Γερνάω μαζί με τα τραγούδια που μ' αρέσαν τότε και σήμερα. Όλα εκείνα τα τραγούδια που τώρα είναι φορτωμένα αποσκευές και παρελθόν, σαν άνθρωποι κουρασμένοι απ' το δρόμο. Κάθε ένα κουβαλάει και μια ανάμνηση, στον κόρφο του κρυμμένη σαν φυλαχτό.
Ήρθαν. Συνοδοιπόροι από παλιά, που επισκέφτηκαν απόψε για ένα σύντομο "γειά" πρίν επιστρέψουν στις σκιές της λήθης. Αυτά τα τραγούδια, τα τραγουδούσα κι εγώ όταν βγήκαν πρώτα - χρόνια πριν - πριν τα ντύσω με άλλες ιστορίες, εικόνες και συναισθήματα. Απόψε τα αναγνώρισα χωρίς κόπο, κι ας ήταν τα ρούχα που τους έδωσα κουρέλια απ' τον καιρό...
Μού 'λειψες και έχει καιρό να τα πούμε. Κάνε υπομονή. Δεν σού 'γραφα επειδή τώρα γράφω άλλα αλλού. Όχι τόσο ευχάριστα, θα έλεγα, κι ούτε θα διαβαστούν από 'σένα...
Ακαδημαϊκή χρονιά άρχισε και πέρασε η μισή χωρίς να το καταλάβω. Καλύτερα είναι φέτος. Περιορισμένο το άγχος μου, με καλές φιλίες να με στηρίζουν και η ανάμνηση της Θεσσαλονίκης πονάει λιγότερο.
Τη φωτογραφία που βλέπεις την τράβηξα βράδυ Τρίτης 24 Αυγούστου, νύχτα με πανσέληνο "στο περιγιάλι το κρυφό" (ναι το Σεφερικό, αλήθεια!) σ' ένα διάλειμμα από κολύμπι νυχτερινό. Ησυχία, γαλήνη, ομορφιά, ευγνωμοσύνη. Μαγεία.
Ετεροχρονισμένο αυτό αλλά... Λένε πως η νύχτα της Αυγουστιάτικης πανσελήνου είναι είναι η πιό φωτεινή του χρόνου. Λένε πως αυτή τη νύχτα διάλεγαν οι μάγισσες να κάνουν τα πιό δυνατά τους ξόρκια. Λένε πως αν κάνεις μια ευχή στην πανσέληνο του Αυγούστου θα πιάσει.
Έκανα, που λές, μια ευχή. Και νομίζω ότι έπιασε. Κάθε πανσέληνο που βλέπω από τότε θυμάμαι την ευχή. Και βλέπω τα σημάδια πως φέτος κάτι αλλάζει. Αργά αλλά σίγουρα. Μπορεί να πάρει καιρό να φτάσει μέχρι εκεί αλλά το νιώθω πως θα φτάσει.
Εσύ έκανες ποτέ ευχή στο φεγγάρι;
Κ
ΥΓ1. Τη λεπτομέρεια στη φωτογραφία την πρόσεξες; Είναι αυτός ο παράξενος βράχος που μοιάζει με προφίλ ιπποποτάμου! Ά ρε ξαδερφάκι σ' αγαπώ!
ΥΓ2. Ξέρω κάποιον που αν το διαβάσει αυτό θα το θεωρήσει ηλίθιο αλλά δεν πτοούμαι. Εκεί που εσύ βλέπεις μια ηλεκτρική εκκένωση... (Ξέρεις εσύ...)
Χθές σε μια αμπελοφιλοσοφική συζήτηση (συνοδείας μπαγιάτικου σταφυλόζουμου γαρ, λέγε με κρασί) μιλούσαμε για το τί είναι (και τί δεν είναι) τέχνη. Απάντηση δεν βρήκαμε, ούτε και περιμέναμε να βρούμε. Γνώρισα δε, και τον εγγλεζο-γιαπωνέζο Καρυωτάκη της σχολής μου, ένα προπτυχιακό που σπουδάζει σύνθεση.
Τσούπ, καλησπέρα σας, έχω μανιοκατάθλιψη. Δεν το είπε. Θα μπορούσε όμως. Ο τύπος έχει εμμονή με τον θάνατο. Και του αρέσει να βάζει και τους άλλους να το σκέφτονται. Και τα καταφέρνει γαμώτο. Ανάμεσα στις διάφορες ενδιαφέρουσες απόψεις που μου αράδιασε, μου έθεσε και το εξής υποθετικό ηθικό δίλημμα:
Ας υποθέσουμε ότι, για κάποιο λόγο, πρέπει να ανακοινώσεις σε κάποιον ότι έχει μια ώρα ζωής και αφού περάσει αυτή η ώρα να τον σκοτώσεις. Και έχεις να διαλέξεις (για τον φόνο που θα διαπράξεις) ανάμεσα σε ένα ενήλικα, πες 18 χρονών και ένα παιδάκι 5 χρονών. Ποιόν θα σκοτώσεις και γιατί;
...
Λοιπόν, το σκέφτηκες; Να μου πείς την απάντηση μετά.
