> - για όποιον ενδιαφέρεται να πάει. Η επόμενη συναυλία θα είναι αφιερωμένη στον Hans Werner Henze.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-7535957106064058101?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-72257095328640440262009-11-29T01:39:00.008+02:002009-12-23T01:39:25.517+02:00<div style="text-align: center;"><br /></div>Κι όμως, δεν φαντάζεσαι την έκπληξη μου όταν, εδώ στο κέντρο του κόσμου, ανακάλυψα ότι υπάρχει μέρος που λέγεται Σάιπρους. Ορίστε, δές το και στο χάρτη. Ολόκληρη στάση του μετρό!<div><br /></div><div><div><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 514px; height: 448px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SxG97v0Cy6I/AAAAAAAAAP0/zNNS8gnWHSU/s400/xartis.tiff" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409313461593361314" border="0" /></div><div><i><br /></i></div><div><i>Υπόνοιες:</i> Εμείς οι Κύπριοι είμαστε σταθμός στη ζωή πολλών ανθρώπων. Μπά. Μάλλον το άλλο. Το νησί μας ήταν, είναι και θα είναι κέντρο διερχομένων, όπως ο σταθμος των τραίνων...</div><div><br /></div><div>Αναρρωτιόμουν, λοιπόν, γιατί ονόμασαν τον τόπο έτσι; Αποικιοκρατικό κατάλοιπο ή προσπάθεια εξευμενισμού; (Το διαβολάκι μέσα μου φωνάζει: Το πρώτο, το πρώτο!) Ψάχνω λοιπόν και βρίσκω ότι το διαβολάκι είχε δίκιο. Διάβασε <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Cyprus,_London">εδώ</a>. Η περιοχή ονομάστηκε έτσι για να γιορτάσουν την προσάρτηση της Κύπρου στην Βρεττανική Αυτοκρατορία το 1878. Χμ...</div><div><br /></div><div>Ο ενθουσιασμός για την ανακάλυψη μου ξαφνικά ξεφούσκωσε.</div><div><br /></div><div>Κ</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-7225709532864044026?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-15988532021556776722009-10-15T03:18:00.011+03:002009-12-23T01:39:59.913+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/StZsJYimk5I/AAAAAAAAAPg/6tyRIWsSlqE/s1600-h/fruitcake.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 522px; height: 348px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/StZsJYimk5I/AAAAAAAAAPg/6tyRIWsSlqE/s400/fruitcake.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392616512284955538" border="0" /></a><br />Σήμερα στο μάθημα η καθηγήτρια με ρώτησε πώς θα μετέφραζα σε μουσική την ιδέα ενός κέικ. Δηλαδή πώς θα εκφραζόμουν μουσικά αν είχα στο μυαλό μου ένα κέικ ή - τέλοσπάντων όπως και να το θέσω δεν μπορεί να ευσταθεί ως λογική πρόταση...<div><br /></div><div>Συνταγή για μουσικό κέικ 1:</div><div><br /></div><div>Θα χρειαστείτε</div><div>200 γραμμάρια νότες</div><div>3 κουταλιές ρυθμό</div><div>και μια σταγόνα τρέλας.</div><div><br /></div><div>Τα βάζετε όλα μαζί στο ταψί και ανακατεύετε αργά και τελετουργικά με κουτάλα από ξύλο μπαομπάμπ μέχρι να γίνουν ένα ομοιόμορφο πράσινο ζελέ. Έπειτα ψήνετε στο φούρνο στους 200 βαθμούς μέχρι το μείγμα να γίνει μπλέ με κόκκινες βούλες και αφράτο. Αφήνετε να κρυώσει και το βάζετε στο ψυγείο για 17 ώρες, 34 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα (προσοχή - όχι παραπάνω γιατί χαλάει και αν περάσουν τα μεσάνυχτα θα μεταμορφωθεί σε κολοκύθα!). Σερβίρετε με τυρί, κατά προτίμηση φέτα.</div><div><br /></div><div>Σουρεάλ; χμμ...<br /><div><br /></div><div>Πώς μπορεί να μελοποιήσει κανείς ένα κέικ; Ακούω ιδέες...</div><div><br /></div><div>Κ</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-small;">εικόνα από <a href="http://willfulcaboose.wordpress.com/2008/11/">εδώ</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-1598853202155677672?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-16473581225016295022009-09-23T01:19:00.008+03:002009-12-23T01:40:34.179+02:00<div><br /></div>Σήμερα, καθώς διάβαζα, ήρθε και κάθισε πάνω στο πιάνο μου <b><i>αυτό!</i></b><div><div><b><i><br /></i></b><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 550px; height: 411px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SrlN699FauI/AAAAAAAAAPY/ZNyy-VQmDec/s400/paparouna.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384420504956660450" border="0" /></div><div><br /></div><div><br /><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Σύμπτωση; ...</div><div><br /></div><div>[Μήν ανησυχείς, το πήρα το μήνυμα]</div><div><br /></div><div>Κ</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-1647358122501629502?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-35372182679326735972009-09-22T00:12:00.016+03:002009-12-23T01:41:19.137+02:00<div style="text-align: center;"><br /></div>Νέος τόπος, νέα πρόσωπα, νέες εμπειρίες, νέες υποχρεώσεις. Οι ίδιες παλιές προσδοκίες. Πέτρινοι φόβοι και όνειρα χαμαιλέοντες...<div><br /></div><div>Σ' αυτή την πόλη, την νέα μου πόλη, προσπαθώ να προσαρμοστώ στη ζωή στο νέο μου πετσί, να μπώ σε μια ρουτίνα και να βρώ τους ρυθμούς μου. Να βρώ τη γλώσσα, τον ήχο και τη μουσική μου. Δεν τολμώ να πώ θα βρώ τον εαυτό μου. Πώς να βρείς, άλλωστε, κάτι που αλλάζει με κάθε νέα σκέψη;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div>Η ανάμνηση της παλιάς μου πόλης είναι ακόμα νωπή. Τώρα πιά ανήκει στη γεωγραφία των ονείρων. Οι παλιές φιλίες θα με επισκέπτονται στις σκέψεις μου και θα ζεσταίνουν την καρδιά μου το χειμώνα. Έπειτα θα έρθεις κι εσύ, νέε μου φίλε και συνοδοιπόρε. Πρώτα, όμως, πρέπει να εξερευνήσω αυτό το νέο λιμάνι...</div><div><br /></div><div>Κ</div><div><br /></div><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: left; cursor: pointer; width: 533px; height: 710px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Srfy4iQ0otI/AAAAAAAAAPQ/pBxb5fPkK8U/s400/gefyra.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384038932628677330" border="0" /><div style="text-align: center;"><br /></div><div>ΥΓ. Συγχωρέστε με για την μακρά μου απουσία. Το καλοκαίρι, βλέπετε, είναι η περίοδος του εντομοαπωθητικού (σε μεγάλες δόσεις). Τί να κάνω κι εγώ; Το ρούφηξα και μαστούρωσα! Μπορεί να μήν σας έγραψα, αλλά πέρασα ένα υπέροχο καλοκαίρι. Ελπίζω και το φθινόπωρο νά 'ναι καλό.</div><div><br /></div><div>Στους Θεσσαλονικιούς μου φίλους αφιερώνω <a href="http://www.youtube.com/watch?v=eORNoBRtITg">αυτό</a>. Κάποτε θα ξανάρθω Θεσσαλονίκη, να το θυμάστε! :)</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-3537218267932673597?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-60504233480069405892009-07-15T01:57:00.010+03:002009-12-23T01:42:13.425+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sl0bIKV1rMI/AAAAAAAAAPI/g7LDutTsiFU/s1600-h/IMG_4258.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358468958669614274" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 556px; cursor: pointer; height: 422px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sl0bIKV1rMI/AAAAAAAAAPI/g7LDutTsiFU/s400/IMG_4258.JPG" border="0" /></a><br />Εδώ και μέρες σβήνω τα σημάδια του περάσματος μου από το σπίτι αυτό. Το σπίτι στο οποίο ζώ εδώ και 3 χρόνια. Ένα σπίτι που αγάπησα, που μέσα του γέλασα και έκλαψα, ερωτεύτηκα και απογοητεύτηκα. Το είχα ντύσει με χρωματιστές αφίσες και μικροπράματα στα ράφια που η κάθε μαμά θα αντιμετώπιζε απλά ως μαγνήτες για σκόνη.<br /><br />Στην πραγματικότητα όλα αυτά ήταν σαν σελίδες από ημερολόγιο. Μέσα τους είχαν κρυμμένες αναμνήσεις από φίλους και όμορφες στιγμές. Τα είχα τοποθετήσει όλα αυτά στο χώρο γύρω μου ούτως ώστε να περιτριγυρίζομαι από εικόνες που αγαπώ και την σκέψη των φίλων μου, παρόλο που αυτοί ήταν σωματικά απόντες.<br /><br />Αυτή τη στιγμή που γράφω βρίσκομαι σ' ένα σπίτι αδειανό. Τα περισσότερα έπιπλα έχουν πουληθεί (για πενταροδεκάρες) και τώρα ετοιμάζω τον υπολογιστή (που επίσης έχει πουληθεί) για να τον παραδώσω το πρωί σ' ένα γελοίο κύριο που μ' έπρηξε με τα ηλίθια παζάρια του (δεν τον πετούσα στα σκουπίδια καλύτερα τον υπολογιστή;;;). Σβήνω λοιπόν και τα ηλεκτρονικά μου ίχνη από αυτό τον υπολογιστή και δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε. Έχω τις μαύρες μου.<br /><br />Το σπίτι μου φαίνεται νεκρό, άψυχο και απρόσωπο. Δεν υπάρχει πλέον κάτι που να δείχνει ότι εδώ έζησα εγώ. Τα ράφια είναι άδεια. Στους τοίχους απομένουν μόνο τα περιγράμματα από τις αμέτρητες αφίσες και κάρτες που είχα μαζέψει και προσεκτικά τοποθετήσει με τα χρόνια εκεί. Τώρα που οι τοίχοι είναι γυμνοί αντιλαμβάνομαι πόσο μικρό είναι πραγματικά το σπίτι αυτό.<br /><br />Μετακομίζω.<br /><br />Σκέφτομαι πως πίσω από κάθε παράθυρο στη γειτονιά κρύβεται και μια διαφορετική ιστορία. Διαφορετικοί άνθρωποι που ζούν ζωές παράλληλες, ο ένας δίπλα στον άλλο, πολλές φορές χωρίς ποτέ να γνωριστούν. Σκέφτομαι πως, σε μιά πόλη που μοιάζει με απέραντη εργατική συνοικία, η ζωή στριμώχνεται μέσα στις τσιμεντένιες ποντικότρυπες κι εν τέλει είναι ο έρωτας που μας κρατάει ζωντανούς. Γι' αυτό και όσοι έζησαν σ' αυτή την πόλη θα την αγαπούν για πάντα...<br /><br />Σκέφτομαι πως σε λίγες μέρες σ' αυτό το σπίτι θα μπεί ένας ξένος. Ξένος, όπως ήμουνα κι εγώ όταν πρωτοήλθα για να ζήσω εδώ. Δέν γνώριζα τίποτα για τον προηγούμενο ένοικο της τρυπίτσας μου παρά μόνο το όνομα του, από κάτι ξεχασμένους λογαριασμούς. Το ίδιο θα γίνει και με τον επόμενο. Τα σπίτια, που μέσα τους φτιάχνουμε τη ζωή μας, μας φιλοξενούν προσωρινά. Θα ήταν παράξενο άν ξέραμε ποιός έζησε και πώς έζησε στο παρελθόν μέσα στο χώρο που βρισκόμαστε σήμερα. Τα σπίτια κουβαλάνε μια μυστική ιστορία.<br /><br />Παλιά είχα σκεφτεί να γράψω ένα γράμμα για τον επόμενο ένοικο. Να πώ <em>"εγώ είμαι ο τάδε, που έζησα εδώ τα τάδε χρόνια και έκανα αυτό κι αυτό κι αυτό"</em>. Να πώ <em>"εγώ τ' αγάπησα αυτό το σπίτι κι ελπίζω να συμβεί το ίδιο και σ' εσένα. Δεν θα γνωριστούμε ποτέ, αλλά κατά κάποιο τρόπο συνδεόμαστε..."</em>. Δεν έχω το κουράγιο να γράψω αυτό το γράμμα. Η ιστορία μου θα ξεθωριάσει σ' αυτούς τους τοίχους, όπως ξεθώριασε και για όλους τους προηγούμενους ενοίκους.<br /><br />Ένας κύκλος κλείνει και ξεκινάει ένας άλλος. Το μέλλον είναι, όπως πάντα, θολό. Σε λίγες μέρες εγκαταλείπω για πάντα τη Θεσσαλονίκη που μου χάρισε τα πιο όμορφα μου χρόνια (μέχρι στιγμής).<br /><br />Κι αφήνω πίσω μου περισσότερες "αποσκευές" απ' ότι παίρνω μαζί μου...<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-6050423348006940589?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-2943141743483015802009-06-20T16:01:00.013+03:002009-12-23T01:43:45.214+02:00Διαβάζοντας για τη διπλωματική, πολύ συχνά ακούω τέρμα μουσική (επειδή η υπερβολική ησυχία με αγχώνει).<br /><br />Αυτό το ηλίθιο περιστατικό έγινε χθές.<br /><br />Όπως διάβαζα και άκουγα δυνατή μουσική, ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι και πάω να ανοίξω. Δύο κύριοι κουστουμαρισμένοι στέκονταν εκεί και περίμεναν. Χαμηλώνω τη μουσική κι ανοίγω.<br /><br />- Γειά... Τί θα θέλατε;...<br />- Γειά σου παλικάρι μου, λέει ο μυστηριώδης κουστουμαρισμένος κύριος στην πόρτα. Θα θέλαμε να σε καλέσουμε σε μια εκδήλωση που θα γίνει το σάββατο στο Παλαί ντε Σπόρ και αν θές να 'ρθείς...<br />- Τί είναι; (Κοιτάω τον τίτλο κι έγραφε: <span style="font-weight: bold;">"Μήπως θα επιζήσετε το τέλος του κόσμου;"</span><span>)</span><br />- ...<br />- Χμμ...<br />- Αν έχεις χρόνο παλικάρι μου...<br />- Όχι ευχαριστώ. Ετοιμάζω τη διπλωματική μου και δεν έχω χρόνο για τέτοια. Γειά σας!<br /><br />Η καλή μου ανατροφή (και η μαλακία που με δέρνει) μου επιβάλλει να είμαι ευγενικός με τους άλλους.<br /><br />Όμως σκέφτηκα 2 πιθανά σενάρια για το τί θα μπορούσα να κάνω για να γελάσουμε και λίγο:<br /><br />1. Γυρνάω και τους λέω:<br />Αγαπητοί κύριοι μάρτυρες του Ιεχωβά (ή όποιας θεοπάλαβης παραθρησκευτικής, παραεπιστημονικής σέκτας και να είστε). Αυτή τη στιγμή ακούω Marilyn Manson και γουστάρω. Τί σας κάνει να νομίζετε ότι με ενδιαφέρουν οι εξεζητημένες παπαριές που έχετε να μου πείτε;<br /><br />Για όσους δεν ξέρουν τον κύριο Marilyn Manson ορίστε ένα <a href="http://www.youtube.com/watch?v=ZsosahwrINg">λίνκ</a> για να δείτε και μόνοι σας...<br /><br />και μια εικονούλα μπόνους!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SjzjjnkJboI/AAAAAAAAAPA/Um5jDV7-TIU/s1600-h/manson.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 533px; height: 439px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SjzjjnkJboI/AAAAAAAAAPA/Um5jDV7-TIU/s400/manson.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349400658464829058" border="0" /></a><br />2. Βάζω τέρμα (μα τέρμα!) τη διαβολική μου μουσική κι αυτοί φεύγουν τρέχοντας πανικόβλητοι, ανεμίζοντας τα χέρια τους στον αέρα και ουρλιάζοντας: "Βοήθεια, ο Αντίχριστος!!!"<br /><br />Ψηφίστε 1 ή 2 για να το κάνω την επόμενη φορά! :Ρ<br /><br /><span style="font-size:85%;">εικόνα από <a href="http://louisiananow.blogspot.com/2009_05_17_archive.html">εδώ</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-294314174348301580?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-43422507085892665422009-05-31T20:51:00.010+03:002010-01-29T13:07:57.685+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SiLKEcYMFZI/AAAAAAAAAOw/fo1yP344_2A/s1600-h/IMG_3942.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 545px; height: 332px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SiLKEcYMFZI/AAAAAAAAAOw/fo1yP344_2A/s400/IMG_3942.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342054285700765074" border="0" /></a><br />Πρίν από λίγο αποχαιρέτησα την άνοιξη. Πήγα μια βόλτα από την παραλιακή για να δώ το ηλιοβασίλεμα. Αγόρασα ένα καφεδάκι από το πάρκο δίπλα και κάθισα στην τσιμεντένια προβλήτα να χαζέψω τα κύματα. Άκουγα αυτό.<br /><br /><br /><object width="560" height="400"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_sUVm77WjE0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/_sUVm77WjE0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="400"></embed></object><br /><br /><br />Έστριψα πρόχειρα ένα τσιγάρο. Σήμερα, σκέφτηκα, είναι και η παγκόσμια μέρα κατά του καπνίσματος. Αλήθεια, πότε είναι η παγκόσμια μέρα κατά του αλκοόλ (που είναι πολύ πιο επικίνδυνο); Μπορούμε, άραγε, να ονειρευόμαστε μια ζωή χωρίς απαγορεύσεις;<br /><br />Άναψα το τσιγάρο και ρούφηξα το ηλιοβασίλεμα. Η άνοιξη τέλειωσε αλλά το καλοκαίρι ακόμα αργεί. Στο μεταξύ (τους) θα επιβιώσουμε.<br /><br />Αυτά για τώρα. Έχω λαλήσει απ' το διάβασμα...<br /><br />Κ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-4342250708589266542?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-71791420441640493722009-05-18T19:01:00.012+03:002009-12-23T01:55:51.436+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/ShGMe6ypXTI/AAAAAAAAAOo/ysUeGhR2aHY/s1600-h/flappers.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 544px; height: 466px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/ShGMe6ypXTI/AAAAAAAAAOo/ysUeGhR2aHY/s400/flappers.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337201496216395058" border="0" /></a><br />Είμαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο, σε μια περίεργη αίθουσα χορού, με χρωματιστά φωτάκια και παλαβή διακόσμηση. Ακούγεται παράξενη μουσική απο κάπου μακριά. Κάποιοι πίνουν, άλλοι τραγουδούν και μερικοί χορεύουν.<br /><br />Ξαφνικά έρχεται προς το μέρος μου μια πολύ χοντρή (όχι απλά χοντρή - τεράααστια) κοπελιά με κόκκινα μαλλιά πιασμένα ψηλά (φανταστείτε ένα χτένισμα που θα μπορούσε να κάνει η πιο παλαβή κομμώτρια του κόσμου μετά από 2 μπουκάλια ουίσκι...) και το πιο κίτς φόρεμα που έχω δεί ποτέ μου. Φρου-φρού κι αρώματα και ένα ψεύτικο λουλούδι σε μέγεθος καρπουζιού να κοσμεί τον δεξή της ώμο.