Σουρεαλισμός δίπλα στον Τάμεση!

Και όταν επιτέλους, για μιά μέρα ανά δύο εβδομάδες, αποφασίζει να μας τιμήσει με την παρουσία του ο ήλιος και να δείξει το όμορφο προσωπάκι του στη Λόνδρα (βλέπε: κάποιος άνοιξε την πόρτα και άναψε αυτόματα το λαμπάκι του ψυγείου) ο κόσμος τρελαίνεται. Πάνε οι Λονδρέζοι με τα μαγιώ και ξαπλώνονται στα πάρκα και παίζουν με ρακέτες και βρωμοκοπάει ο τόπος αντηλιακό. Καπέλα, βεντάλιες και "ουφ τί ζέστη, δεν αντέχω άλλο" κι ας είναι μόλις 24 βαθμούς κελσίου. Άχ Εγγλεζάκια μου κι αν έρθετε στην Κύπρο Ιούλη με τα 45άρια!

Καλοκαίρι λοιπόν στην Ιγγλατέρα (μετ' εμποδίων) και πάω βόλτα στο Southbank, δηλαδή περπάτημα στην νότια παραλία του Τάμεση στο κεντρικό Λονδίνο (το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όποιον επισκεφτεί την πόλη). Είμαι με την Σ. και τριγυρνάμε κάνοντας τακτικά στάση για γουλιά παγωμένου καφέ και τσιγάρο. Και τί πιάνει το μάτι μας;

Ελληνική παραλία στον Τάμεση. Μάλιστα! Εκστρατεία προώθησης τουρισμού του Ε.Ο.Τ. Αμέ. 2.5 τόνους άμμο σκόρπισαν δίπλα στο Royal Festival Hall, στήσανε ομπρελίτσες, καρεκλάκια και σεζλόνγκ και σέρβιραν σουβλάκια και μπύρα Μύθος. Εννοείται ότι καθίσαμε για ένα τρίωρο και λιώσαμε. Το μόνο που μας χάλασε ήταν η μουσική υπόκρουση - γιατί γίνεται ελληνική παραλία και να λείπει ο Σάκης και τα λοιπά χαζοχαρούμενα;

Σαφώς η ατάκα της ημέρας ήταν:
Τί περίμενες; Να είσαι στην παραλία και να παίζει Χατζιδάκι;;;

Το φαντάζεσαι; Παραλία, φραπεδιά και από πίσω:
"διώξε τη λύπη παλικάααααριιιιι, πάμε μια βόλτα στο φεγγάααααριιιιι"...

Χάχαχα. Δέ γίνεται. Δε νομίζω τουλάχιστον. Θα το δοκιμάσω φέτος. Σε παραλία ερημική με ραδιοφωνάκι και μπύρα. Αλλά μπύρα ΚΕΟ!

Παρεμπιπτόντως, θα πάω κάμπινγκ το καλοκαίρι. Στο γνωστό που πάνε όλοι, στα οπίσθια της Κύπρου. Αλλά ξέρει κανείς πού έχει αλλού στο βουνό;

Θέλω διακοπές, τώρα!

Ψόφησα με τις εξετάσεις και τις συναυλίες. Ακόμα έχει. Έφαγα το βόδι και μου στάθηκε στο λαιμό η ουρά. Υπομονή!

Αυτά για τώρα. Ο ιστο-καφενές μας σας κερνάει ένα ιστο-φραπέ. Με αρκετή προσπάθεια και φαντασία, μπορεί και να τα καταφέρετε να πιείτε...

Χαιρετώ σας.

Κ

ΥΓ. Η φωτό με την ομπρέλα είναι το Davide Schiano από εδώ, και το φραπέ καβαντζομένο από εδώ.

Μονοκοντυλιά 1 - Ταξίδι

Μή σκέφτεσαι.
Τώρα απλά άκου:

Δεν είναι ψίθυρος.
Δεν είναι τραγούδι.
Δεν έχει φανερά μηνύματα.
Κι όμως...