Ο εγγλεζο-γιαπωνέζος Καρυωτάκης λοιπόν μου είπε ξεκάθαρα ότι θα σκότωνε το παιδάκι. "Και γιατί;" τον ρωτάω εγώ. Και ορίστε μια απάντηση που δεν είχα ποτέ μου σκεφτεί:
- "Θα σκότωνα το παιδάκι, επειδή το παιδάκι δεν μπορεί να κατανοήσει και να εκλογικεύσει την έννοια του θανάτου, δηλαδή δεν έχει ακόμα τις απαιτούμενες νοητικές δεξιότητες για αυτό. Δεν μπορεί να καταλάβει τί σημαίνει να υπάρχεις και από την άλλη ούτε και το τί σημαίνει να μήν υπάρχεις πλέον. Δεν μπορεί να φανταστεί πώς θα ήταν να είσαι νεκρός για πάντα. Ο ενήλικας θα το έχει κατανοήσει και θα το έχει σκεφτεί. Και αυτή η τελευταία μία ώρα που θα του δώσεις θα είναι πραγματικό βασανιστήριο για αυτόν. Και θα πεθάνει δυστυχισμένος. Επειδή θα τον βασανίζουν οι αμφιβολίες για το άν υπάρχει ή όχι κάτι μετά... Υποθέτω ότι πλέον έχεις καταλάβει ότι, προφανώς, είμαι άθεος..."
Εγώ δεν μπορώ να αποφασίσω τί θα έκανα στη θέση του. Μπορώ απλά να μην το σκέφτομαι. Αλλά έλα που στιφογυρίζει σαν ενοχλητικό έντομο μέσα στις σκέψεις μου;...
Πώ-πω τί γένεια!... Βαριέμαι. Καλύτερα να ήμουν σπίτι και να έβλεπα κινούμενα σχέδια. Ας κάνω, όμως, αυτή τη μικρή θυσία για να πάω στον Παράδεισο... Πώς είναι ο παράδεισος; Δεν ξέρω αλλά ξέρω ότι δεν θέλω να πάω στην κόλαση γιατί έχει φωτιές και ένα κύριο με κέρατα. Έτσι λέει ο πάτερ. Πώ-πω τι γένεια!... Τα γένεια του πάτερ έχουν χρώμα γκρίζο και μαύρο και άσπρο. Και η μύτη του είναι πολύ μεγάλη. Δεν πρέπει να τον κοροϊδεύω όμως, επειδή σίγουρα είναι άγιος... Η Αννούλα έχει βάλει το δάκτυλο στη μύτη της και ο Αντωνάκης δαγκώνει το μολύβι του. Νομίζω άρχισα κι εγώ να πεινάω. Καλύτερα να ήμουν σπίτι τώρα και νά 'τρωγα μεσημεριανό... Χμμ. Κατηχητικό είναι όταν μένεις στο σχολείο μετά το μάθημα και πεινάς. Και σκέφτεσαι συνέχεια το φαγητό... Ά τί καλα! Ο πάτερ μας έδωσε δωράκι μια εικονούλα. Θα την βάλω στον τοίχο δίπλα από αυτή του Σνούπι... Λές να τον ρωτήσω; Θα τον ρωτήσω.
-Πάτερ, ο Θεός έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα;
-Ναι τέκνον μου.
-Μα... χθές είδα ένα ντοκυμανταίρ που έλεγε ότι ο άνθρωπος προήλθε από τους πιθήκους.
-Ε;
-Άρα, μήπως ο Αδαμ και η Εύα ήταν πίθηκοι;
-Όχι! Αυτά, τέκνον μου, είναι ψέματα. Τα λένε οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στο Θεό και είναι κακοί!
-Μα αφού το είπε στην τηλεόραση...
-Μην πιστεύεις ότι σου λένε!
-Εχμ...
-...
-Και οι δεινόσαυροι;
-Οι δεινοσαυροι τί;
-Τους έφτιαξε κι αυτούς ο Θεός;
-Ναι τέκνον μου. Ο Θεός έφτιαξε τα πάντα.
-Μα έχουν εξαλειφθεί!
-...
-Άρα, του Θεού δεν του άρεσε αυτό που έφτιαξε και γι' αυτό τους σκότωσε όλους;
-Ναι τέκνον μου. Τους σκότωσε για να μην κυνηγούν τους ανθρώπους.
-Άρα ο Θεός έκανε λάθος;
-...
Κάποτε, πρίν από χρόνια όταν ήμουν ακόμα στο δημοτικό, πήγα κι εγώ μια φορά στο κατηχητικό (επειδή όλα τα παιδάκια στην τάξη μου πήγαιναν και ήθελα κι εγώ να δω τί είναι αυτό το πράγμα το τόσο σπουδαίο, για το οποίο οι συμμαθητές μου κάθονταν μετά το μάθημα στο σχολείο). Το συμβάν που έχω περιγράψει συνέβηκε τότε. Οι απορίες μου ήταν πολύ ειλικρινείς και αθώες. Το αν πήρα απαντήσεις κρίνετε το εσείς.
Αφορμή για αυτή την αφήγηση υπήρξε η ανάρτηση και τα σχόλια στο μπλόγκ της αγαπητής Κροτ για τους τηλε-ευαγγελιστές και τα εξαιρετικά τους σχόλια περί σεισμών, λοιμών και καταποντισμών. Θεός φυλάξοι!
Νέος τόπος, νέα πρόσωπα, νέες εμπειρίες, νέες υποχρεώσεις. Οι ίδιες παλιές προσδοκίες. Πέτρινοι φόβοι και όνειρα χαμαιλέοντες...