<br /><br />Μου λέει: "Χορεύουμε;"<br /><br />και, πρίν προλάβω να της απαντήσω καν, με αρπάζει και ξεκινά να στριφογυρνάει, κρατόντας με σφιχτά στην αγκάλη της. Εγώ δεν μπορώ πια να αναπνεύσω αφού έχει χώσει το πρόσωπο μου ανάμεσα στα τεράστια βυζιά της. Ανεμίζω απελπισμένα τα χέρια μου. Πνίγομαι! Δεν ξέρω τί να κάνω. Ας με βοηθήσει κάποιος! Δεν αναπνέω! Πνίγομαι!!! <span style="font-weight: bold;">Βοήθειααα!!!</span><br /><br />Ξυπνάω...<br /><br />Τελικά είχα πέσει μπρούμυτα με το κεφάλι μες το μαξιλάρι και όντως δεν μπορούσα να αναπνεύσω!<br /><br />Αυτά παθαίνει κανείς όταν διαβάζει για διπλωματική και λέει να κοιμηθεί κάνα δίωρο γιατί δεν πάει άλλο!!!<br /><br />Κοιμάσαι σαν τούβλο. Ξυπνάς ότι νά 'ναι. Πίσω στο διάβασμα τώρα...<br /><br />Κ<br /><br />ΥΓ. Ακούω πιθανές ερμηνείες για το τί θα μπορούσε να σημαίνει αυτό το όνειρο...<br /><span style="font-size:78%;"><br />εικόνα από <a href="http://my.ilstu.edu/%7Elmerri/uhigh/1920%27s/flappers.gif">εδώ</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-7179142044164049372?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-66397487755283407562009-05-16T16:01:00.008+03:002009-12-23T01:55:01.730+02:00Κοντεύει το καλοκαίρι. Ο καιρός είναι υπέροχος. Τα λιγοστά δεντράκια στη γειτονιά έχουν πρασινίσει και τα παιδάκια παίζουν μπάλα έξω και τρέχουν με τα ποδήλατα τους στα στενάκια της γκρίζας συνοικίας που μένω. Τα παράθυρα είναι μονίμως ανοιχτά. Οι άνθρωποι χαμογελούν πιο συχνά. Όλοι αλλάζουν ρυθμούς. Κι εγώ θα ήθελα να είμαι σε μιά παραλία, ξαπλωμένος στον ήλιο, αγκαλιά με ένα φραπεδάκι. Άααχ θα ήταν παράδεισος...<br /><br />Αλλά είναι Μάιος. Και ξέρετε πως είναι ο Μάης για τους μουσικούς. Γεμάτος συναυλίες. Συναυλίες που πρέπει να πας να ακούσεις, που πρέπει να πας να παίξεις. Δεν το βλέπω σαν υποχρέωση, αλλά με ενοχλεί που έρχονται όλα μαζεμένα. Έχω να ετοιμάσω και τη διπλωματική. Το άγχος το παίρνω σε δόσεις κάθε μέρα, σαν χαπάκι. Είναι καιρός να αρχίσω τις πολυβιταμίνες γιατί δέ με βλέπω καλά...<br /><br />Υπομονή. Ευτυχώς, στη ζωή μου, με σώζει πάντα η μουσική.<br /><br />Αυτό τον καιρό μαζευόμαστε σπίτι με τα λιγοστά άτομα που πνίγονται επίσης και πρέπει να τελειώσουν τις εργασίες τους. Φτιάχνουμε καφέδες και διαβάζουμε παρέα για πολλές ώρες. Συχνά μέχρι το πρωί. Η γάτα μας παρατηρεί με αμείωτο ενδιαφέρον. Στα διαλείμματα τρώμε σοκολάτα (το καλοκαίρι θα μετανιώνω αυτά τα μεταμεσονύκτια σνάκ) και βάζουμε μουσική.<br /><br />Ούφ...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sg7ARPShs7I/AAAAAAAAANQ/tvJB8VeH2ec/s1600-h/overworked.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 526px; height: 394px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sg7ARPShs7I/AAAAAAAAANQ/tvJB8VeH2ec/s400/overworked.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336414010875163570" border="0" /></a><br />Την προηγούμενη εβδομάδα πήγαινα κάθε βράδυ σε συναυλία. Το απόλαυσα. Πήγα και στο εργαστήρι νέων συνθετών στο Μέγαρο αλλά απογοητεύτηκα από το αποτέλεσμα (του διαγωνισμού). Την τρίτη έπαιξα σε αυτοσχεδιαστική συναυλία και πέρασα υπέροχα...<br /><br />Σε λίγο θα φύγω από το σπίτι. Έχω πρόβα στο πανεπιστήμιο για 2 κομμάτια που θα παίξω στις 21 του μήνα. Το ένα έχει θεατρικά στοιχεία και θα το κάνω κωμωδία (άχ καημένοι ακροατές, τί θα τραβήξετε!!!) το άλλο είναι μεν ωραίο αλλά θυμίζει κινέζικο βασανιστήριο... Πάλι καλά που γουστάρω να τα παίζω. Κι η πρόβα το απογευματάκι είναι μια χαρά, γιατί εδώ και 3 βράδια πάμε στη σχολή γύρω στις 11 (για πρόβα) και φεύγουμε γύρω στις 2. Αυτές είναι οι ώρες που μπορούμε όλοι...<br /><br />Μετά, μου λές να γράψω κάτι ενδιαφέρον στο μπλόγκ! Φαιά ουσιά γιόκ!!!<br /><br />Κ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-6639748775528340756?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-53954057077017172562009-05-14T03:42:00.004+03:002009-05-14T04:11:25.655+03:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qaMcImrNnOQ&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/qaMcImrNnOQ&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br />Κάποτε θέλω να το ακούσω ολόκληρο αυτό το κομμάτι. Στην <a href="http://corpsebridemovie.warnerbros.com/">ταινία</a> ποτέ δεν τελειώνει...<br /><br />Αυτές τις μέρες άκουσα (και έπαιξα) πολλή μουσική. Κάτι άλλο γέμισε το χρόνο που αφιέρωνα εδώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-5395405707701717256?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-66538772740350420142009-05-06T02:13:00.015+03:002009-12-23T01:59:41.659+02:00Λοιπόν!<br /><br />Είσαι σε μια διάλεξη που τραβάει 3 ώρες (και...) ενώ θα μπορούσε να τελειώσει σε μισή. Κοιτάς γύρω σου. Κάποιοι κάνουν περιττές ερωτήσεις ενώ οι υπόλοιποι ξύνονται. Μετά το τρίτο χασμουρητό, τί κάνεις;<br /><br />...<br /><br />αυτό!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJKCLnL8I/AAAAAAAAAL4/B6M4x1JIe_c/s1600-h/IMG_4130.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 465px; height: 624px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJKCLnL8I/AAAAAAAAAL4/B6M4x1JIe_c/s400/IMG_4130.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332483133028118466" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJ1cq7h8I/AAAAAAAAAMo/Ti-RxXzn5Mc/s1600-h/IMG_4136.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 466px; height: 625px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJ1cq7h8I/AAAAAAAAAMo/Ti-RxXzn5Mc/s400/IMG_4136.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332483878873171906" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJSlZzYRI/AAAAAAAAAMA/qRBH28fZEBQ/s1600-h/IMG_4131.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 468px; height: 624px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJSlZzYRI/AAAAAAAAAMA/qRBH28fZEBQ/s400/IMG_4131.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332483279921832210" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJx-EY24I/AAAAAAAAAMg/5Fd97ya50pI/s1600-h/IMG_4135.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 467px; height: 598px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJx-EY24I/AAAAAAAAAMg/5Fd97ya50pI/s400/IMG_4135.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332483819118844802" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJi4uPTYI/AAAAAAAAAMQ/gbXf_DSHu9M/s1600-h/IMG_4133.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 466px; height: 725px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJi4uPTYI/AAAAAAAAAMQ/gbXf_DSHu9M/s400/IMG_4133.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332483559985728898" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJ5EmKPwI/AAAAAAAAAMw/v0m0AtQFzVU/s1600-h/IMG_4137.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 465px; height: 626px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJ5EmKPwI/AAAAAAAAAMw/v0m0AtQFzVU/s400/IMG_4137.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332483941130190594" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJtSx3coI/AAAAAAAAAMY/LoLtucSPQdw/s1600-h/IMG_4134.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 463px; height: 331px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJtSx3coI/AAAAAAAAAMY/LoLtucSPQdw/s400/IMG_4134.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332483738778956418" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJ9kmVKpI/AAAAAAAAAM4/8c3ShraSkow/s1600-h/IMG_4138.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 463px; height: 606px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SgDJ9kmVKpI/AAAAAAAAAM4/8c3ShraSkow/s400/IMG_4138.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332484018440317586" border="0" /></a><br />συμπέρασμα: όταν βαριέμαι γίνομαι δημιουργικός...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-6653877274035042014?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-39876378338834062762009-04-30T14:43:00.012+03:002009-12-23T02:00:40.624+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sfmk0dgETFI/AAAAAAAAALg/tdBPu3tVSVg/s1600-h/kitty.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 557px; height: 417px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sfmk0dgETFI/AAAAAAAAALg/tdBPu3tVSVg/s400/kitty.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330472855148973138" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σενάριο:<br /><br /><span style="font-family:courier new;">Ξαφνικά ο περιβόητος ιός της γρίπης των χοίρων-πουλερικών-ιγκουάνας μεταλλάσσεται και πάλι. Αυτή τη φορά μπορεί να προσβάλει και οικόσιτα ζώα (κοινώς κατοικίδια) και από αυτά να μεταδοθέι στον άνθρωπο.<br /><br />Όλοι τρομάζουν και εγκαταλείπουν τα κατοικίδια τους στο δρόμο (ενώ στις γειτονιές των κινέζων μυρίζει φρέσκο σουβλάκι σκύλου). Οι ελάχιστοι που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τα κατοικίδια τους ρισκάρουν να μολυνθούν αλλά τα κρύβουν στο σπίτι. Δεν βγάζουν τα σκυλιά τους για βόλτα και έχουν δυνατά τη μουσική για να μην ακούγονται τα γαβγίσματα. Τις γάτες τις κλείνουν σε ένα δωμάτιο.<br /><br />Βγαίνει φιρμάνι από τις κυβερνήσεις να παραδωθούν για ευθανασία όλα τα κατοικίδια. Η μή συμμόρφωση επιφέρει πρόστιμο και φυλάκιση αφού θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι κάποιος στη γειτονιά τους κρύβει ένα κατοικίδιο και δεν το έχει παραδώσει στο κράτος (όπου το πιθανότερο θα το ρίξουν μέσα σ' ένα κλίβανο και ίσως το κάνουν και σαπούνι...) πανικοβάλλονται και γίνονται χαφιέδες. Μέσα στη γενική παράνοια και υστερία, οι σχέσεις μας διαταράσσονται από το ενδεχόμενο πανδημίας...</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Και ζούμε πιά σ' ένα κόσμο όπου είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς έξω. Σ' ένα κόσμο που κάνουμε χειραψία με λάτεξ γάντια και φιλιόμαστε στο μάγουλο με επιφύλαξη αν και φοράμε πιά μονίμως ιατρική μάσκα. Σ' ένα κόσμο που βρωμάει μπεταντίν και άλλα προϊόντα αποστείρωσης. Τέλος, σ' έναν κόσμο χωρίς... ζώα. Σ' έναν κόσμο όπου τα λαχανικά (που θα είναι πια το μόνο που θα τρώμε) θα παράγονται μόνο σε αποστειρωμένα εργαστήρια...</span><br /><br />Φανταστείτε το. Μπορεί και να γίνει.<br /><br />...<br /><br />Υπάρχουν 2 πιθανότητες:<br /><br />1. τα ΜΜΕ εκμεταλλεύονται την τρομολαγνεία που μας διακατάχει και κάνουν τρελλά νούμερα υπερπροβάλλοντας κάτι φρικτό που κατά τα άλλα πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει...<br /><br />2. Έχετε ακούσει για τη <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gaia_hypothesis">θεωρία της Γαίας</a>;<br /><br />Περιληπτικά:<br /><br />Πήρε το όνομα της από την αρχαιοελληνική θεότητα της Γής και αντιμετωπίζει τον πλανήτη (το πλανητικό οικοσύστημα) ως ένα γιγαντιαίο ζωντανό οργανισμό του οποίου τα "κύτταρα" είναι όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί (ζώα, φυτά, άνθρωποι κλπ), που ρυθμίζει τις λειτουργίες του ούτως ώστε να υπάρχουν πάντα ιδανικές συνθήκες για την ύπαρξη της ζωής σ' αυτόν. Στη θεωρία αυτή υπάρχει και η υπόθεση ότι ακόμα κι αν οι άνθρωποι καταστρέψουν το οικοσύστημα (π.χ. με ένα πηρυνικό ολοκαύτωμα), ότι ακόμα κι αν εξαλειφθούμε ως είδος η ζωή θα επανέλθει σταδιακά στον πλανήτη. Πολλοί κατακρίνουν αυτή τη θεωρία. Ριξτέ κι εσείς μια ματιά <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gaia_hypothesis">εδώ</a> να ενημερωθείτε. Αξίζει.<br /><br />Πώς συνδέεται αυτό με τα προηγούμενα;<br /><br />Η φύση δεν είναι εργαλείο για να την χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε. Καταστρέφουμε τον πλανήτη και μπορεί αυτά που συμβαίνουν να μήν είναι τυχαία. Μπορεί οι "<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hurricane_katrina">Κατρίνες</a>" και η γρίπη των χοίρων-κροκοδείλων κλπ να είναι μια αντίδραση της φύσης.<br /><br />Ψάχνουμε να βρούμε εμβόλια και φάρμακα για να αντιμετωπίσουμε τον ιό. Αν όμως είμαστε εμείς ο ιός; Και όλα αυτά που συμβαίνουν είναι απλά τα "αντισώματα" του πλανήτη που προσπαθεί να μας αντιμετωπίσει;<br /><br />Γιατί πραγματικά συμπεριφερόμαστε σαν ιός. Η ανθρωπότητα, σαν ιός, επιτίθεται στο οικοσύστημα και καταστρέφει τα τροπικά δάση και τους ωκεανούς. Ένα "γριπωμένο" οικοσύστημα έχει πυρετό που ονομάζεται <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Global_warming">υπερθέρμανση του πλανήτη</a> ή <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Greenhouse_effect">φαινόμενο του θερμοκηπίου</a>. Ένας άρρωστος πλανήτης φταρνίζεται κυκλώνες...<br /><br />Σκεφτείτε τί θα γίνει αν καταφέρει να νικήσει την αρρώστια του, εμάς; Δέν είναι καιρός να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν ιός;<br /><br />Κ<br /><br /><br />PS1. Δεν ξέρω γιατί σήμερα είμαι τόσο απαισιόδοξος. Μπορεί και να γράφω και μαλακίες. Δεν ξέρω πως τα σύνδεσα στο μυαλό μου...<br /><br />PS2. Το Κουνούπι απολογείται δια την μακράν απουσίαν του :: Έπινα Bloody Mary στα παρακμιακά μπαράκια της Λευκωσίας...<br /><br /><span style="font-size:85%;">εικόνα από <a href="http://www.funnypictures.net.au/puppies-kittens/">εδώ</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-3987637833883406276?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-264471969188999152009-04-04T21:16:00.015+03:002009-12-23T02:09:21.817+02:00Επιστρέφω σπίτι αργά τ' απόγευμα, μέτα από μάθημα πιάνου, μια κρέπα σοκολάτα και ένα φραπέ σκέτο. Ήταν ωραία μέρα σήμερα - είδα κάτι φίλους που έιχε καιρό να τα πούμε. Φοράω τα ακουστικά μου και διασχίζω την παραλιακή. Ακούω μουσικές ανάλογα με την ώρα και τη διάθεση μου και χαμογέλω σαν βλάκας (αλήθεια, τρομάζουν οι άνθρωποι όταν βλέπουν κάποιον να χαμογελά σαν περπατά μόνος! - ένας παραπάνω λόγος για να χαμογελώ!). Η διαδρομή μου τελειώνει. Φτάνω στο τελευταίο ανήφορο πρίν απ' το σπίτι και το ανεβαίνω αργά. Όπως προχωρώ, χαζεύω τον κόσμο που περπατά στο στενάκι. Ξάφνου με σταματά μια θειίτσα και μου δείχνει ένα κάδο σκουπιδιών. Απορημένος βγάζω τα ακουστικά για να δώ τι έχει να μου πεί.<br /><br />Μου λέει:<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 255);"><span style="color: rgb(51, 0, 153);"><span style="color: rgb(204, 204, 255);">"Παλικάρι μου, κοίτα κι εσύ εδώ. Το πρωί πήρα μια εφημερίδα και πέταξα τα διαφημιστικά και τα περιοδικά που είχε μαζί της εδώ μέσα </span></span><span style="color: rgb(153, 153, 255);">(στον κάλαθο δηλαδή)</span><span style="color: rgb(204, 204, 255);">. Νομίζω πέταξα και το πορτοφόλι μου μαζί."</span></span><br /><br />Την κοιτάω καλά-καλά.<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 255);">"Εγώ πάντως δεν το πήρα από εδώ"</span><span style="color: rgb(51, 0, 153);"> </span>της λέω.<br /><br />Με κοιτάει χασκιασμένη. Ά, δεν έχει χιούμορ, σκέφτηκα.<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 255);">"Και τί θες να κάνω εγώ;"</span> ρωτάω, αν και το είχα ήδη φανταστεί...<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 255);">-"Μπορείς να δείς λίγο"...</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 255);">-"Εμμ..."</span><br /><br />Περιεργάζομαι τον κάλαθο: φίσκα, έτοιμος να εκραγεί, να στάζουν ζουμιά από παντού και να ζέχνει... Μια μπανανόφλουδα ακροβατούσε στο χείλος του...