τη μελωδία που ακούς,

κάποιος την έστειλε σαν προσευχή να ταξιδέψει τον κόσμο.

Τώρα θα στάξει σαν φως ετοιμοθάνατο μέσα από τις ρωγμές της ψυχής σου

και θα σε πλημμυρίσει.

Ή θα σ' αδειάσει.

Μετά θ' ακολουθήσει την κλωστή

που ενώνει τη γη με τον ήλιο και το φεγγάρι...

χορδές, φωτό της Adreina Schoeberlein, παρμένη από εδώ

Ροζ αγγελίες - αυτοακυρωμένες...

Προσπαθώ. Ειλικρινά προσπαθώ να μήν είμαι κακεντρεχής. Αλλά δεν αντέχω και υποκύπτω, όταν βλέπω κάτι τέτοιο...

Υποκλίνομαι στην επιβλητικότητα των αποχρώσεων του ροζ που έχουν επιλέξει. Ιδού: Μπορείτε να περιηγηθείτε μέσα σε ένα πλήθος από φωτογραφίες και να επιλέξετε ποιό χρώμα μαντήλα σας αρέσει καλύτερα - διότι οτιδήποτε άλλο δεν θα δείτε - πλήν ενδεχομένως του διακριτικού eye-liner (μόνο για τολμηρές!).

Όταν η τεχνολογία συναντά την θρησκεία: τα συμπεράσματα δικά σας...

Αφράτη μουσική...

Σήμερα στο μάθημα η καθηγήτρια με ρώτησε πώς θα μετέφραζα σε μουσική την ιδέα ενός κέικ. Δηλαδή πώς θα εκφραζόμουν μουσικά αν είχα στο μυαλό μου ένα κέικ ή - τέλοσπάντων όπως και να το θέσω δεν μπορεί να ευσταθεί ως λογική πρόταση...

Συνταγή για μουσικό κέικ 1:

Θα χρειαστείτε

200 γραμμάρια νότες

3 κουταλιές ρυθμό

και μια σταγόνα τρέλας.

Τα βάζετε όλα μαζί στο ταψί και ανακατεύετε αργά και τελετουργικά με κουτάλα από ξύλο μπαομπάμπ μέχρι να γίνουν ένα ομοιόμορφο πράσινο ζελέ. Έπειτα ψήνετε στο φούρνο στους 200 βαθμούς μέχρι το μείγμα να γίνει μπλέ με κόκκινες βούλες και αφράτο. Αφήνετε να κρυώσει και το βάζετε στο ψυγείο για 17 ώρες, 34 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα (προσοχή - όχι παραπάνω γιατί χαλάει και αν περάσουν τα μεσάνυχτα θα μεταμορφωθεί σε κολοκύθα!). Σερβίρετε με τυρί, κατά προτίμηση φέτα.

Σουρεάλ; χμμ...

Πώς μπορεί να μελοποιήσει κανείς ένα κέικ; Ακούω ιδέες...

Κ

εικόνα από εδώ

O Manson και το τέλος του κόσμου ή όταν το σύμπαν έχει χιούμορ...

Διαβάζοντας για τη διπλωματική, πολύ συχνά ακούω τέρμα μουσική (επειδή η υπερβολική ησυχία με αγχώνει).

Αυτό το ηλίθιο περιστατικό έγινε χθές.

Όπως διάβαζα και άκουγα δυνατή μουσική, ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι και πάω να ανοίξω. Δύο κύριοι κουστουμαρισμένοι στέκονταν εκεί και περίμεναν. Χαμηλώνω τη μουσική κι ανοίγω.

- Γειά... Τί θα θέλατε;...
- Γειά σου παλικάρι μου, λέει ο μυστηριώδης κουστουμαρισμένος κύριος στην πόρτα. Θα θέλαμε να σε καλέσουμε σε μια εκδήλωση που θα γίνει το σάββατο στο Παλαί ντε Σπόρ και αν θές να 'ρθείς...
- Τί είναι; (Κοιτάω τον τίτλο κι έγραφε: "Μήπως θα επιζήσετε το τέλος του κόσμου;")
- ...
- Χμμ...
- Αν έχεις χρόνο παλικάρι μου...
- Όχι ευχαριστώ. Ετοιμάζω τη διπλωματική μου και δεν έχω χρόνο για τέτοια. Γειά σας!