Σ' αυτή την πόλη, την νέα μου πόλη, προσπαθώ να προσαρμοστώ στη ζωή στο νέο μου πετσί, να μπώ σε μια ρουτίνα και να βρώ τους ρυθμούς μου. Να βρώ τη γλώσσα, τον ήχο και τη μουσική μου. Δεν τολμώ να πώ θα βρώ τον εαυτό μου. Πώς να βρείς, άλλωστε, κάτι που αλλάζει με κάθε νέα σκέψη;
Η ανάμνηση της παλιάς μου πόλης είναι ακόμα νωπή. Τώρα πιά ανήκει στη γεωγραφία των ονείρων. Οι παλιές φιλίες θα με επισκέπτονται στις σκέψεις μου και θα ζεσταίνουν την καρδιά μου το χειμώνα. Έπειτα θα έρθεις κι εσύ, νέε μου φίλε και συνοδοιπόρε. Πρώτα, όμως, πρέπει να εξερευνήσω αυτό το νέο λιμάνι...
Κ
ΥΓ. Συγχωρέστε με για την μακρά μου απουσία. Το καλοκαίρι, βλέπετε, είναι η περίοδος του εντομοαπωθητικού (σε μεγάλες δόσεις). Τί να κάνω κι εγώ; Το ρούφηξα και μαστούρωσα! Μπορεί να μήν σας έγραψα, αλλά πέρασα ένα υπέροχο καλοκαίρι. Ελπίζω και το φθινόπωρο νά 'ναι καλό.
Στους Θεσσαλονικιούς μου φίλους αφιερώνω αυτό. Κάποτε θα ξανάρθω Θεσσαλονίκη, να το θυμάστε! :)
Ξαφνικά ο περιβόητος ιός της γρίπης των χοίρων-πουλερικών-ιγκουάνας μεταλλάσσεται και πάλι. Αυτή τη φορά μπορεί να προσβάλει και οικόσιτα ζώα (κοινώς κατοικίδια) και από αυτά να μεταδοθέι στον άνθρωπο.
Όλοι τρομάζουν και εγκαταλείπουν τα κατοικίδια τους στο δρόμο (ενώ στις γειτονιές των κινέζων μυρίζει φρέσκο σουβλάκι σκύλου). Οι ελάχιστοι που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τα κατοικίδια τους ρισκάρουν να μολυνθούν αλλά τα κρύβουν στο σπίτι. Δεν βγάζουν τα σκυλιά τους για βόλτα και έχουν δυνατά τη μουσική για να μην ακούγονται τα γαβγίσματα. Τις γάτες τις κλείνουν σε ένα δωμάτιο.
Βγαίνει φιρμάνι από τις κυβερνήσεις να παραδωθούν για ευθανασία όλα τα κατοικίδια. Η μή συμμόρφωση επιφέρει πρόστιμο και φυλάκιση αφού θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι κάποιος στη γειτονιά τους κρύβει ένα κατοικίδιο και δεν το έχει παραδώσει στο κράτος (όπου το πιθανότερο θα το ρίξουν μέσα σ' ένα κλίβανο και ίσως το κάνουν και σαπούνι...) πανικοβάλλονται και γίνονται χαφιέδες. Μέσα στη γενική παράνοια και υστερία, οι σχέσεις μας διαταράσσονται από το ενδεχόμενο πανδημίας...
Και ζούμε πιά σ' ένα κόσμο όπου είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς έξω. Σ' ένα κόσμο που κάνουμε χειραψία με λάτεξ γάντια και φιλιόμαστε στο μάγουλο με επιφύλαξη αν και φοράμε πιά μονίμως ιατρική μάσκα. Σ' ένα κόσμο που βρωμάει μπεταντίν και άλλα προϊόντα αποστείρωσης. Τέλος, σ' έναν κόσμο χωρίς... ζώα. Σ' έναν κόσμο όπου τα λαχανικά (που θα είναι πια το μόνο που θα τρώμε) θα παράγονται μόνο σε αποστειρωμένα εργαστήρια...
Φανταστείτε το. Μπορεί και να γίνει.
...
Υπάρχουν 2 πιθανότητες:
1. τα ΜΜΕ εκμεταλλεύονται την τρομολαγνεία που μας διακατάχει και κάνουν τρελλά νούμερα υπερπροβάλλοντας κάτι φρικτό που κατά τα άλλα πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει...
Πήρε το όνομα της από την αρχαιοελληνική θεότητα της Γής και αντιμετωπίζει τον πλανήτη (το πλανητικό οικοσύστημα) ως ένα γιγαντιαίο ζωντανό οργανισμό του οποίου τα "κύτταρα" είναι όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί (ζώα, φυτά, άνθρωποι κλπ), που ρυθμίζει τις λειτουργίες του ούτως ώστε να υπάρχουν πάντα ιδανικές συνθήκες για την ύπαρξη της ζωής σ' αυτόν. Στη θεωρία αυτή υπάρχει και η υπόθεση ότι ακόμα κι αν οι άνθρωποι καταστρέψουν το οικοσύστημα (π.χ. με ένα πηρυνικό ολοκαύτωμα), ότι ακόμα κι αν εξαλειφθούμε ως είδος η ζωή θα επανέλθει σταδιακά στον πλανήτη. Πολλοί κατακρίνουν αυτή τη θεωρία. Ριξτέ κι εσείς μια ματιά εδώ να ενημερωθείτε. Αξίζει.