<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 153);"><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">-"Εμμ... όχι. Αν δέν ήταν στα σκουπίδια θα έβαζα το χέρι μου να ψάξω, αλλά... τί να πω; Με συγχωρείτε. Γειά σας!"</span></span><br /><br />///<br /><br />Καθώς ανέβαινα τις σκάλες, στην πολυκατοικία μετά, λίγο πρίν μπώ σπίτι, σκέφτηκα:<br /><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(255, 204, 153);">::αναπαράσταση εσωτερικού διαλόγου::</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Ίσως θα έπρεπε να τη βοηθήσεις...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Καλά, τρελάθηκες; Να κολλήσω καμιά μαλαζαβράγκα και να τρέχουμε!</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Ναι αλλά ήταν αρκετά μεγάλης ηλικίας... μπορεί να είχε πρόβλημα με τη μέση της και γι' αυτό δεν μπορούσε να δεί...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Πρόβλημα στο μυαλό έχει, μωρέ, άμα πετάει το πορτοφόλι της στα σκουπίδια!</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Ναι, αλλά...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Τί; Αυτή το πέταξε στα σκουπίδια. Ας κάνει αυτή ανασκαφές να το βγάλει! Δεν θα παίξω εγώ τον Ιντιάνα Τζόουνς επειδή έκανε αυτή μια βλακεία!!!</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Ναι, αλλά θα έκανες μια καλή πράξη. Θα τη βοηθούσες. Θα έκανες έναν άνθρωπο να νιώσει όμορφα...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Α, μή μου φορτώνεις τύψεις! Είπαμε κάνουμε καλές πράξεις αλλά με μέτρο</span><span style="color: rgb(153, 153, 255);">.</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Βάζουμε όριο στις καλές πράξεις που θα κάνουμε κάθε μέρα;</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Εμμ...</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Άμα το κάνεις αυτό σημαίνει ότι δεν τις κάνεις αυθόρμητα. Τις επεξεργάζεσαι πρώτα. Τις μετράς, τις ζυγίζεις...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Εμμ... ναι, ρε εαυτέ μου. Βλέπω πρώτα αν μπορώ να τις κάνω.</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Τι σημαίνει μπορείς; Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω!</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Ε τότε ... δεν θέλω! Όταν πρόκειται να ζημιώσω από αυτό το πράμα. Πώς να το κάνουμε; Ποιός είμαι δηλαδή; Η μητέρα-Τερέζα;</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Είσαι φαρισσαίος...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Πού τα θυμήθηκες αυτά; Πάνε χρόνια να τ' ακούσω!</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Ναι, αλλά θυμάσαι; Έλεγε στο μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο: <span style="font-style: italic;">"Αν σου ζητήσει κάποιος κάτι, σκέψου ότι σ'το ζητάει ο ίδιος ο Χριστός"</span>. Θυμήσου τις ιστορίες με τους ζητιάνους που ήταν στην πραγματικότητα ο Χριστός "μεταμφιεσμένος" και κανείς δεν το ήξερε...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Δηλαδή, θες να πείς, η γριά ήταν -και καλά- ο Χριστός ινκόγκνιτο;</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Θα μπορούσε...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Καλά, κι εγώ είμαι η Βασίλισσα Ελισάβετ - δε με βλέπεις;</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Άσ' τ' αστεία τώρα και σκέψου...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Ρε άντε από δώ! Βάλθηκες στα καλά καθούμενα να με φορτώσεις με τύψεις. Βρε ούστ!!!</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Καλά, καλά... φεύγω. Αλλά σκέψ...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Ξούτ είπα!!!</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- ...</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">- Α στο διάλο πια...</span><span style="color: rgb(153, 153, 255);"> ...</span><br /><br />///<br /><br />Τελικά διαπιστώνω ότι - αν και δέν είμαι θρήσκος - μού 'χουν κάνει "ζημιά" οι θεολόγοι στο σχολείο... Αυτά παθαίνεις, όταν μια θρησκεία βασίζεται στις ενοχές και στις τύψεις... Μου τη σπάει, επίσης, αυτή η κοσμοθεωρία που αντιμετωπίζει το Θεό σαν Big Brother...<br /><br />Είπαμε:<br /><br />Κάνω καλές πράξεις όσο μπορώ. Όχι για να πάω στον Παράδεισο. Δεν ξέρω κάν αν υπάρχει. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει θεός... Το κάνω για να δώσω λίγη χαρά σ' ένα συνάνθρωπο. Αυτό από μόνο του αξίζει για 'μένα και δεν περιμένω καμιά ανταμοιβή. Αν περίμενα, δεν θα είχε αξία αυτό επειδή θα ήταν απλά μια συμφεροντολογική συναλλαγή (με τον... Κύριο)...<br /><br />Εσείς, όμως, στη θέση μου σήμερα, τί θα κάνατε; Θα βουτούσατε στα σκουπίδια;<br /><br />...<br /><br />δε νομίζω...<br /><br />Κ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sdezu8G53iI/AAAAAAAAALA/PtqCyVdwitw/s1600-h/jesus_shaves.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 548px; height: 548px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sdezu8G53iI/AAAAAAAAALA/PtqCyVdwitw/s400/jesus_shaves.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320919103751970338" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />εικόνα από <a href="http://img.photobucket.com/albums/v101/ticotico44/hair%20and%20narcissism/jesus_shaves.gif">εδώ</a> ... <span style="font-style: italic;">ωραίο λογοπαίγνιο, ε;<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-26447196918899915?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-84800547700003010562009-03-30T17:55:00.024+03:002009-12-23T02:12:23.932+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SdD1KtSy6iI/AAAAAAAAAKo/Ld_KMPnna_Q/s1600-h/the+end+of+the+world1.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 556px; height: 466px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SdD1KtSy6iI/AAAAAAAAAKo/Ld_KMPnna_Q/s400/the+end+of+the+world1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319020724230482466" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 255);font-size:85%;" ><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">προειδοποίηση: μακρυνάρι και μπερδεμένο!!!</span><br /><br /></span>Όποτε ανοίξω την τηλεόραση αυτές τις μέρες πέφτω πάνω σε διάφορες εκπομπές και ντοκυμανταίρ με δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον το σύμπαν προσπαθεί να μου στείλει ένα μήνυμα...<br /><br />Το πόστ αυτό έχει 2 θέματα: την οικολογία και την καταστροφολογία...<br />Είναι ουσιαστικά 3 σε 1 (ποστ) γιατί μού 'ρθαν πολλά στο μυαλό!<br /><br />Με αφορμή το θέμα των ημερών, την <a href="http://www.earthhour.org/home/">ώρα της γής</a> (δηλ. σβήνουμε τα φώτα για μια ώρα και ακτιβισμός από το σπίτι...!;!;...), όλα τα κανάλια και περιοδικά θυμήθηκαν να κάνουν αφιέρωμα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Και έβλεπα, εγώ ο καημένος, όλα αυτά τα προγράμματα με τις βαρύγδουπες δηλώσεις διαφόρων φορέων και ανδρών επιφανών για το κακό που μας περιμένει. Να προσπαθούν να με κάνουν να καταλάβω ότι <span style="font-weight: bold;">εγώ φταίω</span> για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, για τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, για τη λειψυδρία, για τα ακραία καιρικά φαινόμενα, (και εδώ συμπληρώνω εγώ , κατ' επέκτασην - και για τη φτώχεια και τον πόλεμο που υπάρχουν στον κόσμο)...<br /><br />Δέν διαφωνώ καθόλου μ' αυτό. <span style="font-weight: bold;">Όλοι μας</span>, ειδικά στο δυτικό κόσμο, έχουμε προσωπικό μερίδιο της ευθύνης για όλα αυτά που συμβαίνουν. Αλλά, μην προσπαθείς κύριε να αποποιηθείς των ευθυνών σου και να τις μεταθέσεις πάνω μου. <span style="font-weight: bold;">Μόνο</span> πάνω μου, και πάνω στον υπόλοιπο απλό κόσμο, κύριε μεγαλοεπιχειρηματία και κύριε πολιτικέ! Δεν με πείθεις!<br /><br />Να νιώθω εγώ τύψεις και να κλείνω τα φώτα και να χαμηλώνω τη θέρμανση στο σπίτι -ενώ κάνει ψοφόκρυο- επειδή είμαι πεπεισμένος ότι έτσι συμβάλλω στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό δεν είναι αρκετό. Είναι σαν να προσπαθεί ένα κουνούπι να σηκώσει ένα ελέφαντα...<br /><br />Θα μου πείς, αν δισεκατομμύρια κουνουπιών μαζευτούν και συνεργαστούν, μπορεί και να τα καταφέρουν να σηκώσουν τον ελέφαντα κάποια στιγμή. Και σ' αυτό ελπίζουμε όλοι εμείς που έχουμε περιβαλλοντική συνείδηση και προσπαθούμε να μην επιβαρύνουμε το οικοσύστημα του πλανήτη. Αλλά τί γίνεται όταν κάθονται και καμιά δεκαριά ιπποπόταμοι στην πλάτη του ελέφαντα αυτού;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SdEuR7VtIaI/AAAAAAAAAKw/2YSVH8Rl8Xs/s1600-h/ippopotamoi1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 560px; height: 357px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SdEuR7VtIaI/AAAAAAAAAKw/2YSVH8Rl8Xs/s400/ippopotamoi1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319083520422650274" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">εικόνα από <a href="http://www.michaelspornanimation.com/splog/?p=1193">εδώ</a></span><span><br /></span><span style="font-weight: bold;"><br /></span><span style="font-weight: bold;">Παραδείγματα ιπποποτάμων</span> (εδώ δηλαδή, παχύδερμα που μολύνουν):<br /><br />*Οι πολυεθνικές που πετάνε τα τοξικά απόβλητα στους στον ωκεανό.<br />*Οι επιχειρήσεις που με τα φουγάρα των εργοστασίων τους μολύνουν την ατμόσφαιρα (γιατί τα φίλτρα είναι ακριβά και θα μειώσουν το κέρδος)<br />*Οι πολυεθνικές με τα εργοστάσια σκλάβων σε ασιατικές χώρες...<br />*Οι χώρες που κάνουν πυρηνικές δοκιμές στους ωκεανούς (βλ. Γαλλία)<br />*Οι οπλοβιομηχανίες - που δεν μπορώ να καταλάβω <span style="font-weight: bold;">γιατί</span> πρέπει να υπάρχουν...<br />*Οι χώρες που εφαρμόζουν τον ιμπεριαλισμό (κανονικό και οικονομικό)<br />*Οι χώρες που ακόμη δικαιολογούν νομικά τη φαλαινοθηρία (βλ. Ιαπωνία)<br />*Οι εταιρείες εξόρυξης πετρελαίου που περιορίζουν την παραγωγή για να ανεβάσουν τις τιμές και που μπλοκάρουν τις χορηγίες για εναλλακτικές, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας...<br />*Οι τράπεζες που δημιουργούν οικονομικές κρίσεις...<br /><span style="font-style: italic;">κι αυτά είναι μόνο τα λίγα που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή!</span><br /><br />Αν δεν φύγουν πρώτα όλοι αυτοί οι ιπποπόταμοι από την πλάτη του ελέφαντα, τα κουνούπια δεν θα καταφέρουν ποτέ να σηκώσουν τον ελέφαντα. Αν δεν σταματήσουν πρώτα όλοι αυτοί να κάνουν τη ζημιά, είναι ανώφελο να προσπαθούμε εμείς να σώσουμε τον κόσμο. Και εννοείται πως δεν πρόκειται να σταματήσουν από μόνοι τους! Πρέπει να τους αναγκάσουμε να το κάνουν. Και έστω, ένας τρόπος να ασκήσουμε πίεση είναι και ο περιβαλλοντικός ακτιβισμός. Έστω και από το σπίτι, με τα σβηστά φώτα και την ανακύκλωση. Αλλά μόνο μ' αυτα δέ γίνεται. Αν δεν διεκδικήσουμε δεν θα λάβουμε. Ποτέ. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι μπορούμε να τους αλλάξουμε. Ένα δισεκατομμύριο κουνουπιών μπορεί να νικήσει έναν ελέφαντα (ή τους ιπποποτάμους). Να τους πιεί το αίμα!<br /><br />...<br /><br />Τέλοσπάντων, τα σκεφτόμουν όλα αυτά και η τηλεόραση συνέχιζε να παίζει... Κι άλλα ντοκυμανταίρ με καταστροφολογίες...<br /><br />Στη συνέχεια θυμήθηκαν και την <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Book_of_Revelation">αποκάλυψη</a> του Ιωάννη, το <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Nostradamus">Νοστράδαμο</a> και τα <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mesoamerican_Long_Count_calendar">ημερολόγια των Μάγια</a> που λένε ότι ο κόσμος τελειώνει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 κλπ... Και βάλθηκαν να ταιριάξουν όλα αυτά τα παράλογα μεταξύ τους και να βγάλουν μια "οικουμενική" προφητεία για το τέλος του κόσμου. Παπαρολογίες με μπόλικη ρίγανη! Αλλά, φαίνεται, είναι πολλοί που τα πιστεύουν.<br /><br />Βάλτε εδώ με τη φαντασία σας μερικές σκοτεινές συγχορδίες, κράξιμο από κοράκι, βουητό ανέμου και ήχο βροντής...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SdEvZo324eI/AAAAAAAAAK4/lH2umPuJ3v0/s1600-h/ominous_cloudz.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 560px; height: 373px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SdEvZo324eI/AAAAAAAAAK4/lH2umPuJ3v0/s400/ominous_cloudz.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319084752416203234" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">εικόνα από <a href="http://www.sodomthemovie.com/crew">εδώ</a></span><br /><br />Να κάθομαι, λοιπόν, ανυποψίαστος και ν' ακούω διάφορα, του τύπου:<br /><span style="font-style: italic;">οι πολικοί πάγοι θα λιώσουν μέχρι το 2012,</span><br /><span style="font-style: italic;">σεισμοί, καταποντισμοί και ακραία καιρικά φαινόμενα,</span><br /><span style="font-style: italic;">τρίτος παγκόσμιος, κραχ,</span><br /><span style="font-style: italic;">το 2012 θα γίνει ευθυγράμμιση όλων των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος...</span><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">το 2012 θα πέσει κομήτης πάνω στη Γη,<br /></span><span style="font-style: italic;">θα εκραγεί ο ήλιος,</span><br />αααΑΑΑααααρρρρργγγγγκχχχχ!!!<br /><span style="font-style: italic;">και άλλες παρόμοιες αισιόδοξες ρήσεις...</span><br /><br />Ούφ! Ξανά! Παπαρολογίες με μπόλικη ρίγανη!!!<br />Σε όλα αυτά πρέπει να πιστεύουμε τόσο όσο στα ζώδια στο τέλος του τηλεπεριοδικού. Γιατί πίστεψε με, εν τέλει, κι αυτοί δεν ξέρουν τίποτα περισσότερο από 'μένα κι εσένα και απλά τα media το εκμεταλλεύονται αυτό γιατί πουλάει τρελά. Σκέψου πχ πόσα βγάζουν στα ταμεία τα disaster movies...<br /><br />Όλοι αυτοί οι κύριοι που μελετούν τις προφητείες πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι πρόκειται για κείμενα συμβολικά (καθαρά θρησκευτικού περιεχομένου) που δέν πρέπει να τα ερμηνεύουμε κυριολεκτικά. Δηλαδή: αν μιλάει κάπου για ένα πουλί που πέφτει πάνω σε δυό ψηλά δέντρα δεν σημαίνει ότι μιλάει για τους δίδυμους πύργους... Και πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι κι ο Ιωάννης, κι ο Νοστράδαμος, και οι Μάγια (και όποιος άλλος έγραψε για το τέλος του κόσμου) μάλλον έκαναν βαριά ναρκωτικά και έβλεπαν ανθρωπάκια πράσινα!<br /><br />Ούφ! Αφήστε με ήσυχο!!!<br />Κι αν κάνω λάθος και όντως τελειώνει ο κόσμος... ε και τί έγινε;<br /><br />Δε θα σταματήσω να ζω τη ζωή μου επειδή μπορεί να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου! Εξάλλου δεν κάνει να ζούμε με αυτό το φόβο. Γιατί εξίσου απλά και απροσδόκητα μπορεί να αποδημήσω εις κύριον επειδη μπορεί να τύχει να πέσω από την καρέκλα και να σπάσω το σβέρκο μου...<br /><br />Υπάρχει πιθανότητα; Ναι.<br />Το σκέφτομαι συνέχεια και επηρεάζει τη ζωή μου; Όχι!<br /><br />Γι' αυτό το ζήτημα υπάρχει μια ωραία κουβέντα που επιδέχεται διάφορες ερμηνείες...<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br />"Να ζείς την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία..."</span><br /><br />Ο θεολόγος στο σχολείο, τότε, προσπάθησε να μας το εξηγήσει χριστιανικά. Είναι, λέει, για να μας διδάσκει την ταπεινότητα, ότι είμαστε θνητοί. Κι έτσι μαθαίνουμε να συγχωρούμε. Σημαίνει να ζούμε ενάρετα (ούτως ώστε αν πεθάνουμε εκείνη τη μέρα να πάμε στον παράδεισο) και έτσι θα κάνουμε το καλό για εμάς και για τους συνανθρώπους μας. Καλό αυτό. Αλλά στα αφτιά μου έφτασε και το άλλο, το πανηλίθιο, μέσα από αυτή την ερμηνεία: Μην κάνεις σέξ γιατί μπορεί να πεθάνεις και να μην προλάβεις να εξομολογηθείς και θα πάς στην κόλαση!!! Μουαχαχάαα!!!