θέλω...

Placebo - Without you I'm nothing

Θέλω

...μιαν αγκαλιά.

Βαρέθηκα

τις ψυχρές ανθρώπινες σχέσεις,

τους αόρατους τοίχους που χτίζουμε μεταξύ μας,

τις μάσκες που φοράω κάθε μέρα,

την εικόνα που προβάλλω σε φίλους και εχθρούς,

τη διύλιση της προσωπικότητας μέσα από χαλασμένα φίλτρα επικοινωνίας,

την απόσταση της ευγένειας,

τη σύμβαση της τεχνητής μας συνύπαρξης,

την όποια ιεραρχία,

τον ανταγωνισμό,

τη λίστα των ασήμαντων προτεραιοτήτων μου,

τη συλλογή μάταιων επιτευγμάτων στο βιογραφικό,

τις προσδοκίες της κοινωνίας,

τα πρέπει και τα μην,

το κατασκεύασμα που αποκαλούμε χρόνο,

τη φθορά του είναι από την βία του κόσμου,

την ανταλλαγή υπηρεσιών,

τη νεκρή τέχνη,

τους επαγγελματίες καλλιτέχνες,

αυτούς που νομίζουν πως έχουν τις απαντήσεις,

τους επαναστάτες του συρμού,

τις πόρνες του θεού,

τα προϊόντα του αγοραίου πολιτισμού,

την ακριβοπληρωμένη ψευδαίσθηση της απόκτησης γνώσης,

την ετικέτα της εμπειρίας,

τους κώδικες συμπεριφοράς και την αποκωδικοποίηση τους,

τους κανόνες του παιγνιδιού,

τις ενοχές που έρχονται πρίν τα λάθη,

το επίκτητο μούδιασμα των συναισθηματικών μας αντιδράσεων,

την προσποιητή προσφορά συμπόνοιας,

την απουσία της φευγαλέας ιδέας που αποκαλούμε αγάπη...

Ροζ αγγελίες - αυτοακυρωμένες...

Προσπαθώ. Ειλικρινά προσπαθώ να μήν είμαι κακεντρεχής. Αλλά δεν αντέχω και υποκύπτω, όταν βλέπω κάτι τέτοιο...

Υποκλίνομαι στην επιβλητικότητα των αποχρώσεων του ροζ που έχουν επιλέξει. Ιδού: Μπορείτε να περιηγηθείτε μέσα σε ένα πλήθος από φωτογραφίες και να επιλέξετε ποιό χρώμα μαντήλα σας αρέσει καλύτερα - διότι οτιδήποτε άλλο δεν θα δείτε - πλήν ενδεχομένως του διακριτικού eye-liner (μόνο για τολμηρές!).

Όταν η τεχνολογία συναντά την θρησκεία: τα συμπεράσματα δικά σας...

Η φιλία με 2 sms...

εικόνα εδώ


















.
Σήμερα πήγα πάλι σε μια προβολή στο φεστιβάλ ντοκυμανταίρ. Γίνεται κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που προσφέρει αυτή η πόλη. Πάω κάθε φορά σε πολλές προβολές. Διαλέγω μεταξύ πολλών διαφορετικών θεμάτων κάθε φορά αλλά συνήθως κυνηγάω τα μουσικά ντοκυμανταίρ. Παρακολουθώ και προβληματίζομαι. Μια τόσο προσιτή μορφή μάθησης, το ντοκυμανταίρ είναι σαν ανοιχτό πανεπιστήμιο. Το φεστιβάλ κρατάει λίγο παραπάνω από μια εβδομάδα και στη διάρκεια του σχεδόν πάντα ψιχαλίζει.

Το φεστιβάλ είναι μια παράδοση για 'μένα που ξεκίνησε πρίν από 5 χρόνια, όταν ένας φίλος, ο Λ., με κάλεσε να δούμε μαζί εκεί ένα μουσικό ντοκυμανταίρ. Το είχε δεί και εντυπωσιάστηκε και έτσι αποφάσισε να το δεί δεύτερη φορά και να το μοιραστεί μαζί μου. Ήταν εκπληκτικό! Μετά από αυτό ξεκινήσαμε μια τεράστια συζήτηση από αυτές που δεν θέλεις ποτέ να τελειώσουν και που εκπλήσσεσαι από το πόσο λίγο ήξερες τον άλλο μέχρι στιγμής, από τις πτυχές του χαρακτήρα του που δεν είχες φανταστεί, αλλά και πόσο ταιριάζεις με αυτό τον άνθρωπο. Εκείνη η βραδιά υπήρξε η αφορμή να κτιστεί μια βαθειά, δυνατή φιλία που μου χάρισε και μου χαρίζει ακόμα πολλές όμορφες στιγμές.