Πώς συνδέεται αυτό με τα προηγούμενα;
Η φύση δεν είναι εργαλείο για να την χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε. Καταστρέφουμε τον πλανήτη και μπορεί αυτά που συμβαίνουν να μήν είναι τυχαία. Μπορεί οι "Κατρίνες" και η γρίπη των χοίρων-κροκοδείλων κλπ να είναι μια αντίδραση της φύσης.
Ψάχνουμε να βρούμε εμβόλια και φάρμακα για να αντιμετωπίσουμε τον ιό. Αν όμως είμαστε εμείς ο ιός; Και όλα αυτά που συμβαίνουν είναι απλά τα "αντισώματα" του πλανήτη που προσπαθεί να μας αντιμετωπίσει;
Γιατί πραγματικά συμπεριφερόμαστε σαν ιός. Η ανθρωπότητα, σαν ιός, επιτίθεται στο οικοσύστημα και καταστρέφει τα τροπικά δάση και τους ωκεανούς. Ένα "γριπωμένο" οικοσύστημα έχει πυρετό που ονομάζεται υπερθέρμανση του πλανήτη ή φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ένας άρρωστος πλανήτης φταρνίζεται κυκλώνες...
Σκεφτείτε τί θα γίνει αν καταφέρει να νικήσει την αρρώστια του, εμάς; Δέν είναι καιρός να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν ιός;
Κ
PS1. Δεν ξέρω γιατί σήμερα είμαι τόσο απαισιόδοξος. Μπορεί και να γράφω και μαλακίες. Δεν ξέρω πως τα σύνδεσα στο μυαλό μου...
PS2. Το Κουνούπι απολογείται δια την μακράν απουσίαν του :: Έπινα Bloody Mary στα παρακμιακά μπαράκια της Λευκωσίας...
Επιστρέφω σπίτι αργά τ' απόγευμα, μέτα από μάθημα πιάνου, μια κρέπα σοκολάτα και ένα φραπέ σκέτο. Ήταν ωραία μέρα σήμερα - είδα κάτι φίλους που έιχε καιρό να τα πούμε. Φοράω τα ακουστικά μου και διασχίζω την παραλιακή. Ακούω μουσικές ανάλογα με την ώρα και τη διάθεση μου και χαμογέλω σαν βλάκας (αλήθεια, τρομάζουν οι άνθρωποι όταν βλέπουν κάποιον να χαμογελά σαν περπατά μόνος! - ένας παραπάνω λόγος για να χαμογελώ!). Η διαδρομή μου τελειώνει. Φτάνω στο τελευταίο ανήφορο πρίν απ' το σπίτι και το ανεβαίνω αργά. Όπως προχωρώ, χαζεύω τον κόσμο που περπατά στο στενάκι. Ξάφνου με σταματά μια θειίτσα και μου δείχνει ένα κάδο σκουπιδιών. Απορημένος βγάζω τα ακουστικά για να δώ τι έχει να μου πεί.
Μου λέει: "Παλικάρι μου, κοίτα κι εσύ εδώ. Το πρωί πήρα μια εφημερίδα και πέταξα τα διαφημιστικά και τα περιοδικά που είχε μαζί της εδώ μέσα (στον κάλαθο δηλαδή). Νομίζω πέταξα και το πορτοφόλι μου μαζί."
Την κοιτάω καλά-καλά. "Εγώ πάντως δεν το πήρα από εδώ"της λέω.
Με κοιτάει χασκιασμένη. Ά, δεν έχει χιούμορ, σκέφτηκα. "Και τί θες να κάνω εγώ;" ρωτάω, αν και το είχα ήδη φανταστεί...
-"Μπορείς να δείς λίγο"... -"Εμμ..."
Περιεργάζομαι τον κάλαθο: φίσκα, έτοιμος να εκραγεί, να στάζουν ζουμιά από παντού και να ζέχνει... Μια μπανανόφλουδα ακροβατούσε στο χείλος του... -"Εμμ... όχι. Αν δέν ήταν στα σκουπίδια θα έβαζα το χέρι μου να ψάξω, αλλά... τί να πω; Με συγχωρείτε. Γειά σας!"