<br /><br />Χμμ... Εμένα μου αρέσει περισσότερο η άλλη ερμηνεία:<br /><br />Η φράση αυτή δε σημαίνει να σκέφτεσαι κάθε μέρα πως θα πεθάνεις. Σημαίνει απλά να ζείς κάθε μέρα. Να ΖΕΙΣ πραγματικά. Όσο πιο όμορφα και απολαυστικά μπορείς. Έτσι, όταν έρθει η ώρα να φύγεις και γυρίσεις πίσω να κοιτάξεις τί έκανες στη ζωή σου να μήν μετανιώνεις. Να έχεις λάβει και να έχεις δώσει <span style="font-weight: bold;">αγάπη</span>. Να είσαι πλήρης...<br /><br />Σκασίλα μου, λοιπόν, αν θα τελειώσει ο κόσμος αύριο. Εγώ τώρα ΖΩ!...<br /><br />Κ<br /><br />PS1. Το σάββατο, για την ώρα της Γής, έσβησα για μιά ώρα τα φώτα. Κάνω και ανακύκλωση. <span style="font-weight: bold;">Εγώ θέλω να σώσω τον κόσμο</span> (κι ας λένε ότι αυτό -η υπερθέρμανση του πλανήτη- είναι ένα σχέδιο για να μας υποδουλώσουν όλους) ... Εσύ;<br /><br />PS2. Γύρευα κάτι άλλο, αλλά τελικά βρήκα αυτό (σχετικό και χιουμοριστικό!) από μιά σειρά κινουμένων σχεδίων που μ' αρέσει. Απολαύστε υπέυθυνα :)<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/98VT44zaCJg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/98VT44zaCJg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-8480054770000301056?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-84543827485291281592009-03-26T16:53:00.015+02:002009-12-23T02:14:38.012+02:00Έβλεπα χθές , που λές, το <a href="http://radioarvyla.gr/">Ράδιο Αρβύλα</a>. Καλά, τα σπάνε οι τύποι! Ειδικό αφιέρωμα, λέει, στο Κουνούπι-Τίγρη. Ναί, υπάρχει. Είναι ασιατική ποικιλία κουνουπιού που άρχισε να εμφανίζεται και στην Ελλάδα και απ' ότι φαίνεται είναι σαφώς πιο επικίνδυνο από το κανονικό, ντόπιο ευρωπαϊκό κουνούπι. Λές τα δικά μας να είναι πιό πολιτισμένα;<br /><br />Περισσότερες πληροφορίες για το είδος <a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=08.08.2003,id=30562976">εδώ</a>.<br />Και ένα βιντεάκι σχετικό <a href="http://www.skai.gr/master_avod.php?id=114964">εδώ</a>.<br />Απ' ότι θα δείτε, το κουνούπι αυτό έχει ...ραβδώσεις.<br /><br />Μέσα στα διάφορα που ειπώθηκαν στα δελτία ειδήσεων είναι και το να προσέχουμε να μήν έχουμε στις αυλές μας μπουκάλια και κουτάκια από αναψυχτικά, λάστιχα αυτοκινήτων και ότιδήποτε μπορεί να συγκρατήσει νερό για να μην προσελκύσουμε αυτούς τους μικρούς "Δράκουλες".<br /><br />Στο <a href="http://radioarvyla.gr/">Ράδιο Αρβύλα</a> σχολιάστηκε το εξής: Αν δείτε κουνούπι που πίνει κοκα-κόλα, οδηγάει νταλίκα και είναι καθαρό (γιατί του αρέσει να πλένεται) είναι πιθανότατα το κουνούπι-τίγρης!!! Ελέγξτε, λοιπόν, αν έχει ραβδώσεις και αν βρυχάται!!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/ScuenOTdymI/AAAAAAAAAKg/zxNy62P_QIc/s1600-h/kou-tigr+small.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 562px; height: 467px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/ScuenOTdymI/AAAAAAAAAKg/zxNy62P_QIc/s400/kou-tigr+small.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317518181732829794" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Η δική μου συνεισφορά σε όλη αυτή την παράνοια είναι αυτό το σκίτσο.<br />Με βλέπετε εδώ μεταμφιεσμένο σε τίγρη. Είμαι πολύ τρομακτικός, βεβαίως, βεβαίως!!!<br /><br />PS. (τουτέστιν perittes simeiwseis): Αν δείτε πουθενά την μύγα-ιπποπόταμο και την ακρίδα-καμηλοπάρδαλη, ενημερώστε με!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-8454382748529128159?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-81153992463071390292009-03-23T17:30:00.018+02:002009-12-23T01:52:26.973+02:00Για άλλο πράμα ήθελα να γράψω σήμερα αλλά, επειδή το καθυστέρησα αρκετά, θα γράψω τη λίστα με τα 5 όμορφα, μικρά, καθημερινά πράγματα που μου προσφέρουν μεγάλη ευχαρίστηση...<br /><br />Ξέρω ότι δεν θα μείνω μόνο στα 5. Εξάλλου οι κανόνες φτιάχνονται για να τους παραβαίνουμε!<br /><br />Λοιπόν...<br /><br />Μ' αρέσει:<br /><br />Να ξυπνώ το πρωί και νά 'χει λιακάδα, να βγαίνω στο ταπεινότατο φοιτητικό μου μπαλκονάκι και να βλέπω τη γάτα μου να λιάζεται ξαπλωμένη κοντά στο, επίσης ταπεινότατο, φοιτητικό μου ποδήλατο.<br /><br />Να βλέπω την πρασινάδα να ξεμυτίζει στις γλάστρες στο μπαλκόνι και να ενθουσιάζομαι όταν εμφανίζεται πού και πού ένα λουλουδάκι.<br /><br />Να διαβάζω ένα ευχάριστο βιβλίο το απόγευμα σπίτι μου με καφεδάκι και συνοδεία ήρεμης μουσικής.<br /><br />Να παίζω μουσική χωρίς το άγχος της κριτικής και της απαιτούμενης τελειότητας.<br /><br />Το περπάτημα στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης με καλό καιρό. Δηλαδή, να έχω τελειώσει τις δουλειές μου, να ακούω αγαπημένες μουσικές και να περπατώ με την ησυχία μου δίπλα στη θάλασσα. Εναλλακτικά, να κάνω αυτή τη διαδρομή με το ποδήλατο μου...<br /><br />Καφές με ένα καλό φίλο και μια ωραία συζήτηση (κάποιες φορές παίζουμε και σκάκι) - ή - αυθόρμητες έξοδοι με παρέα που καταλήγουν από καφέ σε φαΐ, σε ταινία, σε ποτό, σε χορό...<br /><br />Να κάνω ή να κάνουν σ' εμένα ένα <a style="font-weight: bold; font-style: italic;" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Random_act_of_kindness">random act of kindness</a> (τυχαία πράξη καλοσύνης). Μια πράξη που κάνει τον άλλο να νιώθει όμορφα χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα όπως πχ στο φεστιβάλ ντοκυμανταίρ προχθές ένας κύριος, που καθόταν δίπλα μου και δεν τον είχα ξαναδεί στη ζωή μου, μου έδωσε το παλτό του να καθίσω πάνω του για να βλέπω τους υπότιτλους καλύτερα. Ένα <span style="font-style: italic;">random act of kindness</span> με κάνει να χαμογελώ για ώρες!<br /><br />Να ερωτεύομαι...<br /><br />...<br /><br /><span style="font-style: italic;">Επίσης:</span><br /><br />* να πηγαίνω σε συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, γκαλερύ και εκθέσεις (με παρέα είναι ακόμα καλύτερα)<br />* οι αφίσες της <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Belle_%C3%89poque">Belle Époque</a><br />* τα μικροσκοπικά παιχνιδάκια που ξέμειναν στα ράφια μου<br />* οι μουσικοί του δρόμου<br />* να παίζω μουσική με φίλους<br />* να τραγουδώ<br />* να φτιάχνω ζωγραφιές και χειροτεχνίες (κάτι που κάνω σπάνια πλέον)<br />* όταν γουργουρίζει η γάτα μου<br />* το εξωτικό τσάι και το καλό κρασί<br />* όταν ζαλίζομαι από το κρασί και λέω στους φίλους μου <span style="font-style: italic;">πόσο τους αγαπώ</span><br />* η λιακάδα, η φεγγαράδα και η αραιή συννεφιά<br />* το ηλιοβασίλεμα και η ανατολή, αλλά πιό πολύ το φεγγάρι όταν δύει στη θάλασσα...<br />* η θάλασσα (έχω μια περίεργη, σχεδόν μεταφυσική έλξη για τη θάλασσα...)<br />* τα δάση (πώς φαίνεται ότι είμαι παιδί της πόλης!)<br />* οι μουσικές που με ταξιδεύουν (πίστεψε με, είναι πολλές!)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sce5LvHO6YI/AAAAAAAAAJA/MQhTUFaIC-Q/s1600-h/louloudakin.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 550px; height: 411px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sce5LvHO6YI/AAAAAAAAAJA/MQhTUFaIC-Q/s400/louloudakin.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316421496410663298" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Φωτογραφία από εξόρμηση στους αγρούς πρίν απο λίγο καιρό...<br /><br /><br /></span><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-8115399246307139029?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-54734791234631066762009-03-21T03:44:00.016+02:002009-12-23T02:15:48.961+02:00<span style="font-size:78%;">εικόνα <a href="http://www.flickr.com/photos/happy_sleepy/256623661/">εδώ</a></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/ScRT0f7CcrI/AAAAAAAAAI4/ApRFYwdHsZA/s1600-h/seaandman.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 562px; height: 421px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/ScRT0f7CcrI/AAAAAAAAAI4/ApRFYwdHsZA/s400/seaandman.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315465621591454386" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />.<br />Σήμερα πήγα πάλι σε μια προβολή στο <a href="http://tdf.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&amp;loc=6&amp;page=760">φεστιβάλ ντοκυμανταίρ</a>. Γίνεται κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που προσφέρει αυτή η πόλη. Πάω κάθε φορά σε πολλές προβολές. Διαλέγω μεταξύ πολλών διαφορετικών θεμάτων κάθε φορά αλλά συνήθως κυνηγάω τα μουσικά ντοκυμανταίρ. Παρακολουθώ και προβληματίζομαι. Μια τόσο προσιτή μορφή μάθησης, το ντοκυμανταίρ είναι σαν ανοιχτό πανεπιστήμιο. Το φεστιβάλ κρατάει λίγο παραπάνω από μια εβδομάδα και στη διάρκεια του σχεδόν πάντα ψιχαλίζει.<br /><br />Το φεστιβάλ είναι μια παράδοση για 'μένα που ξεκίνησε πρίν από 5 χρόνια, όταν ένας φίλος, ο Λ., με κάλεσε να δούμε μαζί εκεί ένα μουσικό ντοκυμανταίρ. Το είχε δεί και εντυπωσιάστηκε και έτσι αποφάσισε να το δεί δεύτερη φορά και να το μοιραστεί μαζί μου. Ήταν εκπληκτικό! Μετά από αυτό ξεκινήσαμε μια τεράστια συζήτηση από αυτές που δεν θέλεις ποτέ να τελειώσουν και που εκπλήσσεσαι από το πόσο λίγο ήξερες τον άλλο μέχρι στιγμής, από τις πτυχές του χαρακτήρα του που δεν είχες φανταστεί, αλλά και πόσο ταιριάζεις με αυτό τον άνθρωπο. Εκείνη η βραδιά υπήρξε η αφορμή να κτιστεί μια <span style="font-weight: bold;">βαθειά, δυνατή φιλία</span> που μου χάρισε και μου χαρίζει ακόμα πολλές όμορφες στιγμές.<br /><br />...<br /><br />Απόψε, μετά την προβολή πήγα μόνος και κάθισα να ρουφήξω βιαστικά ένα καφέ, πρίν πάω σπίτι, στο παλιό "<span style="font-style: italic;">Πράσινο Δωμάτιο</span>" το μικροσκοπικό καφέ στον ημιόροφο του κινηματογράφου "<span style="font-style: italic;">Ολύμπιον</span>" που φιλοξενεί μέρος του φεστιβάλ. Σ' αυτό καθίσαμε άπειρες φορές με την παρέα να πιούμε τον φτηνό καφέ μας ανάμεσα σε 2 προβολές. Ναι, πηγαίναμε να δούμε 2 κάθε φορά, τόσο πολύ μας άρεσε η φάση.<br /><br />Σήμερα πλέον το "<span style="font-style: italic;">Πράσινο Δωμάτιο</span>" δεν ονομάζεται έτσι, δεν είναι καν πράσινο πια. Λέγεται απλά "<span style="font-style: italic;">καφέ Φουαγιέ</span>". Σήμερα πλέον όλη η παλιά παρέα, εκτός από 'μένα, έχει φύγει πια από τη Θεσσαλονίκη. Αυτό είναι η μοίρα μιας φοιτητούπολης. Να ενώνει τις ζωές των ανθρώπων για λίγο. Έπειτα το ταξίδι της ζωής οδηγεί τον καθένα σε διαφορετικό προορισμό (κι εγώ θα φύγω από τη Θεσσαλονίκη σε λίγο καιρό). Δεν μετανοιώνω όμως. Πέρασα πολύ όμορφα...<br /><br />Σήμερα κάθισα για λίγο σ' αυτό τον ίδιο (αλλά πιά τόσο διαφορετικό) χώρο μόνος. Πολλές μνήμες στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Και ένιωθα θλίψη και νοσταλγία γι' αυτό το τόσο όμορφο παρελθόν. Μου λείπουν οι παλιοί μου φίλοι...<br /><br />Ξεφύλλισα για λίγο το πρόγραμμα του φεστιβάλ για να βρώ τι θα δώ αύριο. Το παράτησα στο τραπέζι και πήρα το κινητό μου. Ένιωσα την ανάγκη να πω κάτι σε κάποιον. Αλλά να είναι σύντομο και περιεκτικό γιατί στα πολλά λόγια χάνεις την ουσία. Είπα να το γράψω για να εκφραστώ πιο ελεύθερα. Έστειλα ένα sms στον Λ.<br /><br /><span style="font-family:courier new;">Φίλε είμαι στο Πράσινο Δωμάτιο. Μόλις είδα ένα ωραίο ντοκυμανταίρ στο φεστιβάλ. Μπορεί να μή μιλάμε συχνά αλλά να ξέρεις μου λείπεις και σε θεωρώ τον καλύτερο μου φίλο. Καλό βράδυ.</span><br /><br />Τέλειωσα τον καφέ μου, πήρα το λεωφορείο να πάω σπίτι. Έφτασα μετά από λίγο, πήρα αγκαλιά τη γάτα μου και άναψα τον υπολογιστή. Κοίταξα το κινητό και είχε έρθει αυτό το μήνυμα:<br /><br /><span style="font-family:courier new;">Κουνούπι κι εμένα μου λείπεις και δεν είσαι ούτε καλύτερος φίλος, ούτε καλός φίλος. Είσαι αδερφός...</span><br /><br />Ένιωσα ένα κάψιμο στα μάτια και από εκείνη την ώρα σφηνώθηκε στο πρόσωπο μου ένα γλυκόπικρο χαμόγελο. Είπα να το μοιραστώ μαζί σας...<br /><br />Η αληθινή φιλία αντέχει στο χρόνο...<br /><br />Κ<br /><br />αφιερωμένο στους παλιούς μου φίλους - <span style="font-weight: bold;">μου λείπετε αφάνταστα...</span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AO9dbmJ_2zU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/AO9dbmJ_2zU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-5473479123463106676?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-76254539919138111522009-03-18T19:03:00.013+02:002009-12-23T02:16:54.463+02:00Ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση των φιλτάτων <a href="http://eolikienergeia.blogspot.com/">Eólica</a> και <a href="http://apogeumatinosthanatos.blogspot.com/">Πράσινης Νεράιδας</a> και παραθέτω εδώ, προς τέρψιν σας, μια λίστα καταστάσεων που θεωρώ σπαστικές! Κανονικά η λίστα θα έπρεπε να έχει 5 πράματα αλλά, επειδή είναι το χόμπυ μου να παραπονιέμαι, βρήκα περισσότερα απ' όσα έπρεπε (κατ' ακρίβειαν, λέω λιγότερα απ' όσα θα ήθελα). Αναφέρω εδώ, λοιπόν, κάποιες καταστάσεις που βιώνω αρκετά συχνά. Η σειρά είναι τυχαία.<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Σπαστικό είναι:</span><br /><br />1. Να έχω να κάνω δημιουργική δουλειά (πράμα που απαιτεί απομόνωση και πολλές εσωτερικές διεργασίες) και η μούσα να κάνει απεργία. Δηλαδή: Να κάθομαι με τις ώρες να κοιτώ το χαρτί ή την οθόνη του υπολογιστή και να κολλάω, να μή ξέρω από που να αρχίσω, να μήν ξέρω γιατί να γράψω έτσι κι όχι αλλιώς (είμαι αναποφάσιστο και αναβλητικό άτομο γενικά). Και επιπλέον να έχω και προθεσμία (deadline)... Αααργκ!!!<br /><br />2. Να ανακαλύπτω συνέχεια ότι όλες οι κοπέλες που μ' αρέσουν έχουν την τέλεια σχέση με τον τέλειο άνδρα εδώ και πέντε χρόνια. Γκαντέμης λέμε!<br /><br />3. Να καθαρίζω το σπίτι απ' άκρη σ' άκρη και αφού τελειώσω, όταν κουρασμένος και καταϊδρωμένος κάθομαι να πιώ ένα καφέ, να πάει πάντα κάτι στραβά (βλέπε: καφές που χύθηκε κατά λάθος - ούψ!) και λερώνονται όλα πρίν προλάβω να απολαύσω την μισή μου αρχοντιά (βλ. καθαριότητα) έστω και για 5 λεπτά. Τα νεύρα μου!!!<br /><br />4. Να αγοράζω, όλο χαρά, ψημένα κάστανα από το δρόμο και να ανακαλύπτω ότι είναι όλα χαλασμένα! :(<br /><br />5. Να χτυπά το τηλέφωνο όταν είμαι στην τουαλέτα (πίστεψε με, συμβαίνει πολύ συχνά! - και όχι, <span style="font-weight: bold;">δεν</span> είμαι συνέχεια στην τουαλέτα!)<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 255);">τώρα τα λίγο πιό σοβαρά "σπαστικό-είναι":</span><br /><br />6. Να είμαι δέσμιος καταστάσεων. Δηλαδή: Να μαλώνουν οι φίλοι μου μεταξύ τους. Και όταν βρίσκομαι με τον έναν να μειώνει τον άλλο ή να ρωτάει τί είπε ο άλλος γι' αυτόν. Κι εγώ, θέλωντας να κρατήσω και τις δυο φιλίες και να μήν σταματήσω να κάνω παρέα με κανέναν, να ακούω αυτά τα ψυχοφθόρα, να προσπαθώ να τα μπαλώσω και να τους συμφιλιώσω ερήμην τους.<br /><br />7. Που για ότι κακό γίνεται φταίει η οικονομική κρίση ή μια "ασύμμετρη απειλή" ή οι Αμερικάνοι (εδώ βάζετε και όποια άλλη εθνικότητα ή κοινωνική ομάδα της προτίμησης σας) ή ο Ερμής που είναι ανάδρομος κι όχι οι δικές μας επαναλαμβανόμενες ηλίθιες επιλογές... (σ' αυτό θα επιστρέψω με άλλο πόστ αργότερα)<br /><br />8. Να αναγκάζομαι να κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν έχουν αναζητήσεις. Αυτούς που ποτέ δεν είχαν αμφιβολίες και αυτούς που κάποτε είχαν αμφιβολίες και τώρα δεν έχουν. Αυτούς που είναι δογματικοί. Αυτούς που προσπαθούν να μου πουλήσουν ιδεολογία. Αυτούς που πάντα δέχονται όλα όσα τους λένε, που δεν νοιάζονται να κάνουν τον κόσμο και τον εαυτό τους λίγο καλύτερο. <span style="font-style: italic;">Μεγάλη λίστα, ε;</span><br /><br />9. Που συχνά δεν έχω το χρόνο ή το χρήμα για να κάνω αυτά που θέλω. Και <span style="font-weight: bold;">δεν</span> ζητώ υπερβολικά πράγματα...