...

Απόψε, μετά την προβολή πήγα μόνος και κάθισα να ρουφήξω βιαστικά ένα καφέ, πρίν πάω σπίτι, στο παλιό "Πράσινο Δωμάτιο" το μικροσκοπικό καφέ στον ημιόροφο του κινηματογράφου "Ολύμπιον" που φιλοξενεί μέρος του φεστιβάλ. Σ' αυτό καθίσαμε άπειρες φορές με την παρέα να πιούμε τον φτηνό καφέ μας ανάμεσα σε 2 προβολές. Ναι, πηγαίναμε να δούμε 2 κάθε φορά, τόσο πολύ μας άρεσε η φάση.

Σήμερα πλέον το "Πράσινο Δωμάτιο" δεν ονομάζεται έτσι, δεν είναι καν πράσινο πια. Λέγεται απλά "καφέ Φουαγιέ". Σήμερα πλέον όλη η παλιά παρέα, εκτός από 'μένα, έχει φύγει πια από τη Θεσσαλονίκη. Αυτό είναι η μοίρα μιας φοιτητούπολης. Να ενώνει τις ζωές των ανθρώπων για λίγο. Έπειτα το ταξίδι της ζωής οδηγεί τον καθένα σε διαφορετικό προορισμό (κι εγώ θα φύγω από τη Θεσσαλονίκη σε λίγο καιρό). Δεν μετανοιώνω όμως. Πέρασα πολύ όμορφα...

Σήμερα κάθισα για λίγο σ' αυτό τον ίδιο (αλλά πιά τόσο διαφορετικό) χώρο μόνος. Πολλές μνήμες στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Και ένιωθα θλίψη και νοσταλγία γι' αυτό το τόσο όμορφο παρελθόν. Μου λείπουν οι παλιοί μου φίλοι...

Ξεφύλλισα για λίγο το πρόγραμμα του φεστιβάλ για να βρώ τι θα δώ αύριο. Το παράτησα στο τραπέζι και πήρα το κινητό μου. Ένιωσα την ανάγκη να πω κάτι σε κάποιον. Αλλά να είναι σύντομο και περιεκτικό γιατί στα πολλά λόγια χάνεις την ουσία. Είπα να το γράψω για να εκφραστώ πιο ελεύθερα. Έστειλα ένα sms στον Λ.

Φίλε είμαι στο Πράσινο Δωμάτιο. Μόλις είδα ένα ωραίο ντοκυμανταίρ στο φεστιβάλ. Μπορεί να μή μιλάμε συχνά αλλά να ξέρεις μου λείπεις και σε θεωρώ τον καλύτερο μου φίλο. Καλό βράδυ.

Τέλειωσα τον καφέ μου, πήρα το λεωφορείο να πάω σπίτι. Έφτασα μετά από λίγο, πήρα αγκαλιά τη γάτα μου και άναψα τον υπολογιστή. Κοίταξα το κινητό και είχε έρθει αυτό το μήνυμα:

Κουνούπι κι εμένα μου λείπεις και δεν είσαι ούτε καλύτερος φίλος, ούτε καλός φίλος. Είσαι αδερφός...

Ένιωσα ένα κάψιμο στα μάτια και από εκείνη την ώρα σφηνώθηκε στο πρόσωπο μου ένα γλυκόπικρο χαμόγελο. Είπα να το μοιραστώ μαζί σας...

Η αληθινή φιλία αντέχει στο χρόνο...

Κ

αφιερωμένο στους παλιούς μου φίλους - μου λείπετε αφάνταστα...

ζητείται χρόνος...

Δεν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα. Πιστεύω στη σωματική έλξη. Πιστεύω και στη ψυχική έλξη. Ιδίως σ' αυτην. Αλλά για να υπάρξει θέλει χρόνο για να γνωρίσεις τον άλλο. Και σήμερα όλο τρέχουμε. Δεν σταματάμε μια στιγμή για να δούμε ποιός είναι δίπλα μας. Ο έρωτας δημιουργείται αργά, σαν τα χρώματα σ' ένα λουλούδι που ανθίζει. Δε μοιάζει με τον κεραυνό, αλλά με τη βροχή που σιγά-σιγά φτάνει παντού και καταβρέχει τα πάντα, που δίνει ζωή στη γή.