///
Καθώς ανέβαινα τις σκάλες, στην πολυκατοικία μετά, λίγο πρίν μπώ σπίτι, σκέφτηκα:
::αναπαράσταση εσωτερικού διαλόγου::
- Ίσως θα έπρεπε να τη βοηθήσεις... - Καλά, τρελάθηκες; Να κολλήσω καμιά μαλαζαβράγκα και να τρέχουμε! - Ναι αλλά ήταν αρκετά μεγάλης ηλικίας... μπορεί να είχε πρόβλημα με τη μέση της και γι' αυτό δεν μπορούσε να δεί... - Πρόβλημα στο μυαλό έχει, μωρέ, άμα πετάει το πορτοφόλι της στα σκουπίδια! - Ναι, αλλά... - Τί; Αυτή το πέταξε στα σκουπίδια. Ας κάνει αυτή ανασκαφές να το βγάλει! Δεν θα παίξω εγώ τον Ιντιάνα Τζόουνς επειδή έκανε αυτή μια βλακεία!!! - Ναι, αλλά θα έκανες μια καλή πράξη. Θα τη βοηθούσες. Θα έκανες έναν άνθρωπο να νιώσει όμορφα... - Α, μή μου φορτώνεις τύψεις! Είπαμε κάνουμε καλές πράξεις αλλά με μέτρο. - Βάζουμε όριο στις καλές πράξεις που θα κάνουμε κάθε μέρα; - Εμμ... - Άμα το κάνεις αυτό σημαίνει ότι δεν τις κάνεις αυθόρμητα. Τις επεξεργάζεσαι πρώτα. Τις μετράς, τις ζυγίζεις... - Εμμ... ναι, ρε εαυτέ μου. Βλέπω πρώτα αν μπορώ να τις κάνω. - Τι σημαίνει μπορείς; Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω! - Ε τότε ... δεν θέλω! Όταν πρόκειται να ζημιώσω από αυτό το πράμα. Πώς να το κάνουμε; Ποιός είμαι δηλαδή; Η μητέρα-Τερέζα; - Είσαι φαρισσαίος... - Πού τα θυμήθηκες αυτά; Πάνε χρόνια να τ' ακούσω! - Ναι, αλλά θυμάσαι; Έλεγε στο μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο: "Αν σου ζητήσει κάποιος κάτι, σκέψου ότι σ'το ζητάει ο ίδιος ο Χριστός". Θυμήσου τις ιστορίες με τους ζητιάνους που ήταν στην πραγματικότητα ο Χριστός "μεταμφιεσμένος" και κανείς δεν το ήξερε... - Δηλαδή, θες να πείς, η γριά ήταν -και καλά- ο Χριστός ινκόγκνιτο; - Θα μπορούσε... - Καλά, κι εγώ είμαι η Βασίλισσα Ελισάβετ - δε με βλέπεις; - Άσ' τ' αστεία τώρα και σκέψου... - Ρε άντε από δώ! Βάλθηκες στα καλά καθούμενα να με φορτώσεις με τύψεις. Βρε ούστ!!! - Καλά, καλά... φεύγω. Αλλά σκέψ... - Ξούτ είπα!!! - ... - Α στο διάλο πια... ...
///
Τελικά διαπιστώνω ότι - αν και δέν είμαι θρήσκος - μού 'χουν κάνει "ζημιά" οι θεολόγοι στο σχολείο... Αυτά παθαίνεις, όταν μια θρησκεία βασίζεται στις ενοχές και στις τύψεις... Μου τη σπάει, επίσης, αυτή η κοσμοθεωρία που αντιμετωπίζει το Θεό σαν Big Brother...
Είπαμε:
Κάνω καλές πράξεις όσο μπορώ. Όχι για να πάω στον Παράδεισο. Δεν ξέρω κάν αν υπάρχει. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει θεός... Το κάνω για να δώσω λίγη χαρά σ' ένα συνάνθρωπο. Αυτό από μόνο του αξίζει για 'μένα και δεν περιμένω καμιά ανταμοιβή. Αν περίμενα, δεν θα είχε αξία αυτό επειδή θα ήταν απλά μια συμφεροντολογική συναλλαγή (με τον... Κύριο)...
Εσείς, όμως, στη θέση μου σήμερα, τί θα κάνατε; Θα βουτούσατε στα σκουπίδια;
Όποτε ανοίξω την τηλεόραση αυτές τις μέρες πέφτω πάνω σε διάφορες εκπομπές και ντοκυμανταίρ με δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον το σύμπαν προσπαθεί να μου στείλει ένα μήνυμα...
Το πόστ αυτό έχει 2 θέματα: την οικολογία και την καταστροφολογία... Είναι ουσιαστικά 3 σε 1 (ποστ) γιατί μού 'ρθαν πολλά στο μυαλό!
Με αφορμή το θέμα των ημερών, την ώρα της γής (δηλ. σβήνουμε τα φώτα για μια ώρα και ακτιβισμός από το σπίτι...!;!;...), όλα τα κανάλια και περιοδικά θυμήθηκαν να κάνουν αφιέρωμα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Και έβλεπα, εγώ ο καημένος, όλα αυτά τα προγράμματα με τις βαρύγδουπες δηλώσεις διαφόρων φορέων και ανδρών επιφανών για το κακό που μας περιμένει. Να προσπαθούν να με κάνουν να καταλάβω ότι εγώ φταίω για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, για τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, για τη λειψυδρία, για τα ακραία καιρικά φαινόμενα, (και εδώ συμπληρώνω εγώ , κατ' επέκτασην - και για τη φτώχεια και τον πόλεμο που υπάρχουν στον κόσμο)...
Δέν διαφωνώ καθόλου μ' αυτό. Όλοι μας, ειδικά στο δυτικό κόσμο, έχουμε προσωπικό μερίδιο της ευθύνης για όλα αυτά που συμβαίνουν. Αλλά, μην προσπαθείς κύριε να αποποιηθείς των ευθυνών σου και να τις μεταθέσεις πάνω μου. Μόνο πάνω μου, και πάνω στον υπόλοιπο απλό κόσμο, κύριε μεγαλοεπιχειρηματία και κύριε πολιτικέ! Δεν με πείθεις!