<br /><br />10. Που πάντα, όταν αρχίζω κάτι καινούριο, το φαντάζομαι πολύ διαφορετικό απ' ότι τελικά είναι (βλέπε ρομαντισμός, ευσεβοποθισμοί, βλακεία κλπ) και, εν τέλει, τρώω τα μούτρα μου...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/ScExg13WngI/AAAAAAAAAIw/eyleVx6qy4g/s1600-h/GarfieldMonday.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 555px; height: 166px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/ScExg13WngI/AAAAAAAAAIw/eyleVx6qy4g/s400/GarfieldMonday.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314583475558718978" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">εικόνα <a href="http://media.photobucket.com/image/garfield%2Bhate%2Bmonday/BTaggard/GarfieldMonday.jpg">εδώ</a></span><br /><br />Κι επειδή γκρίνιαξα αρκετά, αλλάζω το θέμα και καλώ <a href="http://eolikienergeia.blogspot.com/">Eólica</a>, <a href="http://apogeumatinosthanatos.blogspot.com/">Πράσινη Νεράιδα</a>, <a href="http://poumesamou.blogspot.com/">Δημήτρη</a>, <a href="http://marinoskleanthous.blogspot.com/">Μαρίνο</a>, <a href="http://sovaindoorsasthou.blogspot.com/">Terra Incognita</a>, <a href="http://neerie.blogspot.com/">Neerie</a> και όποιον άλλο θέλει να γράψουν για 5 καθημερινά πράγματα που τους κάνουν να νιώθουν <span style="font-weight: bold;">όμορφα</span>. Με πρόλαβε η <a href="http://saikkopad.blogspot.com/">Sike</a>, αλλά επειδή το σκέφτηκα πρίν το γράψει στέλνω κι εγώ τις προσκλήσεις μου. Θα σας τιμήσω με τα δικά μου <span style="font-style: italic;">πέντε όμορφα</span> σε επόμενο πόστ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-7625453991913811152?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-92109171055586329742009-03-12T17:59:00.009+02:002009-12-23T02:17:46.637+02:00Δεν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα. Πιστεύω στη σωματική έλξη. Πιστεύω και στη ψυχική έλξη. Ιδίως σ' αυτην. Αλλά για να υπάρξει θέλει χρόνο για να γνωρίσεις τον άλλο. Και σήμερα όλο τρέχουμε. Δεν σταματάμε μια στιγμή για να δούμε ποιός είναι δίπλα μας. Ο έρωτας δημιουργείται αργά, σαν τα χρώματα σ' ένα λουλούδι που ανθίζει. Δε μοιάζει με τον κεραυνό, αλλά με τη βροχή που σιγά-σιγά φτάνει παντού και καταβρέχει τα πάντα, που δίνει ζωή στη γή.<br /><br />Αλήθεια, πότε αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε ερωτευμένοι; Πότε ότι είμαστε ζωντανοί; Πόσος χρόνος πρέπει να περάσει; Η ζωή μας είναι μια πορεία στο χρόνο με αρχή και τέλος. Η μόνη πραγματική μας ιδιοκτησία είναι αυτός ο χρόνος. Έχουμε το χρόνο να ερωτευτούμε πραγματικά, ψυχή τε και σώματι;<br /><br />Σκέψου: πόσο συχνά έχεις το χρόνο να σταθείς και να απολαύσεις ένα ηλιοβασίλεμα;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbkxZwT8nRI/AAAAAAAAAIo/jya_que3FcY/s1600-h/iliovasilema.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 564px; height: 572px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbkxZwT8nRI/AAAAAAAAAIo/jya_que3FcY/s400/iliovasilema.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312331553995267346" border="0" /></a><br />φωτό από <a href="http://goflorida.about.com/cs/floridabeaches/l/blphoto_sunset3.htm">εδώ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-9210917105558632974?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-52883442149863933992009-03-10T19:01:00.012+02:002009-12-23T02:19:18.387+02:00<span>Το σαββατοκύριακο το πέρασα με την αδερφούλα μου.<br /><br />Μετά από απανωτές προσκλήσεις το πήρε απόφαση, πέρασε 6 ώρες ταλαιπωρίας μέσα σ' ένα λεωφορείο για να 'ρθεί από Αθήνα και άλλη μία μέσα στην υπέροχη κίνηση της μεγάλης Φτωχομάνας (εργασίες μετρό γαρ - η Εγνατία σε κάποιο σημείο είναι μόνο 2 λωρίδες κυκλοφορίας - ντόινγκ!!!) για να έρθει να με δεί. Περάσαμε όμορφα, της μαγείρεψα κάποιες από τις σπεσιαλιτέ μου, κάναμε περίπατο στην παραλιακή, βόλτες σε καφέ, παίξαμε σκάκι και συζητήσαμε περί ανέμων και υδάτων. Συζητήσαμε πολύ, αμπελοφιλοσοφήσαμε και γενικώς αναλύσαμε το σύμπαν.<br /><br />Αυτό που μου έμεινε από τις φιλοσοφικές μας αναζητήσεις ήταν η συζήτηση που έγινε το βράδυ της Παρασκευής πάνω από δύο ποτηράκια που γέμιζαν και ξαναγέμιζαν με ούζο, κάπου στο Μπιτ Μπαζάρ.<br /></span><br /><span>Έχοντας κι οι δύο ολοκληρώσει τις σπουδές μας, λέει, σαν νέοι καλλιτέχνες με όρεξη για δουλειά, αποφασισμένοι να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας και να ζήσουμε κάνοντας αυτό που σπουδάσαμε, θα επιστρέψουμε στο νησί (Κύπρος) κάποια στιγμή στο αόριστο μέλλον.<br /><br />Θα βρισκόμαστε τις Παρασκευές τα βράδια, καλή ώρα όπως τώρα (η συζήτηση έλαβε χώραν Παρασκευή), θα πίνουμε από ένα ποτάκι και θα λέμε πώς περάσαμε την εβδομάδα μας και τί συναρπαστικό μας έτυχε εν ώρα εργασίας.<br /><br />Εγώ θα διηγούμαι τί πελάτες μάζεψα και πού τους πήρα, τί σκυλέ τραγούδια άκουσα στο αυτοκίνητο, όλα τα σκόρ από τους ποδοσφαιρικούς αγώνες του τρέχοντος και του περασμένου μηνός, ποιά ήταν η τελευταία μάρκα τσιγάρων που βρήκα ξεχασμένη στο αυτοκίνητο και είπα να δοκιμάσω, τί αστοιχείωτες πολιτικές απόψεις είχα την τύχη να ακούσω από τους εκάστοτε πελάτες μου χωρίς να τους ρωτήσω κάν, αλλά θα είμαι ευχαριστημένος από το νέο μου λούκ γιατί η νεοαποκτηθείσα στρόγγυλη κοιλιά μου είναι ότι πρέπει για να στηρίζω τις μπύρες, ενώ το μουστάκι με κάνει να φαίνομαι άντρακλας βαρύς και πελαγίσιος και επειδή το νυχάκι στο τελευταίο δάκτυλο είναι πολύ πρακτικό για να καθαρίζω τα αυτιά και τη μύτη μου!</span><br /><span><br />Αυτή θα διηγείται τί καθαριστικό πατώματος διάλεξε να χρησιμοποιήσει επειδή δέν την έπεισε η διαφήμηση του Άζαξ, πόσο μαστούρωσε από τη μυρωδιά του, πόσους λεκέδες καθάρισε από τις κουρτίνες, ποιό χρώμα είναι της μόδας στις ολόσωμες ποδιές φέτος, θα ξέρει όλα τα τελευταία κουτσομπολιά από την σόουμπιζνες γιατί αυτό είναι το πιό ενδιαφέρον θέμα συζήτησης που θα κατέχουν οι γύρω της και τέλος ποιά αισθητικός στην πόλη κάνει την καλύτερη ριζική αποτρίχωση, αν και δεν θα της χρειάζεται γιατί από την πολλή χλωρίνη θα έχουν ψοφήσει όλες οι τρίχες της (πλήν της κεφαλής που θα καλύπτεται </span><span>από μαντήλι κόκκινο με άσπρες βούλες)!<br /><br />Ναι, σωστά μαντέψατε. Μετά από πολυετείς σπουδές στο χώρο των καλών τεχνών θα καταλήξουμε:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">εγώ ταξιτζής</span> (άντε μανάβης το πολύ)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">η αδερφούλα καθαρίστρια</span> (ή κομμώτρια, αν και μπορεί να την πιάσουν τα δημιουργικά της και να πειραματιστεί στο κεφάλι μιας άτυχης πελάτισσας που στο τέλος θα κάνει να μοιάζει με ξεπουπουλιασμένο φλαμίγκο)<br /><span style="font-size:85%;"><br />[και κανένα πρόβλημα δεν έχουμε με αυτά τα επαγγέλματα, απλά δεν θέλουμε να τα κάνουμε εμείς]</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">για να τα βγάλουμε πέρα όταν θα επιστρέψουμε στην πολύπαθον νήσον...</span><br /><br />Επειδή όσο κι αν τον αγαπάμε τον τόπο μας και δεν πάψαμε να ελπίζουμε, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχει ακόμα το κοινό για την τέχνη στην Κύπρο. Γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να σκαρφιστούμε ποικίλους τρόπους για να εκμεταλλευτούμε τις γνώσεις μας σ' ένα τόπο όπου υπάρχει μεν το ανθρώπινο δυναμικό (κι όχι μόνο στις τέχνες), αλλά όχι και η βούληση για πραγματική πρόοδο. Υπάρχουν πολλοί που, εν τέλει, συμβιβάζονται με κάτι άλλο από αυτό που σπούδασαν, αφού επιστρέψουν στο νησί.<br /><br />Μπορεί η τέχνη μας να μας οδηγήσει αλλού και να μην επιστρέψουμε ποτέ. Αλλά, όπως είπα και πρίν, δεν πάψαμε να ελπίζουμε. Και το νησί είναι η βάση μας, το λιμάνι μας, όπου είν</span><span>αι μαζεμένοι πολλοί από τα αγαπημένους μας ανθρώπους. Κάποια στιγμή - εγώ το νιώθω - θα θέλω να επιστρέψω. Για την αδερφούλα δεν ξέρω. Αλλά μέσα μας μοιάζουμε και μάλλον θα σκέφτεται κι αυτή όπως εμένα.<br /><br />Εμείς, αν επιστρέψουμε, θα πρέπει να επιμείνουμε και να διαμορφώσουμε αυτό το κοινό που δεν υπάρχει ακόμα. Να θέσουμε τις βάσεις, να κάνουμε την αρχή. Και κάποια στιγμή...<br /><br />Κ<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbaeaueCr6I/AAAAAAAAAIY/UTf0nHgkzVQ/s1600-h/cleaning.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 553px; height: 553px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbaeaueCr6I/AAAAAAAAAIY/UTf0nHgkzVQ/s400/cleaning.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311606992517902242" border="0" /></a><span><span style="font-size:85%;">φωτό (γκραφίτι του <span style="color: rgb(204, 204, 255);">banksy</span>) παρμένη από <a href="http://www.teesontap.com/store/index.php?act=viewProd&amp;productId=36">εδώ</a></span><br /><br />ΥΓ. Δέχομαι εισηγήσεις δια άλλα πιθανά επαγγέλματα που μπορεί να παρέχουν τα προς το ζήν σ' ένα πρώην φοιτητή καλών τεχνών στην πολύπαθον νήσον...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-5288344214986393399?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-86987110587590460232009-03-08T22:26:00.012+02:002009-12-23T02:20:03.701+02:00<span style="font-family:courier new;"><br /><br /><br />Δρόμος στρωμένος με πεσμένα φύλλα</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br />που περπατώ κι ακούω στα βήματά μου</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br />τα όνειρα του καλοκαιριού που πέρασε<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family:courier new;">να θρυψαλίζονται.</span><br /></div><br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Μού 'λεγες η άνοιξη πως δέ θ' αργήσει,</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">μα εγώ </span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">κρυώνω ακόμα...<br /><br /><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbQzgov-uxI/AAAAAAAAAHw/7e8knNhfRDQ/s1600-h/fyllo.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 555px; height: 416px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbQzgov-uxI/AAAAAAAAAHw/7e8knNhfRDQ/s400/fyllo.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310926496364149522" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-8698711058759046023?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-26763343971192352872009-03-06T15:27:00.011+02:002009-12-23T02:21:37.210+02:00<span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br />Σχεδόν ποίηση</span><br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;">είναι αυτά που φτιάχνουμε εμέις οι άνθρωποι</span><br /><span style="font-family:courier new;">για να αγγίξουμε την ομορφιά.</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >Πραγματική ποίηση</span><br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;">είναι ένα δέντρο,</span><br /><span style="font-family:courier new;">μια θάλασσα,</span><br /><span style="font-family:courier new;">μια πανσέληνος,</span><br /><span style="font-family:courier new;">μια ανατολή κι ένα ηλιοβασίλεμα.</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >ίσως</span><br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ένα φιλί.</span><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbE1Zxe73DI/AAAAAAAAAHo/Lf0XzDcRMDw/s1600-h/Tree.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 555px; height: 368px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbE1Zxe73DI/AAAAAAAAAHo/Lf0XzDcRMDw/s400/Tree.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310084152542616626" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;"><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">φωτό παρμένη από </span></span><span style="font-size:85%;"><a style="font-family: courier new;" href="http://www.freefoto.com/preview/15-19-1?ffid=15-19-1">εδώ</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-2676334397119235287?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-41572190062481452672009-03-05T21:36:00.007+02:002009-12-23T02:22:40.700+02:00<span style="color: rgb(204, 204, 255);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Γατό-μουμιες!!!<br />Αφιερωμένο σε όσους αποφασίσουν να διαβάσουν το προηγούμενο πόστ...</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbAp5Xhr-jI/AAAAAAAAAHg/WlY36IHAvAA/s1600-h/moumies.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 553px; height: 410px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SbAp5Xhr-jI/AAAAAAAAAHg/WlY36IHAvAA/s400/moumies.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309790026214406706" border="0" /></a><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/0HaSC2FO5adV" rel="sync"></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Επειδή, προφανώς, οι γάτες είναι τέλειες - ακόμα και ψόφιες!!! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-4157219006248145267?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-88499640600917139772009-03-05T14:45:00.059+02:002009-12-23T02:29:09.114+02:00<span style="color: rgb(204, 204, 255);font-size:85%;" ><span style="color: rgb(153, 153, 255);">προσοχή: μακρυνάρι!</span></span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-size:85%;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_NGvsCilI/AAAAAAAAAHY/-2sx0tutREU/s1600-h/xartis.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 335px; height: 335px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_NGvsCilI/AAAAAAAAAHY/-2sx0tutREU/s320/xartis.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309688001457195602" border="0" /></a>Δεκέμβριος. Ήμουν Λονδίνο. Η Π. που με φιλοξενούσε είχε δουλειά κι είχα όλη τη μέρα ελεύθερη. Βαριόμουν να διαβάσω. Βγήκα απ' το σπίτι μ' ένα χάρτη για τον υπόγειο σιδηρόδρομο που έμοιαζε με πολύχρωμο δίχτυ. Μπήκα στο λαβύρινθο του και πήγα να βρώ το μινώταυρο. Κατέβηκα (ή μάλλον ανέβηκα) δεν θυμάμαι σε ποιά στάση κι άρχισα να μαζεύω το μίτο.<br /></div><div style="text-align: justify;" class="clear_right"><br />Έφτασα σ' ένα τεράστιο κτίριο, όμορφο σαν ξεθωριασμένο παλάτι. Και ήταν. Το θησαυροφυλάκιο του πιο κομψού και γλυκομίλητου λήσταρχου, διακοσμημένο με αρχαιοελληνικού ρυθμού κίονες στην πρόσοψη. Μπήκα μέσα και θαμπώθηκα από τη λάμψη του χρυσού, από τον όγκο της λαξευμένης πέτρας, απ' τους αμέτρητους και ξεχασμένους πια θεούς που σε κοιτάζουν μέσα από κόγχες αδειανών ματιών.<br /><br /><a href="http://www.imeem.com/ernestj/music/rjf30cen/hans-zimmer-lisa-gerrard-now-we-are-free/"></a>Περιπλανήθηκα για ώρες μέσα σε αίθουσες ασφυκτικά γεμάτες με θησαυρό. Τόσα πολλά είχαν μαζέψει, μέσα σε εκατοντάδες χρόνων αποικιοκρατίας, που αγάλματα θεών και θνητών, κοσμήματα και κόκκαλα βασιλιάδων κι αυλικών, τάφοι, ακόμα και ολόκληροι ναοί, ήταν παρατεταγμένοι πλάι-πλάι για να χωρέσουν στις ψηλοτάβανες αίθουσες.