Αλήθεια, πότε αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε ερωτευμένοι; Πότε ότι είμαστε ζωντανοί; Πόσος χρόνος πρέπει να περάσει; Η ζωή μας είναι μια πορεία στο χρόνο με αρχή και τέλος. Η μόνη πραγματική μας ιδιοκτησία είναι αυτός ο χρόνος. Έχουμε το χρόνο να ερωτευτούμε πραγματικά, ψυχή τε και σώματι;

Σκέψου: πόσο συχνά έχεις το χρόνο να σταθείς και να απολαύσεις ένα ηλιοβασίλεμα;


φωτό από εδώ

Το στερεότυπο του δημιουργού και οι μανίες...

προειδοποίηση: μακρυνάρι!

Σήμερα συζητούσα στο κυλικείο της σχολής με μια φίλη, την Α., και ανάμεσα στα υπόλοιπα περί ανέμων και υδάτων ξεκινήσαμε συζήτηση για τη διπλωματική. Αυτή, λέει, θα ασχοληθεί με τον Marcel Duchamp (εικαστικός) και τον John Cage (συνθέτης), δύο σύγχρονους -σχετικά- δημιουργούς (που υπήρξαν και φίλοι μεταξύ τους) και τη σχέση τους με την τέχνη τους, την αντιμετώπισή τους απέναντι της.

Και οι δύο (αλλά και διάφοροι ομοϊδεάτες τους) αναθεώρησαν την θέση του καλλιτέχνη σε σχέση με το κοινό και, με τις επαναστατικές τους μεθόδους, "κατέστρεψαν" (δεν το λέω αρνητικά - προσέξτε!) το στερεότυπο του δημιουργού που βρίσκεται ψηλά στο βάθρο, μακριά από τους κοινούς θνητούς που ποτέ δεν θα μπορούσαν να τον φτάσουν και να κατανοήσουν την υψηλή του νόηση και γενικά τί συμβαίνει στο τρανό του μυαλό!

Το κίνημα αυτό υπήρξε αρκετά γόνιμο, αλλά πολλοί διαφωνούν με τα συμπεράσματα στα οποία μπορεί να φτάσει κανείς αν δεί το έργο τους με όλες τις φιλοσοφικές του προεκτάσεις. Δηλαδή την παραδοχή του ότι ο δημιουργός δεν είναι αυθεντία, δεν κατέχει κάποιο "θεϊκό" και τρομερό μυστικό, δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους, δεν είναι ο "εκλεκτός". Κατ' επέκτασην όλοι είμαστε εν δυνάμει δημιουργοί και εν δυνάμει καλλιτέχνες (και επιστήμονες και οτιδήποτε άλλο). Το άν θα εκδηλωθεί αυτό εξαρτάται καθαρά από την παιδεία που θα λάβουμε σε κρίσιμη ηλικία (οι περισσότερες δεξιότητες που αναπτύσσουμε καλλιεργούνται σε συγκεκριμένη ηλικία - η μουσικότητα πχ στην ηλικία των 5 μέχρι 11 χρόνων - αλλιώς την έχασες τη μπάλα!... λένε...) αλλά και από τις ευκαιρίες που θα μας δώσει το περιβάλλον μας. Πχ αν οι γονείς μου δεν ήταν ρομαντικοί δεν θα με ενεθάρρυναν να ασχοληθώ με τη μουσική - τους ευχαριστώ γι' αυτό. Νά 'στε καλά γονείς μου ρομαντικοί!

Παρενθεσούλα:

Αυτό το είδα στο μπλόγκ της Πράσινης Νεράιδας και μ' άρεσε πολύ. Το βάζω εδώ λοιπόν...

Ο Κομφούκιος είπε το εξής: "Διάλεξε μιαν απασχόληση που σ'αρέσει και δεν θα έχεις να δουλέψεις ούτε μια μέρα στη ζωή σου".

Αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε για να παίρνουμε θάρρος, όλοι εμείς που γνωρίζουμε ότι δεν πρόκειται ποτέ να πλουτίσουμε από την τέχνη μας (και μάλλον θα πεινάμε! δε βαριέ; εγώ θα είμαι ευτυχής και χορτασμένος ψυχικά - ελπίζω...)

κλείνει η παρένθεση.