Η καλή μου ανατροφή (και η μαλακία που με δέρνει) μου επιβάλλει να είμαι ευγενικός με τους άλλους.

Όμως σκέφτηκα 2 πιθανά σενάρια για το τί θα μπορούσα να κάνω για να γελάσουμε και λίγο:

1. Γυρνάω και τους λέω:
Αγαπητοί κύριοι μάρτυρες του Ιεχωβά (ή όποιας θεοπάλαβης παραθρησκευτικής, παραεπιστημονικής σέκτας και να είστε). Αυτή τη στιγμή ακούω Marilyn Manson και γουστάρω. Τί σας κάνει να νομίζετε ότι με ενδιαφέρουν οι εξεζητημένες παπαριές που έχετε να μου πείτε;

Για όσους δεν ξέρουν τον κύριο Marilyn Manson ορίστε ένα λίνκ για να δείτε και μόνοι σας...

και μια εικονούλα μπόνους!


2. Βάζω τέρμα (μα τέρμα!) τη διαβολική μου μουσική κι αυτοί φεύγουν τρέχοντας πανικόβλητοι, ανεμίζοντας τα χέρια τους στον αέρα και ουρλιάζοντας: "Βοήθεια, ο Αντίχριστος!!!"

Ψηφίστε 1 ή 2 για να το κάνω την επόμενη φορά! :Ρ

εικόνα από εδώ

Χορεύουμε;

Είμαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο, σε μια περίεργη αίθουσα χορού, με χρωματιστά φωτάκια και παλαβή διακόσμηση. Ακούγεται παράξενη μουσική απο κάπου μακριά. Κάποιοι πίνουν, άλλοι τραγουδούν και μερικοί χορεύουν.

Ξαφνικά έρχεται προς το μέρος μου μια πολύ χοντρή (όχι απλά χοντρή - τεράααστια) κοπελιά με κόκκινα μαλλιά πιασμένα ψηλά (φανταστείτε ένα χτένισμα που θα μπορούσε να κάνει η πιο παλαβή κομμώτρια του κόσμου μετά από 2 μπουκάλια ουίσκι...) και το πιο κίτς φόρεμα που έχω δεί ποτέ μου. Φρου-φρού κι αρώματα και ένα ψεύτικο λουλούδι σε μέγεθος καρπουζιού να κοσμεί τον δεξή της ώμο.

Μου λέει: "Χορεύουμε;"

και, πρίν προλάβω να της απαντήσω καν, με αρπάζει και ξεκινά να στριφογυρνάει, κρατόντας με σφιχτά στην αγκάλη της. Εγώ δεν μπορώ πια να αναπνεύσω αφού έχει χώσει το πρόσωπο μου ανάμεσα στα τεράστια βυζιά της. Ανεμίζω απελπισμένα τα χέρια μου. Πνίγομαι! Δεν ξέρω τί να κάνω. Ας με βοηθήσει κάποιος! Δεν αναπνέω! Πνίγομαι!!! Βοήθειααα!!!

Ξυπνάω...

Τελικά είχα πέσει μπρούμυτα με το κεφάλι μες το μαξιλάρι και όντως δεν μπορούσα να αναπνεύσω!

Αυτά παθαίνει κανείς όταν διαβάζει για διπλωματική και λέει να κοιμηθεί κάνα δίωρο γιατί δεν πάει άλλο!!!

Κοιμάσαι σαν τούβλο. Ξυπνάς ότι νά 'ναι. Πίσω στο διάβασμα τώρα...

Κ

ΥΓ. Ακούω πιθανές ερμηνείες για το τί θα μπορούσε να σημαίνει αυτό το όνειρο...

εικόνα από εδώ