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;" class="clear_none"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_MOJnXSXI/AAAAAAAAAHI/yzg3YNQz-4A/s1600-h/london+1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 553px; height: 192px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_MOJnXSXI/AAAAAAAAAHI/yzg3YNQz-4A/s400/london+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309687029164362098" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κάθε πόρτα που περνάει κανείς οδηγεί στην επόμενη πόρτα κι εγώ ταξίδευα πίσω στο χρόνο. Είδα πλάσματα μυθικά και νεκρούς που αρνιούνται να ξεχαστούν. Έμαθα πολλά, όμως δεν ένιωσα αρκετά. Κοίταξα κατάματα τον Όσιρι, μου χαμογέλασε φευγαλέα η Αστάρτη, με σημάδεψε μ' ένα κεραυνό ο Δίας. Όμως ήταν όλοι τους νεκροί, παγωμένοι, άψυχες πέτρες. Μακριά από τον τόπο που γεννήθηκαν και είχαν για κάποιους, κάποτε, κάποια σημασία. Εκεί που βρίσκονται τώρα είναι απλά γλυπτά χωρίς να περιβάλλονται από την αύρα του μαγικού τους παρελθόντος. Δεν ένιωσα κανένα δέος παρά μόνο λύπη. Το θαυμαστό παλάτι που βρήκα ήταν τελικά μια λειψανοθήκη.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;" class="photo photo_right"><div class="photo_img"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_LN4OHS7I/AAAAAAAAAG4/avwGzmQlhmc/s1600-h/kattes.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 346px; height: 244px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_LN4OHS7I/AAAAAAAAAG4/avwGzmQlhmc/s320/kattes.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309685924983425970" border="0" /></a></div></div><div style="text-align: justify;" class="clear_right"> Το μουσείο αντί ναός των Μουσών ήταν στην καλύτερη των περιπτώσεων μια πλούσια (ωστόσο χωρίς ουσία) γκαλερύ αρχαίας γλυπτικής αλλά στην πραγματικότητα ένα θλιβερό μνημείο. Ένα μνημείο αιώνων αποικιοκρατίας και τυχοδιωκτισμού, ένα μνημείο για τα κατορθώματα ευγενών (όχι ευγενικών -διευκρινίζουμε- αλλά αρχοντογεννημένων) κλεφτών.<br /><br />Τα πόδια μου είχαν κουραστεί απ' το πολύ περπάτημα μέσα στο μουσείο. Πολλά τα έβλεπα βιαστικά γιατί είχαν περάσει ώρες πολλές κι ήθελα να δώ όσο το δυνατόν περισσότερα. Μέσα σε λίγη ώρα περιπλανήθηκα απ' τον καιρό των Ρωμαίων στο Μεσαίωνα και πάλι πίσω στην αρχαία Βαβυλώνα. Ο μίτος είχε τυλιχτεί πια σ' ενα ακατάστατο κουβάρι κι εγώ ακόμα προχωρούσα. Είχα αφήσει το καλύτερο για το τέλος. Μπήκα λοιπόν στη πτέρυγα που έχουν αφιερωμένη στην αρχαία Ελλάδα και έφτασα στην αίθουσα του Παρθενώνα.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;" class="photo photo_left"><div class="photo_img"><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=1032296&amp;op=1&amp;view=all&amp;subj=40280678543&amp;aid=-1&amp;oid=40280678543&amp;id=555422828"><br /></a></div></div><div style="text-align: justify;" class="clear_none"> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_Kxd4dyhI/AAAAAAAAAGw/xf4l734bd_I/s1600-h/kentauros.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 313px; height: 283px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_Kxd4dyhI/AAAAAAAAAGw/xf4l734bd_I/s400/kentauros.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309685436876966418" border="0" /></a>Κένταυροι, κούροι, καρυάτιδες και νύμφες στέκονταν εκεί σιωπηλοί. Πινακίδες εξηγούσαν πώς κάθε κατακτητής που πέρασε από την Αθήνα έσπαζε μερικά αγάλματα (επειδή ήταν πολύ μεγάλα για να τα μεταφέρει ολόκληρα) και έπαιρνε μαζί του τα κεφάλια. Τώρα βρίσκονται αλλού τα κορμιά κι αλλού τα κεφάλια (αυτά που βρέθηκαν). Ένα μουσείο έχει τα φτερά, το άλλο το κεφάλι, στην Ελλάδα παραμένουν άδειες κάποιες από τις ξυλωμένες βάσεις τους.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_KOhS9m6I/AAAAAAAAAGo/6Bk5jIr0JNc/s1600-h/afro.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 327px; height: 437px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_KOhS9m6I/AAAAAAAAAGo/6Bk5jIr0JNc/s400/afro.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309684836497988514" border="0" /></a>Διάβασα λίγο παρακάτω. Μια πινακίδα έγραφε ότι τα γλυπτά του Παρθενώνα είναι εξίσου μοιρασμένα (ποιός έκανε τη μοιρασιά;) ανάμεσα στο Βρετανικο Μουσείο και στο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Στη συνέχεια έγραφε ότι τα γλυπτά που βρίσκονται στο Βρετανικο είναι σε καλύτερη κατάσταση από αυτά που παρέμειναν στη Ελλάδα γιατί εδώ και δυο αιώνες είναι προφυλαγμένα από περαιτέρω φθορά (συμπεραίνουμε δηλαδή ότι καλά έκαναν και τα πήραν αφού τα προσέχουν!). Έπειτα σχολίαζε ότι στο Λονδίνο παρέχεται η ευκαιρία να τα δουν και να γνωρίσουν τον πολιτισμό μας πολλοί άνθρωποι που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν. Βεβαίως δεν λένε αυτό θα ήταν δυνατό και χωρίς τα μοναδικής αξίας γλυπτά του Παρθενώνα αλλά...<br /><br />Αναστέναξα. Ήταν ώρα να φύγω, το μουσείο θα έκλεινε μετά από λίγο. Έμεινα για λίγο ακόμα και τα κοίταζα. Ένας υπάλληλος μας ανακοίνωσε ότι το μουσείο είχε κλείσει. Μετά απο λίγο, σκέφτηκα, τα φώτα θα σβήσουν και το μάρμαρο θα γίνει πάλι μια σκιά, κλεισμένη στην αποστειρωμένη φυλακή της. Αύριο θα το θαυμάσουν οι επόμενοι. Θα σκεφτούν άραγε παρόμοια πράγματα μ' εμενα;<br /><br />Μικρός, ενθουσιάστηκα όταν είδα το λιοντάρι στο τσίρκο. Τώρα καταλαβαίνω ότι αυτό που είδα τότε δεν ήταν ο βασιλιάς των ζώων αλλά ο άθλιος δούλος ενός ανθρώπου. Τώρα πια καταλαβαίνω ότι μια καρφιτσωμένη πεταλούδα δεν είναι παρά μια όμορφη μούμια στη βιτρίνα. Τα λάφυρα μπορεί να είναι όμορφα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_MkspY8SI/AAAAAAAAAHQ/--TASq6G4GM/s1600-h/agalmata.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 568px; height: 346px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_MkspY8SI/AAAAAAAAAHQ/--TASq6G4GM/s400/agalmata.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309687416525222178" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Αν μη τι άλλο, θαύμασα την τέχνη των αρχαίων και την υπομονή και επιμονή τους να βγάλουν απ' το μάρμαρο την μορφή του ανθρώπου, να κάνουν την πέτρα κορμί και να δώσουν ένα πρόσωπο στο θεό τους. Όμως δεν μπόρεσα να συγκινηθώ. Ήταν αδύνατον βλέποντας τα εκεί μέσα. Θυμίζαν ξεχασμένους ένοικους ενός γηροκομείου που δεν έχουν πια τίποτε να περιμένουν...<br /><br />Κ<br /><br /><span style="font-size:85%;">ΥΓ. Το κειμενάκι αυτό γράφτηκε το Δεκέμβριο μετά από την εν λόγω επίσκεψη.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-8849964060091713977?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-31660382852660517642009-03-04T20:37:00.024+02:002009-12-23T02:30:01.874+02:00<span style="color: rgb(153, 153, 255);font-size:85%;" >προειδοποίηση: μακρυνάρι!</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa7nByZ3_nI/AAAAAAAAAFw/IIPv0hYWfD8/s1600-h/LHOOQ.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 290px; height: 520px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa7nByZ3_nI/AAAAAAAAAFw/IIPv0hYWfD8/s400/LHOOQ.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309435028612578930" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">Σήμερα συζητούσα στο κυλικείο της σχολής με μ</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">ια φίλη, την Α.</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">, και </span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">α</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">νάμεσα στ</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">α υπόλοιπα π</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">ερί ανέμων και υδάτων ξεκινήσαμε συζήτηση για τη διπλωματική. Αυτή, λέει, θα ασχοληθεί με τον </span><a style="font-family: arial;" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Duchamp">Marcel Duchamp</a></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"> (εικαστικός) και τον </span><a style="font-family: arial;" href="http://en.wikipedia.org/wiki/John_Cage">John Cage</a><span style="font-family:arial;"> (συνθέτης), δύο σύγχρονους -σχετικά- δημ</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">ιουργούς (που υπήρξαν και φίλοι μεταξύ τους) και τη σχέση τους με την τέχνη τους, την αντιμετώπισή τους απέναντι της.</span></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">Και οι δύο (αλλά και διάφοροι ομοϊδεάτες τους) αναθεώρησαν την θέση του καλλιτέχνη σε σχέση με το κοινό και, με τις επαναστατικές τους μεθόδους, "κατέστρεψαν" (δεν το λέω αρνητικά - προσέξτε!) το στερεότυπο του δημιουργού που βρίσκεται ψηλά στο βάθρο, μακριά από τους κοινούς θνητούς που ποτέ δεν θα μπορούσαν να τον φτάσουν και να κατανοήσουν την υψηλή του νόηση και γενικά τί συμβαίνει στο </span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >τρανό</span><span style="font-family:arial;"> του μυαλό!</span></span><br /></div><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><br /></span><span style="font-family:arial;">Το κίνημα αυτό υπήρξε αρκετά γόνιμο, αλλά πολλοί διαφωνούν με τα συμπεράσματα στα οποία μπορεί να φτάσει κανείς αν δεί το έργο τους με όλες τις φιλοσοφικές του προεκτάσεις. Δηλαδή την παραδοχή του ότι ο δημιουργός δεν είναι αυθεντία, δεν κατέχει κάποιο "θεϊκό" και τρομερό μυστικό, δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους, δεν είναι ο </span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >"εκλεκτός"</span><span style="font-family:arial;">. Κατ' επέκτασην όλοι είμαστε εν δυνάμει δημιουργοί και εν δυνάμει καλλιτέχνες (και επιστήμονες και οτιδήποτε άλλο). Το άν θα εκδηλωθεί αυτό εξαρτάται καθαρά από την παιδεία που θα λάβουμε σε κρίσιμη ηλικία </span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >(οι περισσότερες δεξιότητες που αναπτύσσουμε καλλιεργούνται σε συγκεκριμένη ηλικία - η μουσικότητα πχ στην ηλικία των 5 μέχρι 11 χρόνων - αλλιώς την έχασες τη μπάλα!... λένε...)</span><span style="font-family:arial;"> αλλά και από τις ευκαιρίες που θα μας δώσει το περιβάλλον μας. Πχ αν οι γονείς μου δεν ήταν ρομαντικοί δεν θα με ενεθάρρυναν να ασχοληθώ με τη μουσική - τους ευχαριστώ γι' αυτό. Νά 'στε καλά γονείς μου ρομαντικοί!</span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" ><br /><br />Παρενθεσούλα:<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Αυτό το είδα στο μπλόγκ της </span><a style="font-family: arial;" href="http://apogeumatinosthanatos.blogspot.com/">Πράσινης Νεράιδας</a><span style="font-family:arial;"> και μ' άρεσε πολύ. Το βάζω εδώ λοιπόν...<br /><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">Ο Κομφούκιος είπε το εξής: "Διάλεξε μιαν απασχόληση που σ'αρέσει και δεν θα έχεις να δουλέψεις ούτε μια μέρα στη ζωή σου".<br /><br /></span></span><span style="font-style: italic;">Αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε για να παίρνουμε θάρρος, όλοι εμείς που γνωρίζουμε ότι δεν πρόκειται ποτέ να πλουτίσουμε από την τέχνη μας (και μάλλον θα πεινάμε!<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> </span></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">δε βαριέ;</span><span style="font-style: italic;"> εγώ θα είμαι ευτυχής και χορτασμένος ψυχικά - ελπίζω...)<br /><br /></span></span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >κλείνει η παρένθεση.<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Το αντεπιχείρημα σ' αυτή τη νέα αντιμετώπιση προς την τέχνη είναι η αντίδραση του ήδη επιρεασμένου από το παρελθόν (της τέχνης) κοινού που συχνά μπορεί να νιώσει ότι ο δημιουργός το χλευάζει και ότι δεν αφιερώνει χρόνο στο έργο του (συνεπώς πώς περιμένει να αφιερώσουμε εμείς;). </span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >Το αντίθετο γίνεται όμως.</span><span style="font-family:arial;"> Μπορεί η διαδικασία της "κατασκευής" αυτού του έργου να μήν παίρνει πολύ χρόνο για να ολοκληρωθεί, αφιερώνεται όμως πάρα πολύς χρόνος στη σύλληψη της ιδέας γι' αυτό. Και επιπλέον αφού το έργο δεν μας φλομώνει με το "μεγαλείο" του, απαιτεί κι από εμάς να αφιερώσουμε χρόνο για να το καταλάβουμε, να δούμε την ιδέα και το συμβολισμό που κρύβεται από πίσω. Είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε αυτό;<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Στα πολλά, με την Α. συμφωνήσαμε ότι η δημιουργία προϋποθέτει έναν εγωκεντρισμό. Πώς να δημιουργήσεις αν δέν ασχοληθείς με τον εσωτερικό σου κόσμο, αν δεν απομονωθείς; Πώς δημιουργείς αν δεν θέλεις να εκφράσεις κάτι, εσύ ως μονάδα μέσα στην απεραντοσύνη του κόσμου;<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Ίσως αυτός ο εγωκεντρισμός να αναιρεί εν τέλει μέρος των ιδεών αυτών των δύο λαμπρών ανθρώπων γιατί πιθανότατα και οι ίδιοι θα τον είχαν.<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Και αυτός ο εγωκεντρισμός είναι που, κατά την Α., οδηγεί τον χώρο των "μεγάλων και διάσημων" καλλιτεχνών στο να είναι ανδροκρατούμενος. Γιατί μόνο ένας εγωκεντρικός άνθρωπος μπορεί να αφιερώσει τόσο χρόνο στην τέχνη του που να του γίνει σχεδόν μανία, που να γίνει </span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >η ζωή του</span><span style="font-family:arial;">. Και οι γυναίκες είναι σαφώς λιγότερο εγωκεντρικές.<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Δηλαδή, την ρώτησα εγώ, θέλεις να πείς ότι οι γυναίκες δεν είναι εγωκεντρικές επειδή σε κάποια φάση της ζωής τους συνειδητοποιούν ότι μπορουν κάποια μέρα να γίνουν μάνες και χτίζουν την κοσμοθεώρησή τους γύρω από αυτό; (μια μάνα πάντα βάζει τον εαυτό της σε δεύτερη μοίρα - είναι βιολογικό...)<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Αυτή απάντησε πως ναί, αλλά είναι και ζήτημα διαφορετικής ανατροφής που παίρνουμε από μικρά. Οι γυναίκες τείνουν να είναι πιό διαλλακτικές, οι άντρες -ως γνήσιοι κυνηγοί- τείνουν να είναι πιό εγωιστές, άρα και πιο εγωκεντρικοί.<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Εδώ εγώ δεν πείστηκα. Απλά πιστεύω πως οι άντρες είμαστε πιό απλά και μονόχνωτα πλάσματα - που γίνονται λοιπόν πιό εύκολα μονομανείς και μονολιθικοί. Ουγκ!<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Και γυρίζει μέσα στο μυαλό μου η φράση "a woman needs reason" που λέγαμε πρίν από λίγο καιρό με έναν άλλο φίλο. Σκέψου το λίγο...<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Η φράση ολόκληρη είναι η εξής:</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >"a woman needs a reason to cheat, a man just needs a woman" δηλαδή:</span><span style="font-family:arial;"> </span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >"Μια γυναίκα χρειάζεται λόγο για να απατήσει, ενώ ο άνδρας χρειάζεται απλά μια γυναίκα"</span><span style="font-family:arial;">.<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Τάχα! Διαφωνώ κάθετα με τα περί απιστίας που υπονοεί αυτή η φράση, γιατί πάντα και για όλους υπάρχει κάποιος λόγος που λειτουργούμε με τον τρόπο που επιλέγουμε να λειτουργήσουμε ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε. Αλλά αν δούμε πίσω από την επιφανειακή σημασία αυτής της φράσης θα βρούμε κι άλλη ερμηνεία. Γενικά, για οτιδήποτε, μια γυναίκα θα ψάξει το λόγο που δικαιολογεί τις πράξεις τις ενώ ένας άντρας δεν το σκέφτεται τόσο. Μια γυναίκα χρειάζεται λόγο -να τον βρεί και να τον ξέρει- για να ασχοληθεί με κάτι. </span><span style="color: rgb(255, 102, 102);font-family:arial;" >Υπεραναλυτικά πλάσματα!</span><span style="font-family:arial;"> (αλλά τί να κάνουμε; συμπληρώνουν έτσι την αντρική μας απλοϊκότητα...)<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Ο άντρας, λοιπόν, μπορεί να κάνει κάτι χωρίς να ψάξει ιδιαίτερα το λόγο γιατί το κάνει, και έτσι να αφιερωθεί στην μανία του και να γίνει "μεγάλος" σ' αυτό που κάνει. Μια γυναίκα χρειάζεται δυνατό επιχείρημα-λόγο για να πράξει αναλόγως και συχνά δεν το κάνει επειδή, εν τέλει συνήθως... </span><span style="font-weight: bold;font-family:arial;" >δεν υπάρχει λόγος!