Να νιώθω εγώ τύψεις και να κλείνω τα φώτα και να χαμηλώνω τη θέρμανση στο σπίτι -ενώ κάνει ψοφόκρυο- επειδή είμαι πεπεισμένος ότι έτσι συμβάλλω στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό δεν είναι αρκετό. Είναι σαν να προσπαθεί ένα κουνούπι να σηκώσει ένα ελέφαντα...
Θα μου πείς, αν δισεκατομμύρια κουνουπιών μαζευτούν και συνεργαστούν, μπορεί και να τα καταφέρουν να σηκώσουν τον ελέφαντα κάποια στιγμή. Και σ' αυτό ελπίζουμε όλοι εμείς που έχουμε περιβαλλοντική συνείδηση και προσπαθούμε να μην επιβαρύνουμε το οικοσύστημα του πλανήτη. Αλλά τί γίνεται όταν κάθονται και καμιά δεκαριά ιπποπόταμοι στην πλάτη του ελέφαντα αυτού;
εικόνα από εδώ Παραδείγματα ιπποποτάμων (εδώ δηλαδή, παχύδερμα που μολύνουν):
*Οι πολυεθνικές που πετάνε τα τοξικά απόβλητα στους στον ωκεανό. *Οι επιχειρήσεις που με τα φουγάρα των εργοστασίων τους μολύνουν την ατμόσφαιρα (γιατί τα φίλτρα είναι ακριβά και θα μειώσουν το κέρδος) *Οι πολυεθνικές με τα εργοστάσια σκλάβων σε ασιατικές χώρες... *Οι χώρες που κάνουν πυρηνικές δοκιμές στους ωκεανούς (βλ. Γαλλία) *Οι οπλοβιομηχανίες - που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να υπάρχουν... *Οι χώρες που εφαρμόζουν τον ιμπεριαλισμό (κανονικό και οικονομικό) *Οι χώρες που ακόμη δικαιολογούν νομικά τη φαλαινοθηρία (βλ. Ιαπωνία) *Οι εταιρείες εξόρυξης πετρελαίου που περιορίζουν την παραγωγή για να ανεβάσουν τις τιμές και που μπλοκάρουν τις χορηγίες για εναλλακτικές, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας... *Οι τράπεζες που δημιουργούν οικονομικές κρίσεις... κι αυτά είναι μόνο τα λίγα που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή!
Αν δεν φύγουν πρώτα όλοι αυτοί οι ιπποπόταμοι από την πλάτη του ελέφαντα, τα κουνούπια δεν θα καταφέρουν ποτέ να σηκώσουν τον ελέφαντα. Αν δεν σταματήσουν πρώτα όλοι αυτοί να κάνουν τη ζημιά, είναι ανώφελο να προσπαθούμε εμείς να σώσουμε τον κόσμο. Και εννοείται πως δεν πρόκειται να σταματήσουν από μόνοι τους! Πρέπει να τους αναγκάσουμε να το κάνουν. Και έστω, ένας τρόπος να ασκήσουμε πίεση είναι και ο περιβαλλοντικός ακτιβισμός. Έστω και από το σπίτι, με τα σβηστά φώτα και την ανακύκλωση. Αλλά μόνο μ' αυτα δέ γίνεται. Αν δεν διεκδικήσουμε δεν θα λάβουμε. Ποτέ. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι μπορούμε να τους αλλάξουμε. Ένα δισεκατομμύριο κουνουπιών μπορεί να νικήσει έναν ελέφαντα (ή τους ιπποποτάμους). Να τους πιεί το αίμα!
...
Τέλοσπάντων, τα σκεφτόμουν όλα αυτά και η τηλεόραση συνέχιζε να παίζει... Κι άλλα ντοκυμανταίρ με καταστροφολογίες...
Στη συνέχεια θυμήθηκαν και την αποκάλυψη του Ιωάννη, το Νοστράδαμο και τα ημερολόγια των Μάγια που λένε ότι ο κόσμος τελειώνει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 κλπ... Και βάλθηκαν να ταιριάξουν όλα αυτά τα παράλογα μεταξύ τους και να βγάλουν μια "οικουμενική" προφητεία για το τέλος του κόσμου. Παπαρολογίες με μπόλικη ρίγανη! Αλλά, φαίνεται, είναι πολλοί που τα πιστεύουν.
Βάλτε εδώ με τη φαντασία σας μερικές σκοτεινές συγχορδίες, κράξιμο από κοράκι, βουητό ανέμου και ήχο βροντής...
Να κάθομαι, λοιπόν, ανυποψίαστος και ν' ακούω διάφορα, του τύπου: οι πολικοί πάγοι θα λιώσουν μέχρι το 2012, σεισμοί, καταποντισμοί και ακραία καιρικά φαινόμενα, τρίτος παγκόσμιος, κραχ, το 2012 θα γίνει ευθυγράμμιση όλων των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος... το 2012 θα πέσει κομήτης πάνω στη Γη, θα εκραγεί ο ήλιος, αααΑΑΑααααρρρρργγγγγκχχχχ!!! και άλλες παρόμοιες αισιόδοξες ρήσεις...
Ούφ! Ξανά! Παπαρολογίες με μπόλικη ρίγανη!!! Σε όλα αυτά πρέπει να πιστεύουμε τόσο όσο στα ζώδια στο τέλος του τηλεπεριοδικού. Γιατί πίστεψε με, εν τέλει, κι αυτοί δεν ξέρουν τίποτα περισσότερο από 'μένα κι εσένα και απλά τα media το εκμεταλλεύονται αυτό γιατί πουλάει τρελά. Σκέψου πχ πόσα βγάζουν στα ταμεία τα disaster movies...