<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 102, 102);font-family:arial;" >Προς αναγνώστες γένους θηλυκού:</span><span style="font-family:arial;"> Τί νομίζετε; Διαφωτίστε με...<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Κ<br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >Υστερόγραφο:</span><span style="font-family:arial;"> Το Κουνούπι ανακοινώνει περήφανα ότι ξεκινά τη διπλωματική του! Επίσης, σήμερα ανακάλυψα την σοκολάτα "υγείας" (ναι, καλά...) ΙΟΝ με μαστίχα Χίου. Μιάμ!</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >Σχόλια, ενστάσεις, διαφωνίες: ευπρόσδεκτα!</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-3166038285266051764?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-53074893128684681232009-03-02T22:36:00.018+02:002009-12-23T02:30:49.325+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_Ipow9jqI/AAAAAAAAAGg/smDiiudIyDo/s1600-h/IMG_3885.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 561px; height: 944px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Sa_Ipow9jqI/AAAAAAAAAGg/smDiiudIyDo/s400/IMG_3885.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309683103336074914" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />φωτογραφία από σήμερα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-5307489312868468123?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-66245682595679653032009-03-02T09:55:00.006+02:002009-12-23T02:31:19.204+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SauS9meBQgI/AAAAAAAAAFI/9nc3FreaEQY/s1600-h/paparouna.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 312px; height: 312px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SauS9meBQgI/AAAAAAAAAFI/9nc3FreaEQY/s320/paparouna.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308498172782395906" border="0" /></a>Λίγο καιρό πρίν, η ξαδέρφούλα μου η Π. (που στο εξής θα λέω παπαρούνα) μού 'στειλε στο ίνμποξ αυτό το βιντεάκι με την καλημέρα της. Μου άρεσε πολύ και το έδειχνα σε όποιον ερχόταν από δώ. Μια άλλη φίλη νυχτοπεταλούδα είπε πως το φιλμάκι είναι "περιγραφή έρωτα".<br /><br />Περιττές πληροφορίες: Το βιντεοκλίπ αυτό έγινε με stop-motion τεχνική, δηλαδή σειρά συνεχόμενων φωτογραφιών που εναλλάσονται γρήγορα για να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της κίνησης (μια τεχνική που χρησιμοποιεί συχνά ο αγαπημένος μου <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tim_Burton">Τιμ Μπάρτον</a>). Διαδραματίζεται πάνω σ' ενα κρεβάτι και οι δημιουργοί του είχαν - απ' ότι βλέπω - πολύ φαντασία. Χαίρομαι όταν βλέπω πως οι άνθρωποι της τέχνης ακόμα επιλέγουν με πείσμα τον δύσκολο αλλά πιό όμορφο δρόμο - αυτόν που θέλει την παραπάνω δουλειά...<br /></div><br />Το myspace του παλικαριού που τραγουδάει <a href="http://www.myspace.com/orenlavie">εδώ</a>. Και επιτέλους, ας βρεί κάποιος την τύπισσα που παίζει στο βιντεάκι και να της πεί ότι θέλω να την παντρευτώ κι ας είμαι κουνούπι!<br /><br />Χωρίς περαιτέρω σχόλια σ'το αφήνω εδώ να το δείς. Εμένα μού 'φτιαξε τη μέρα :) γιατί όχι κι εσένα;<br /><br />Κ<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2_HXUhShhmY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2_HXUhShhmY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-6624568259567965303?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-27798345276596104102009-03-01T22:24:00.007+02:002009-03-01T23:58:27.546+02:00Ο Μάνος, η Μελίνα κι ο κυρ Αντώνης...<br /><br />Μιλώ γι' αυτούς με το μικρό τους όνομα, έτσι όπως θα μιλούσα για ένα παιδί. Γιατί έτσι τους νιώθω και τους αγαπώ όταν με τις φωνές και τις μουσικές τους με ταξιδεύουν πίσω σε άλλες εποχές, σε παιδικά βιώματα, να νοσταλγώ εποχές που δεν έζησα.<br /><br />Ακούω μουσικές παλιές, αγαπημένες και φαντάζομαι μιαν άλλη εποχή, με αλλιώτικες καταστάσεις. Μπαίνω σ' αυτήν μ' ένα παλιό τραγούδι που, σαν φωτογραφία της εποχής του, μου αφηγείται πώς ήταν τα πράγματα τότε. Ποιές ήταν οι προσμονές, οι αυταπάτες, οι ανησυχίες και οι ελπίδες των ανθρώπων που ζούσαν τότε - που το άκουγαν όταν πρωτογράφτηκε. Ο συνθέτης κι ο τραγουδιστής - ο πρώτος που το είπε - που ζούσαν εκείνο τον καιρό θα ένιωθαν το συλλογικό πνεύμα αυτής της εποχής να ρέει στις φλέβες τους. Κι ακούγοντας το εγώ αυτό νιώθω να μου μιλάει και να ξυπνάει μέσα μου μνήμες αβίωτες.<br /><br />Το τραγούδι κάτι απλό, άμεσο, ολοκληρωμένο, φτιαγμένο για να επικοινωνεί με τον κόσμο, για να το ξαναψελλίσουν τα χείλη των ανθρώπων που θα συγκινήσει. Ο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%BF%CE%BC%CF%80_%CE%9D%CF%84%CE%AF%CE%BB%CE%B1%CE%BD">Bob Dylan</a> είπε χαρακτηριστικά: <span style="font-style: italic;">Το ποίημα είναι ένα πλάσμα γυμνό. Το τραγούδι όμως είναι κάτι που μπορεί να "περπατάει" απο μόνο του.</span><br /><br />Ένα τραγούδι λοιπόν είναι ένα πλάσμα ζωντανό. Σκέψου το την επόμενη φορά που θα ακούσεις ένα από τα αγαπημένα σου τραγούδια. Και να θυμάσαι ότι ένα αγαπημένο τραγούδι είναι πάντα συνδεδεμένο με κάποιο συναισθηματικό ερέθισμα - κι αυτή είναι η μαγεία του...<br /><br />Τον <span style="font-style: italic;">κυρ Αντώνη</span> τον έχω τραγουδήσει και παίξει πολλές φορές. Νιώθω πλέον ότι είναι μέρος της ψυχοσύνθεσής μου. Και θυμάμαι παλιά να μπαίνω στην κουζίνα ένα ήσυχο απόγευμα, να παίζει αυτό στο ράδιο και να πετυχαίνω τη μαμά μου να το τραγουδά σιγανά κάνοντας δουλειές του σπιτιού. Θυμάμαι πόσο μου άρεσαν τα λόγια. Θυμάμαι έψαξα καιρό να το βρώ και να το παίξω, μετά από αυτό. Και θυμάμαι, ένιωθα σαν να μιλάει για τον παππού μου...<br /><br />Κι αυτό το βίντεο το πρωτοείδα ένα χειμωνιάτικο βράδυ στην ΕΡΤ πρίν χρόνια και με συγκίνησε. Χάρηκα απίστευτα όταν το βρήκα στο youtube. Το βάζω εδώ για να το δείς κι εσύ, με την ελπίδα να νιώσεις όμορφα όπως εγώ.<br /><br />K<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9L4Tg2a5Q7k&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/9L4Tg2a5Q7k&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-2779834527659610410?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-26193727911214512602009-03-01T16:12:00.020+02:002009-12-23T02:33:11.710+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SaqYRrn7eaI/AAAAAAAAAE4/nUgeOZKTBoM/s1600-h/Katepeigon3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 565px; height: 414px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SaqYRrn7eaI/AAAAAAAAAE4/nUgeOZKTBoM/s320/Katepeigon3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308222540344949154" border="0" /></a>Χθές το βράδυ πήγα σε μια θεατρική παράσταση. Το θεατράκι (η αίθουσα) ήταν στη γειτονιά μου κι εγώ μέχρι στιγμής νόμιζα ότι το χρησιμοποιούν μόνο για πρόβες. Πάλι καλά που με κάλεσε φίλη μου η Ε. (που με τον Κ. έγραψε τη μουσική για την παράσταση) να πάω να το δω. Ήταν πρεμιέρα. Οι ηθοποιοί λίγο αγχωμένοι, αλλά πολύ καλοί. Μπράβο παιδιά - σας το είπα κατ' ιδίαν, το λέω κι από 'δω.<br /><br />Εντυπωσιάστηκα. Ήταν υπέροχο. Η απεικόνιση των χαρακτήρων ήταν αθώα, ονειρική, μη ρεαλιστική, παιδική, πολλές φορές -κατά τα λόγια της σκηνοθέτιδας- σαν ψυχολογική κατάσταση, σχόλιο. Το κείμενο αποτελείτο κυρίως από μια σειρά γραμμάτων, γραμμάτων ενός παιδιού -που νοσεί- προς το Θεό.<br /><br />Αν ζείς στη Θεσσαλονίκη ή θα την επισκεφθείς στους επόμενους μήνες καλό είναι να έρθεις να δείς αυτή την παράσταση. Θα σε βάλει σε σκέψεις. Θα κερδίσεις πολλά. Τα νοήματα που κρύβονται πίσω από τις γραμμές των παιδικών γραμμάτων είναι πολλά, πιό πολλά απ' ότι φαίνονται στην αρχή, αλληγορικά σαν του <a style="font-style: italic;" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F_%CE%9C%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82_%CE%A0%CF%81%CE%AF%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CF%80%CE%B1%CF%82">Μικρού Πρίγκηπα του Εξυπερύ</a><span style="font-style: italic;">.</span> Τίθενται ερωτήματα για τη ζωή και το θάνατο, για τη σχέση μας με το Θεό, για τον παιδικό ψυχισμό, την αγάπη.<br /><br />Παραθέτω το κείμενο από το πρόγραμμα της παράστασης:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Πρόκειται για μία παράσταση εμπνευσμένη από το έργο του </span><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/%C3%89ric-Emmanuel_Schmitt"><strong style="font-weight: normal; font-style: italic;">Ερίκ Εμμανουέλ Σμιτ</strong></a><span style="font-style: italic;"> <span style="color: rgb(255, 102, 0);">"</span></span><strong style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);"><em>Oscar et la dame rose</em></strong><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">"</span>. Αφορά στην ιστορία ενός δεκάχρονου αγοριού, του Όσκαρ, που πάσχει από την επάρατο νόσο. Στην κλινική όπου νοσηλεύεται γνωρίζει μια κυρία, τη θεία Ροζ, όπως την αποκαλεί, με τη βοήθεια της οποίας καταφέρνει και αντιμετωπίζει την ασθένεια ως «γεγονός» και όχι ως «τιμωρία».</span><span style="font-style: italic;"><br />Έχοντας ως στόχο να εξισώσει την κάθε μέρα που του απομένει με δέκα χρόνια ζωής και πάντοτε με αρωγό σε αυτό το «παιχνίδι χρόνου» τη θεία Ροζ, εκμεταλλεύεται την κάθε στιγμή που περνά με γενναιότητα, ωριμότητα και καλή διάθεση, με αποτέλεσμα να «καταλήξει» πλήρης.<br /></span><span style="font-style: italic;">Στη διάρκεια της παράστασης όλοι οι ηθοποιοί «ντύνονται» όλους τους ρόλους με σκοπό να διερευνήσουν το λόγο και τον αντίλογο, τη δύναμη της παιδικής ψυχής και το φόβο των ενηλίκων, τον αυθορμητισμό των παιδιών και τη σ</span><span style="font-style: italic;">οφία ορισμένων ανθρώπων όσον αφορά τη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων.<br /></span><span style="font-style: italic;">Ο στόχος που ετέθη ήταν όλη η παράσταση να αποτελεί ένα παιχνίδι ζωής και ουσίας, «θωρακισμένο» ενάντια σε κάθε υπόνοια μεμψιμοιρίας, παραίτησης και παθητικής προσμονής του θανάτου, όπως ακριβώς και ο κόσμος που χτίζει ο Όσκαρ με τη θεία Ροζ.<br /><br /></span><span style="font-style: italic;">Εξάλλου,<span style="color: rgb(255, 102, 0);"> </span></span><em style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">«...η ζωή είναι ένα περίεργο δώρο. Στην αρχή το υπερεκτιμάμε, μετά το υποτιμάμε και στο τέλος καταλαβαίνουμε ότι δεν ήταν δώρο, αλλά δάνειο</em><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">»</span>. Το πώς θα το διαχειριστούμε εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους ίδιους. </span><br /><br />Η <strong style="font-weight: normal;">ομάδα θεάτρου<span style="font-weight: bold;"> </span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">"</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><a href="http://arktostheatre.spaces.live.com/default.aspx?sa=709884134"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">άρκτος</span></a></span></strong><span style="color: rgb(255, 102, 0);">"</span> παρουσιάζει την παράσταση<span style="color: rgb(255, 102, 0);"> </span><strong style="font-weight: normal; color: rgb(255, 102, 0);"><em>“Κατεπείγον: ετών δέκα”</em></strong> <strong style="font-weight: normal;">στην </strong><strong style="font-weight: normal;">αίθουσα "</strong><strong style="font-weight: normal;">Μ</strong><strong style="font-weight: normal;">άντεως</strong> <strong style="font-weight: normal;">Τειρεσία" (Γ. Κωνσταντινίδη 15 &amp; Μάντεως Τειρεσία</strong> - Φάληρο) από <strong style="font-weight: normal;">27 Φεβρουαρί</strong><strong style="font-weight: normal;">ου μέχρι και 22 Μαρτίου, κάθε Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή, στις 21:00</strong>.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Saqe5Be7MqI/AAAAAAAAAFA/T1YUQvBSnIY/s1600-h/cover.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 314px; height: 476px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/Saqe5Be7MqI/AAAAAAAAAFA/T1YUQvBSnIY/s320/cover.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308229813297427106" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">Το link για την ομάδα θεάτρου "άρκτος" <a href="http://arktostheatre.spaces.live.com/default.aspx?sa=709884134">εδώ</a>.<br /><br />Εδώ και το εξώφυλλο του βιβλίου που, τώρα που το σκέφτομαι, ίσως και να πάω να τ' αγοράσω. Στο τέλος της ανάρτησης θα βρείς και ένα σχετικό βιντεάκι με μουσική από την "<a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%AF">Αμελί</a>".<br /><br />Κ.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EQfVCpiOxwA&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/EQfVCpiOxwA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><br /></div><br /><span lang="EL" style="font-family:'Bookman Old Style';"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-2619372791121451260?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-73284249623221680782009-02-28T14:33:00.042+02:002009-12-23T02:34:29.949+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SalyWBgalnI/AAAAAAAAAEw/Sp_1dB2Cw4U/s1600-h/people2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 558px; height: 100px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_uW5cfqNZ9cE/SalyWBgalnI/AAAAAAAAAEw/Sp_1dB2Cw4U/s320/people2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307899358519924338" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;"><br /><br /><br /><br />Ποιός είναι ο κοινωνικός ρόλος ενός κουνουπιού; Σε τί εξυπηρετεί τους φυσιολογικούς κύκλους της πλάσης; Σε <a href="http://kounoupin.blogspot.com/2009/02/blog-post.html">προηγούμενη ανάρτηση</a> το κουνούπι εξήγησε την άποψη των <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Darwin">Δαρβινιστών</a> γι' αυτό. Επιπλέον το κουνούπι χρησιμεύει στη φύση ως τροφή για πουλιά, σαύρες και βατράχια...<br /></div><br />Όπως λοιπόν και (τα κουνούπια ή άλλα ζωάκια) στη φύση, οι άνθρωποι έχουν την ανάλογη χρησιμότητα τους για την κοινωνία, ανάλογα με το ισχύον πολιτικο-οικονομικό σύστημα. Σε όλα τα δοκιμασμένα (μέχρι στιγμής) συστήματα οι άνθρωποι διαχωρίζονται σε κατηγορίες, σε "κάστες" ανάλογα με το ρόλο τους στην κοινωνία, τη χρησιμότητά τους, την προσφορά τους προς την πολιτεία.<br /><br />Πιστεύω ο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BB%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD">Πλάτωνας</a> τα περιέγραψε αρκετά καλά στο έργο του "Πολιτεία" (γνωστότερο ως <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Plato#The_State">Πλάτωνος Πολιτεία</a>). Ο Πλάτωνας είχε διατυπώσει σ' αυτό απόψεις ως προς το τί είναι η ιδεατή μορφή πολιτείας (όσον αφορά το κράτος, όμως με κοινωνικές προεκτάσεις, αφού δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ένα τέτοιο σύστημα χωρίς την συνεργεία της κοινωνίας σ' αυτό). Κατά τον Πλάτωνα, οι κοινωνίες αποτελούνται από 3 κύριες τάξεις που συμβολίζουν τα ψυχοσωματικά χαρακτηριστικά ενός ανθρωπίνου όντος, δηλαδή: την επιθυμία, την λογική και τη βούληση. Περισσότερα <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Plato#The_State">εδώ</a>.<br /><br />Όλα αυτά είναι κυρίως συμβολικά και χρησιμοποιούνται στο έργο αυτό κυρίως για να απεικονίσουν τον ανθρώπινο ψυχισμό και τις ισορροπίες που υπάρχουν σ' ένα άτομο. Ωστόσο έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από μονάρχες για να δικαιολογήσουν τις προσωπικές τους πολιτικές αντιλήψεις, καθώς και για το βάρβαρο κίνημα της <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Eugenics">ευγονικής</a>.<br /><br />Τελοσπάντων, ο Πλάτωνας, με λίγα λόγια, χωρίζει τους πολίτες στις εξής 3 κάστες:<br /><br /><span style="font-style: italic;">1. Η Παραγωγική τάξη</span> στην οποία ανήκουν οι κάθε λογής εργάτες και αγρότες, αρχιτέκτονες υδραυλικοί κλπ αλλά και <span style="font-style: italic;">οι έμποροι</span> (χμμμ... μεγάλο χμμ... τί ακριβώς παράγουν οι έμποροι και οι κάθε λογής τραπεζίτες; σίγουρα όχι έργο... την οικονομική κρίση μήπως;)<br /><br /><span style="font-style: italic;">2. οι Φύλακες</span> στους οποίους ανήκουν οι ένοπλες δυνάμεις και οι αστυνομεύοντες μια ευνομούμενη πολιτεία (πάλι μεγάλο χμμμ... μπορούμε να μιλάμε για την αναγκαιότητα τους σήμερα όπως έχουν τα πράματα στον κόσμο -σκατά δηλαδή- με τη λογική του εφόσον υπάρχει ένας πρέπει να υπάρχουν όλοι. Όμως μπορείτε να με πείσετε για την χρησιμότητα τους; Εγώ τους βλέπω σαν καρκίνωμα στο ήδη σαθρό οικοδόμημα της σύγχρονης δημοκρατίας...)<br /><br />και τέλος<br /><br />3. <span style="font-style: italic;">οι άρχοντες ή κυβερνήτες</span> για τους οποίους, πολύ ιδεαλιστικά, λέει ο Πλάτωνας ότι πρέπει να χαρακτηρίζονται από ευφυία, λογική, αυτοσυγκράτηση, αγάπη για την αλήθεια και τη φιλοσοφία - παραδέχεται δε ότι πολύ λίγοι είναι πραγματικά άξιοι να ανήκουν σε αυτή την ομάδα (για τους κυβερνήτες τρέφω τις αμφιβολίες μου αφού ελάχιστοι είναι ικανοί να παραμείνουν αδιάφθοροι από την εξουσία και -προσωπικά πιστεύω ότι- οι πραγματικοί ιδεαλιστές δεν την επιδιώκουν κιόλας...)<br /><br />και μετά τρείς τελείες...<br /><br />Ο Πλάτων δε λέει τίποτα για μερικές άλλες κατηγορίες επαγγελμάτων όπως πχ οι κληρικοί, οι ιερόδουλες, οι δικηγόροι, οι παροχοί υπηρεσιών (βλέπε δημόσιοι υπάλληλοι κ.α.) και οι καλλιτέχνες... Πού κατατάσσονται όλοι αυτοί;<br /><br />Αν ξεκινήσουμε από τους <span style="font-style: italic;">δικηγόρους</span> λέμε ότι μάλλον ανήκουν και στους παροχούς υπηρεσιών αλλά και στους άρχοντες αφού ασχολούνται με το νόμο και την νομοθετική εξουσία και συχνά επιδιώκουν και τη διοικητική. Οι δε <span style="font-style: italic;">παροχοί υπηρεσιών</span> (δεν εννοώ τους παροχούς υπηρεσιών ίντερνετ!) εξυπηρετούν την κοινωνία με το λειτούργημα τους αφού διευκολύνουν (;) κάποιες καθημερινές διαδικασίες. Μετά θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι <span style="font-style: italic;">ιερόδουλες</span> εξυπηρετούν το ανθρώπινο γένος αφού ικανοποιούν (με το αζημίωτο) κάποιες βιολογικές του ανάγκες. Οι <span style="font-style: italic;">κληρικοί</span> το ίδιο, αφού κι αυτοί ικανοποιούν (επίσης με το αζημίωτο) τις ψυχολογικές του ανάγκες (δηλαδή μπερδεύουν ακόμα περισσότερο τα υπαρξιακά μας ή μας ποτίζουν ληγμένα...) Γενικά όλοι βρίσκουν τη θέση τους στο σύστημα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...<br /><br />Και μετά έρχονται οι <span style="font-style: italic;">καλλιτέχνες</span>.<br /><br />Σ' αυτούς θέλω να πιστεύω ότι ανήκω κι εγώ (δε θα πώ τί ακριβώς γιατί μου αρέσει το καθεστώς ανωνυμίας προς το παρόν...) Μπορούμε να πούμε ότι παράγουν έργο; Όλοι -μα όλοι- εκτός από τους εικαστικούς δεν παράγουν κάτι το χειροπιαστό. Μόνο η τέχνη του ζωγράφου ή του γλύπτη διαδραματίζεται και στο πεδίο του χώρου, μόνο αυτοί φτιάχνουν κάτι που υπάρχει στον υλικό κόσμο, είναι μόνιμο και κατ' επέκταση μπορεί να αγοραστεί. Αν είναι τυχεροί, λοιπόν, αυτοί οι εικαστικοί θα βρεθεί κάποιος να αγοράσει το έργο τους για να εξασφαλίσουν αυτοί τα προς το ζήν. Το πρόβλημα είναι ότι οι αγοραστές είναι συνήθως ηλίθιοι νεόπλουτοι που ιδέα δεν έχουν από τέχνη και δυστυχώς αυτό (σύμφωνα με τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης - καταραμένο μάρκετιγκ!) καθορίζει το τί είναι τέχνη σήμερα και ποιά είναι τα κυρίαρχα ρεύματα.<br /><br />Οι <span style="font-style: italic;">υπόλοιποι καλλιτέχνες - συγγραφείς, ποιητές, μουσικοί, ηθοποιοί κλπ (αλλά συχνά και οι εικαστικοί) -</span> αφού δεν παράγουν κάτι χειροπιαστό, καταναλώσιμο, μπορούμε να πούμε ότι παρέχουν υπηρεσία. Αμφιβόλου χρησιμότητας μάλιστα... Είναι παραγωγικοί όσον αφορά το κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό σύστημα; Τί ακριβώς παράγουν; Πολιτισμό θα μου πείτε; Κι όμως, αυτό σε τί εξυπηρετεί ένα σύστημα, με τη μορφή που το αντιλαμβανόμαστε σήμερα;<br /><br />Η πολιτεία μπορεί να χρησιμοποιήσει τις διάφορες εκφάνσεις πολιτισμού για να επιδείξει το μεγαλείο της και να αποδείξει ότι τελικά το σύστημα δουλεύει. Θα τις χρησιμοποιήσει για να πείσει τους αντιπάλους της για την ισχύ της - πράγμα που δεν ήταν μάλλον η επιδίωξη των καλλιτεχνών. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα των <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Patronage">πλουσίων που υπήρξαν προστάτες των τεχνών</a> για παρόμοιους λόγους ανά τους αιώνες. Οι καλλιτέχνες μπορούν να δρέψουν τα ωφέλη από την αναγνώριση τους αυτή. Μέχρι εδώ όμως!<br /><br />Στο παρόν σύστημα (αλλά και σε παλαιότερα) οι καλλιτέχνες πρέπει να βρούν τον τρόπο να πουλήσουν την τέχνη τους (συνεπώς μειώνονται και οι διαφορές τους με τις ιερόδουλες!). Πρέπει να βρούν τον τρόπο να γίνουν προϊόν, να γίνουν εμπορεύσιμοι - αλλιώς θα πεινάσουν! Ψάχνοντας αυτό τον τρόπο συχνά θα κάνουν εκπτώσεις όσον αφορά το έργο τους. Δημιουργικός γνώμωνας πλέον είναι το κέρδος κι όχι η ίδια η δημιουργία, η έκφραση, η τέχνη.<br /><br />Μέσα στην παρούσα οικονομική κρίση είναι φανερή αυτή η κατάσταση. Ότι δηλαδή η τέχνη είναι <span style="font-weight: bold;">πολυτέλεια</span> και ακριβό σπορ, και για τον φιλότεχνο και για τον καλλιτέχνη. Αρχίζω να νιώθω σαν παράσιτο (γι' αυτό και κουνούπι!) και να αμφισβητώ την αντικειμενική χρησιμότητά μου. Αν πχ πάρουμε τις διάφορες κατηγορίες ανθρώπων και μεταφερθούμε σε μια φυλή στη <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Stone_age">εποχή του λίθου</a> θα δούμε ότι ο άρχοντας είναι <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Characters_in_Asterix#Vitalstatistix">ο αρχηγός του χωριού</a>, ο κληρικός και ο γιατρός ενσωματώνονται σε ένα άτομο, τον <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Witch_doctor">μάγο-γιατρό</a>, αλλά οι αγρότες είναι αγρότες και ούτω καθ' εξής οι κυνηγοί, κτηνοτρόφοι, κτίστες κλπ. Τα υπόλοιπα επαγγέλματα είναι μεταγενέστερες εφευρέσεις καθώς όλοι ήταν και πολεμιστές και τραγουδιστές και ζωγράφιζαν στις σπηλιές τους κλπ. Το παράδειγμα αυτό το δίνω όχι για να ισοπεδώσω, αλλά για να δείξω τί ήταν πραγματικά αναγκαίο από αρχαιοτάτων χρόνων. Ζώντας στον αιώνα της εξειδίκευσης έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι μόνο εμείς κατέχουμε τα μυστικά και τις δεξιότητες του επαγγέλματός μας κι ότι αυτά δεν είναι εγγενείς δυνατότητες του ανθρωπίνου γένους που μπορούν να αναπτυχθούν και να εκδηλωθούν με την κατάλληλη παιδεία...<br /><br />Ανταλλάζουμε υπηρεσίες και κατ' επέκταση λεφτά. Γινόμαστε πρώτα καταναλωτές και μετά άνθρωποι.<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Προβληματίζομαι</span>.</span><br />Για το ρόλο μου, τη θέση μου, τη χρησιμότητα μου στην κοινωνία.<br /><br />Προβληματίζομαι επειδή κι ο ίδιος ο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%89%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82">Σωκράτης</a> συζητώντας στην "<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Plato#The_State">Πολιτεία</a>" λέει στον Πλάτωνα ότι η πραγματική και υγιής πολιτεία περιλαμβάνει αγρότες, τεχνίτες, έμπορους και δεν πρέπει να περιλαμβάνει ηγεμόνες (είδες ο Σωκράτης;) και πόλεμο (άρα ούτε και <span style="font-style: italic;">Φύλακες</span>). Όμως δεν περιλαμβάνει ούτε περιττές πολυτέλειες όπως ο πχ χρυσός και σ' αυτήν δεν υπάρχει μια πληθώρα επαγγελμάτων όπως οι ποιητές κλπ...<br /><br />Κάποιοι άνθρωποι, αυτοί που ασκούν τα "μεταγενέστερα" επαγγέλματα που ανέφερα πριν, ζουν λίγο πολύ σαν παράσιτα της πολιτείας. Και χρειάζονται πλάτες για να το κάνουν αυτό.<br /><br />Ασκώ ένα τέτοιο επάγγελμα που στις προϊστορικές εποχές ήταν κοινό λειτούργημα για όλους. Και πιστεύω πως έτσι θα έπρεπε να είναι και σήμερα η τέχνη. Κοινό κτήμα όλων. Εγώ παίρνω το ρόλο του γελωτοποιού, στην καλύτερη των περιπτώσεων του διασκεδαστή. Απλός ψυχαγωγός λοιπόν. Παρηγορούμαι όμως με τη σκέψη του ότι αν και, σύμφωνα με τη σημερινή κοσμοθεώρηση, είμαι παράσιτο (βλ. κουνούπι!) που δεν παράγει έργο αντικειμενικά υπάρχουν και χειρότερα. Υπάρχουν και χειρότερα παράσιτα από 'μένα δηλαδή όπως πχ οι τραπεζίτες και οι στρατιωτικοί (βλ. μύγες, βδέλλες, ψείρες, σκουλήκια κλπ...)<br /><br />Εγώ λιγότερη ζημιά σας κάνω. Και τουλάχιστον νιώθω και τύψεις!<br /><br />Κ<br /><br />Υστερόγραφο: Τα πιο πάνω γράφτηκαν για να εκφράσω τις ταπεινές μου ανησυχίες. Δεν είμαι ούτε κοινωνιολόγος, ούτε κάτι το σχετικό (απλά κουνούπι!) και κατανοώ ότι σε πολλά μπορεί να κάνω και λάθος. Τα σχόλια ευπρόσδεκτα καθώς και εισηγήσεις και links προς ανάγνωση για σχετικά θέματα :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-7328424962322168078?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-51443363154003890562009-02-28T01:34:00.004+02:002009-02-28T12:07:33.366+02:00Νομίζω το ότι αποφάσισα να είμαι "κώνωψ" δεν είναι τυχαίο...<br /><br />Το κουνούπι είναι ένα ανωφελές έντομο, αρκετά παρόμοιο με τη μύγα στη χρησιμότητα του δηλαδή, όσον αφορά τον άνθρωπο. Μόνο ζημιά μπορεί να κάνει! Σας πίνει το αίμα. Είναι το μικρότερο βαμπίρ και φορέας ιών που ταλαιπωρούν το ανθρώπινο γένος...<br /><br />Γιατί υπάρχει λοιπόν; Κάποιο ρόλο θα πρέπει να έχει στη φύση. Οι Δαρβινιστές θα πούν ότι υπάρχει για να ενισχύει την αρχή της <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE">φυσικής επιλογής</a>, όπου συμβάλλει στο ξεκλήρισμα των πιό αδύναμων βιολογικά για να επικρατήσουν τα γονίδια των πιό δυνατών, των πιό προσαρμόσιμων. Οι δε οπαδοί της <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Creationism">θεωρίας της Δημιουργίας</a> ας προσπαθήσουν να μου εξηγήσουν γιατί ο καλός Δημιουργός αποφάσισε να πλάσει ένα πλάσμα που μόνο κακό μπορεί να κάνει στα υπόλοιπα δημιουργήματά του...<br /><br />Υπάρχει λοιπόν το κουνούπι. Για κάποιο λόγο που δεν κατανοούμε ή δεν μας αρέσει. Δεν καταφέραμε να το εξαλείψουμε. Και μας τη σπάει γιατί μας βλέπει με τόση αγάπη, όση βλέπουμε εμείς το σουβλάκι! Άσε που, κατά την άποψη μου έχει την πιό σπαστική φωνή που υπάρχει στον κόσμο των εντόμων! (στη 2η θέση είναι ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tolis_Voskopoulos">Τόλης Βοσκόπουλος</a>!!!)<br /><br />Έτσι όπως είσαι το βράδυ στο κρεβατάκι σου ξαπλωμένος νά το! Έρχεται από μακριά! Το ακούς να σε πλησιάζει απειλητικά! Τραβάς το σεντόνι πάνω από το κεφάλι σου! ...Ννννννν... Κι όμως δε φεύγει το καταραμένο! Το βούισμα γίνεται δυνατότερο! Πιό εκνευριστικό! ...ννν...νννΝΝΝΝΝίίίίί!!!<br /><br />Με κάποιο μαγικό τρόπο καταφέρνει να πετάει πάντα κοντά στ' αφτιά σου. Ξέρει καλά τις τακτικές του ψυχολογικού πολέμου...<br /><br />Γ*μώτη μου!<br /><br />Εκσφενδονίζεις τα σκεπάσματα και πετάγεσαι από το κρεβάτι. Είναι 3 το πρωί και θέλεις επιτέλους να κοιμηθείς γιατί αύριο πρωί έχεις μάθημα (άσχετο αν μέχρι πρίν 15 λεπτά έλιωνες στο facebook και ξυνόσουν γενικότερα...), να κοιμηθείς ήσυχα χωρίς ενοχλήσεις και το γ*μημένο δέ σ'αφήνει!<br /><br />Ααα!<br /><br />Αρπάζεις τα μαξιλάρια και ανάβεις το φώς.<br /><br />"Πού 'σαι ρε μ*λ*κισμένο!;!;!;"<br /><br />Χωρίς προειδοποίηση το ακούς να περνά ξυστά από το αριστερό σου αφτί. Γυρνάς απότομα, σαν νίντζα. Αυτό πουθενά. Φτού! Ξαφνικά το βλέπεις: Έχει καθίσει στη πόρτα της ντουλάπας και σε κοιτάει περιπαιχτικά. Σημαδεύεις βιαστικά και πετάς το μαξιλάρι πάνω του. ΜΠΟΥΜ η ντουλάπα! Πέφτει από πάνω και το ραδιοφωνάκι που παράτησες εκεί πρίν από μια βδομάδα. Κοιτάς προσεκτικά. Ούτε ίχνος! Ούτε ένα ποδαράκι, ένα φτερό, τίποτα.<br /><br />"Πάλι μου ξέφυγε!"<br /><br />Αίφνης το εντοπίζεις στον τοίχο δίπλα από το κρεβάτι. Παίρνεις αστραπιαία την απόφαση να αρπάξεις την παντόφλα επειδή δεν πρέπει να ξεφύγει πάλι και την εκτοξεύεις ΜΠΑΜ πάνω στον τοίχο!<br /><br />Χαλκομανία το κουνουπάκι! Πάει...<br /><br />Κι όμως εσύ μένεις με την παντοφλιά (πατημασιά) πάνω στον τοίχο σου. Χμμ... αυτό κι αν είναι εκδίκηση! Κι αύριο θα έρθει άλλο κουνούπι και θα φέρει και παρέα. Μουάχαχααα!!!<br /><br />Τί σχέση έχει αυτό μ' εμένα; Γενικά έχει να κάνει με τη θέση μου στην κοινωνία και την αντικειμενική χρησιμότητα του επαγγέλματός μου - περισσότερα στην επόμενη ανάρτηση...<br /><br />Πάω να φάω τώρα (ποιού θα πιώ το αίμα; ε; ε;) πείνασα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-5144336315400389056?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5948260442575765473.post-70002277922464266872009-02-27T23:04:00.004+02:002009-02-27T23:38:11.681+02:00Πέμπτη 26 φεβρουαρίου: Το κουνούπι ύστερα από προτροπή ενός άλλου εντόμου αποφασίζει να ασχοληθεί σοβαρότερα με το μαγικό κόσμο των μπλόγκς. Την επομένη γράφεται εδώ και ιδού! Η πρώτη ανάρτηση!<br /><br />Χέστηκ' η φοράδα στ' αλώνια, θα μου πείτε, αλλά έτσι λειτουργούν τα μπλογκς. Εγώ γράφω ότι μ*λ*κία μου κατεβαίνει και όποιος έχει την όρεξη μπορεί να τη διαβάσει. Γι' αυτό μέχρι τώρα ήμουν αρκετά σκεπτικιστής όσον αφορά τα μπλογκς. Έχω διαβάσει πολλές μπούρδες.<br /><br />Το blog-αναγιγνώσκειν είναι ακριβό σπόρ από άποψη χρόνου και πολλές φορές συνειδητοποιώ ότι αφιέρωσα χρόνο σε κάτι που δεν το άξιζε. Δίνεται βήμα στον καθένα και εννοείται ότι δεν έχουν όλοι -κάτι- να πούν στο τέλος... Μου θυμίζει σαν διαδικασία το να κρυφακούς τί λεν όλοι οι θαμώνες μέσα σ' έναν καφενέ. Μπορεί να ακούσεις τον Χατζηδάκι να συζητά με το Γκάτσο για ένα ποίημα πάνω από ένα φλυντζάνι καφέ, μπορεί να ακούσεις τον Κούλλη (no offense - μια χαρά όνομα είναι) να σχολιάζει τα χθεσινά φάουλ (εσάς μπορεί και να σας ενδιαφέρει, εμένα όχι) ή ακόμα χειρότερα να εκφέρει πολιτική άποψη χωρίς ίχνος επιχειρήματος. Αλλά αυτό είναι το τίμημα του να σερφάρεις μέσα σ' ενα χώρο που κατά τα άλλα είναι απόλυτα δημοκρατικός.<br /><br />Παραθέτω εδώ μια κουβέντα από το άλλο έντομο (όπως την έγραψε) που μου άρεσε:<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Blogs φίλε...σημαίνει δημοκρατία, ελευθερία και αξιοκρατία! Ο καθένας γράφει ό,τι τον εκφράζει, και στο τέλος ο καθένας θα έχει το κοινό που του αξίζει, και θα ξεχωρίσουν οι ιδέες επειδή ο κόσμος απευθείας επιλέγει, χωρίς να μεσολαβούν εκδότες, ιδιοκτήτες, εταιρείες, αλλότρια συμφέροντα, και ξερω'γώ τι άλλο! Είναι καλό συνήθειο...ψάξε τα, θα ανακαλύψεις θησαυρούς!"</span><br /><br />Είδα φως, λοιπόν (σαν καλό κουνούπι) και μπήκα.<br /><br />Καλή αρχή λοιπόν...<br /><br />Κ<br /><br />PS. Οι αναρτήσεις θα γίνονται εις την κυπριακήν ή στην κοινή Ελληνική ανάλογα με τη διάθεσή μου. Όποιος δυσκολεύεται να διαβάσει τα κυπριακά, εισηγούμαι να αγοράσει τον Αστερίξ στα κυπριακά ("<a href="http://www.scribd.com/doc/7580425/-1-">Ο Αστερίκκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες</a>" ανάγνωση εδώ δωρεάν) που βγήκε πρόσφατα και περιέχει και μια σύντομη επεξήγηση των ιδιωματισμών της κυπριακής :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5948260442575765473-7000227792246426687?l=kounoupin.blogspot.com' alt='' /></div>Κουνούπιhttp://www.blogger.com/profile/11445247931044578513noreply@blogger.com1