Όλοι αυτοί οι κύριοι που μελετούν τις προφητείες πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι πρόκειται για κείμενα συμβολικά (καθαρά θρησκευτικού περιεχομένου) που δέν πρέπει να τα ερμηνεύουμε κυριολεκτικά. Δηλαδή: αν μιλάει κάπου για ένα πουλί που πέφτει πάνω σε δυό ψηλά δέντρα δεν σημαίνει ότι μιλάει για τους δίδυμους πύργους... Και πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι κι ο Ιωάννης, κι ο Νοστράδαμος, και οι Μάγια (και όποιος άλλος έγραψε για το τέλος του κόσμου) μάλλον έκαναν βαριά ναρκωτικά και έβλεπαν ανθρωπάκια πράσινα!
Ούφ! Αφήστε με ήσυχο!!! Κι αν κάνω λάθος και όντως τελειώνει ο κόσμος... ε και τί έγινε;
Δε θα σταματήσω να ζω τη ζωή μου επειδή μπορεί να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου! Εξάλλου δεν κάνει να ζούμε με αυτό το φόβο. Γιατί εξίσου απλά και απροσδόκητα μπορεί να αποδημήσω εις κύριον επειδη μπορεί να τύχει να πέσω από την καρέκλα και να σπάσω το σβέρκο μου...
Υπάρχει πιθανότητα; Ναι. Το σκέφτομαι συνέχεια και επηρεάζει τη ζωή μου; Όχι!
Γι' αυτό το ζήτημα υπάρχει μια ωραία κουβέντα που επιδέχεται διάφορες ερμηνείες... "Να ζείς την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία..."
Ο θεολόγος στο σχολείο, τότε, προσπάθησε να μας το εξηγήσει χριστιανικά. Είναι, λέει, για να μας διδάσκει την ταπεινότητα, ότι είμαστε θνητοί. Κι έτσι μαθαίνουμε να συγχωρούμε. Σημαίνει να ζούμε ενάρετα (ούτως ώστε αν πεθάνουμε εκείνη τη μέρα να πάμε στον παράδεισο) και έτσι θα κάνουμε το καλό για εμάς και για τους συνανθρώπους μας. Καλό αυτό. Αλλά στα αφτιά μου έφτασε και το άλλο, το πανηλίθιο, μέσα από αυτή την ερμηνεία: Μην κάνεις σέξ γιατί μπορεί να πεθάνεις και να μην προλάβεις να εξομολογηθείς και θα πάς στην κόλαση!!! Μουαχαχάαα!!!
Χμμ... Εμένα μου αρέσει περισσότερο η άλλη ερμηνεία:
Η φράση αυτή δε σημαίνει να σκέφτεσαι κάθε μέρα πως θα πεθάνεις. Σημαίνει απλά να ζείς κάθε μέρα. Να ΖΕΙΣ πραγματικά. Όσο πιο όμορφα και απολαυστικά μπορείς. Έτσι, όταν έρθει η ώρα να φύγεις και γυρίσεις πίσω να κοιτάξεις τί έκανες στη ζωή σου να μήν μετανιώνεις. Να έχεις λάβει και να έχεις δώσει αγάπη. Να είσαι πλήρης...
Σκασίλα μου, λοιπόν, αν θα τελειώσει ο κόσμος αύριο. Εγώ τώρα ΖΩ!...
Κ
PS1. Το σάββατο, για την ώρα της Γής, έσβησα για μιά ώρα τα φώτα. Κάνω και ανακύκλωση. Εγώ θέλω να σώσω τον κόσμο (κι ας λένε ότι αυτό -η υπερθέρμανση του πλανήτη- είναι ένα σχέδιο για να μας υποδουλώσουν όλους) ... Εσύ;
PS2. Γύρευα κάτι άλλο, αλλά τελικά βρήκα αυτό (σχετικό και χιουμοριστικό!) από μιά σειρά κινουμένων σχεδίων που μ' αρέσει. Απολαύστε υπέυθυνα :)
Μετά από απανωτές προσκλήσεις το πήρε απόφαση, πέρασε 6 ώρες ταλαιπωρίας μέσα σ' ένα λεωφορείο για να 'ρθεί από Αθήνα και άλλη μία μέσα στην υπέροχη κίνηση της μεγάλης Φτωχομάνας (εργασίες μετρό γαρ - η Εγνατία σε κάποιο σημείο είναι μόνο 2 λωρίδες κυκλοφορίας - ντόινγκ!!!) για να έρθει να με δεί. Περάσαμε όμορφα, της μαγείρεψα κάποιες από τις σπεσιαλιτέ μου, κάναμε περίπατο στην παραλιακή, βόλτες σε καφέ, παίξαμε σκάκι και συζητήσαμε περί ανέμων και υδάτων. Συζητήσαμε πολύ, αμπελοφιλοσοφήσαμε και γενικώς αναλύσαμε το σύμπαν.
Αυτό που μου έμεινε από τις φιλοσοφικές μας αναζητήσεις ήταν η συζήτηση που έγινε το βράδυ της Παρασκευής πάνω από δύο ποτηράκια που γέμιζαν και ξαναγέμιζαν με ούζο, κάπου στο Μπιτ Μπαζάρ.
Έχοντας κι οι δύο ολοκληρώσει τις σπουδές μας, λέει, σαν νέοι καλλιτέχνες με όρεξη για δουλειά, αποφασισμένοι να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας και να ζήσουμε κάνοντας αυτό που σπουδάσαμε, θα επιστρέψουμε στο νησί (Κύπρος) κάποια στιγμή στο αόριστο μέλλον.
Θα βρισκόμαστε τις Παρασκευές τα βράδια, καλή ώρα όπως τώρα (η συζήτηση έλαβε χώραν Παρασκευή), θα πίνουμε από ένα ποτάκι και θα λέμε πώς περάσαμε την εβδομάδα μας και τί συναρπαστικό μας έτυχε εν ώρα εργασίας.
Εγώ θα διηγούμαι τί πελάτες μάζεψα και πού τους πήρα, τί σκυλέ τραγούδια άκουσα στο αυτοκίνητο, όλα τα σκόρ από τους ποδοσφαιρικούς αγώνες του τρέχοντος και του περασμένου μηνός, ποιά ήταν η τελευταία μάρκα τσιγάρων που βρήκα ξεχασμένη στο αυτοκίνητο και είπα να δοκιμάσω, τί αστοιχείωτες πολιτικές απόψεις είχα την τύχη να ακούσω από τους εκάστοτε πελάτες μου χωρίς να τους ρωτήσω κάν, αλλά θα είμαι ευχαριστημένος από το νέο μου λούκ γιατί η νεοαποκτηθείσα στρόγγυλη κοιλιά μου είναι ότι πρέπει για να στηρίζω τις μπύρες, ενώ το μουστάκι με κάνει να φαίνομαι άντρακλας βαρύς και πελαγίσιος και επειδή το νυχάκι στο τελευταίο δάκτυλο είναι πολύ πρακτικό για να καθαρίζω τα αυτιά και τη μύτη μου! Αυτή θα διηγείται τί καθαριστικό πατώματος διάλεξε να χρησιμοποιήσει επειδή δέν την έπεισε η διαφήμηση του Άζαξ, πόσο μαστούρωσε από τη μυρωδιά του, πόσους λεκέδες καθάρισε από τις κουρτίνες, ποιό χρώμα είναι της μόδας στις ολόσωμες ποδιές φέτος, θα ξέρει όλα τα τελευταία κουτσομπολιά από την σόουμπιζνες γιατί αυτό είναι το πιό ενδιαφέρον θέμα συζήτησης που θα κατέχουν οι γύρω της και τέλος ποιά αισθητικός στην πόλη κάνει την καλύτερη ριζική αποτρίχωση, αν και δεν θα της χρειάζεται γιατί από την πολλή χλωρίνη θα έχουν ψοφήσει όλες οι τρίχες της (πλήν της κεφαλής που θα καλύπτεται από μαντήλι κόκκινο με άσπρες βούλες)!
Ναι, σωστά μαντέψατε. Μετά από πολυετείς σπουδές στο χώρο των καλών τεχνών θα καταλήξουμε:
εγώ ταξιτζής (άντε μανάβης το πολύ)
η αδερφούλα καθαρίστρια (ή κομμώτρια, αν και μπορεί να την πιάσουν τα δημιουργικά της και να πειραματιστεί στο κεφάλι μιας άτυχης πελάτισσας που στο τέλος θα κάνει να μοιάζει με ξεπουπουλιασμένο φλαμίγκο) [και κανένα πρόβλημα δεν έχουμε με αυτά τα επαγγέλματα, απλά δεν θέλουμε να τα κάνουμε εμείς]
για να τα βγάλουμε πέρα όταν θα επιστρέψουμε στην πολύπαθον νήσον...
Επειδή όσο κι αν τον αγαπάμε τον τόπο μας και δεν πάψαμε να ελπίζουμε, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχει ακόμα το κοινό για την τέχνη στην Κύπρο. Γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να σκαρφιστούμε ποικίλους τρόπους για να εκμεταλλευτούμε τις γνώσεις μας σ' ένα τόπο όπου υπάρχει μεν το ανθρώπινο δυναμικό (κι όχι μόνο στις τέχνες), αλλά όχι και η βούληση για πραγματική πρόοδο. Υπάρχουν πολλοί που, εν τέλει, συμβιβάζονται με κάτι άλλο από αυτό που σπούδασαν, αφού επιστρέψουν στο νησί.
Μπορεί η τέχνη μας να μας οδηγήσει αλλού και να μην επιστρέψουμε ποτέ. Αλλά, όπως είπα και πρίν, δεν πάψαμε να ελπίζουμε. Και το νησί είναι η βάση μας, το λιμάνι μας, όπου είναι μαζεμένοι πολλοί από τα αγαπημένους μας ανθρώπους. Κάποια στιγμή - εγώ το νιώθω - θα θέλω να επιστρέψω. Για την αδερφούλα δεν ξέρω. Αλλά μέσα μας μοιάζουμε και μάλλον θα σκέφτεται κι αυτή όπως εμένα.
Εμείς, αν επιστρέψουμε, θα πρέπει να επιμείνουμε και να διαμορφώσουμε αυτό το κοινό που δεν υπάρχει ακόμα. Να θέσουμε τις βάσεις, να κάνουμε την αρχή. Και κάποια στιγμή...