Το αντεπιχείρημα σ' αυτή τη νέα αντιμετώπιση προς την τέχνη είναι η αντίδραση του ήδη επιρεασμένου από το παρελθόν (της τέχνης) κοινού που συχνά μπορεί να νιώσει ότι ο δημιουργός το χλευάζει και ότι δεν αφιερώνει χρόνο στο έργο του (συνεπώς πώς περιμένει να αφιερώσουμε εμείς;). Το αντίθετο γίνεται όμως. Μπορεί η διαδικασία της "κατασκευής" αυτού του έργου να μήν παίρνει πολύ χρόνο για να ολοκληρωθεί, αφιερώνεται όμως πάρα πολύς χρόνος στη σύλληψη της ιδέας γι' αυτό. Και επιπλέον αφού το έργο δεν μας φλομώνει με το "μεγαλείο" του, απαιτεί κι από εμάς να αφιερώσουμε χρόνο για να το καταλάβουμε, να δούμε την ιδέα και το συμβολισμό που κρύβεται από πίσω. Είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε αυτό;

Στα πολλά, με την Α. συμφωνήσαμε ότι η δημιουργία προϋποθέτει έναν εγωκεντρισμό. Πώς να δημιουργήσεις αν δέν ασχοληθείς με τον εσωτερικό σου κόσμο, αν δεν απομονωθείς; Πώς δημιουργείς αν δεν θέλεις να εκφράσεις κάτι, εσύ ως μονάδα μέσα στην απεραντοσύνη του κόσμου;

Ίσως αυτός ο εγωκεντρισμός να αναιρεί εν τέλει μέρος των ιδεών αυτών των δύο λαμπρών ανθρώπων γιατί πιθανότατα και οι ίδιοι θα τον είχαν.

Και αυτός ο εγωκεντρισμός είναι που, κατά την Α., οδηγεί τον χώρο των "μεγάλων και διάσημων" καλλιτεχνών στο να είναι ανδροκρατούμενος. Γιατί μόνο ένας εγωκεντρικός άνθρωπος μπορεί να αφιερώσει τόσο χρόνο στην τέχνη του που να του γίνει σχεδόν μανία, που να γίνει η ζωή του. Και οι γυναίκες είναι σαφώς λιγότερο εγωκεντρικές.

Δηλαδή, την ρώτησα εγώ, θέλεις να πείς ότι οι γυναίκες δεν είναι εγωκεντρικές επειδή σε κάποια φάση της ζωής τους συνειδητοποιούν ότι μπορουν κάποια μέρα να γίνουν μάνες και χτίζουν την κοσμοθεώρησή τους γύρω από αυτό; (μια μάνα πάντα βάζει τον εαυτό της σε δεύτερη μοίρα - είναι βιολογικό...)

Αυτή απάντησε πως ναί, αλλά είναι και ζήτημα διαφορετικής ανατροφής που παίρνουμε από μικρά. Οι γυναίκες τείνουν να είναι πιό διαλλακτικές, οι άντρες -ως γνήσιοι κυνηγοί- τείνουν να είναι πιό εγωιστές, άρα και πιο εγωκεντρικοί.

Εδώ εγώ δεν πείστηκα. Απλά πιστεύω πως οι άντρες είμαστε πιό απλά και μονόχνωτα πλάσματα - που γίνονται λοιπόν πιό εύκολα μονομανείς και μονολιθικοί. Ουγκ!

Και γυρίζει μέσα στο μυαλό μου η φράση "a woman needs reason" που λέγαμε πρίν από λίγο καιρό με έναν άλλο φίλο. Σκέψου το λίγο...

Η φράση ολόκληρη είναι η εξής:
"a woman needs a reason to cheat, a man just needs a woman" δηλαδή: "Μια γυναίκα χρειάζεται λόγο για να απατήσει, ενώ ο άνδρας χρειάζεται απλά μια γυναίκα".

Τάχα! Διαφωνώ κάθετα με τα περί απιστίας που υπονοεί αυτή η φράση, γιατί πάντα και για όλους υπάρχει κάποιος λόγος που λειτουργούμε με τον τρόπο που επιλέγουμε να λειτουργήσουμε ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε. Αλλά αν δούμε πίσω από την επιφανειακή σημασία αυτής της φράσης θα βρούμε κι άλλη ερμηνεία. Γενικά, για οτιδήποτε, μια γυναίκα θα ψάξει το λόγο που δικαιολογεί τις πράξεις τις ενώ ένας άντρας δεν το σκέφτεται τόσο. Μια γυναίκα χρειάζεται λόγο -να τον βρεί και να τον ξέρει- για να ασχοληθεί με κάτι. Υπεραναλυτικά πλάσματα! (αλλά τί να κάνουμε; συμπληρώνουν έτσι την αντρική μας απλοϊκότητα...)

Ο άντρας, λοιπόν, μπορεί να κάνει κάτι χωρίς να ψάξει ιδιαίτερα το λόγο γιατί το κάνει, και έτσι να αφιερωθεί στην μανία του και να γίνει "μεγάλος" σ' αυτό που κάνει. Μια γυναίκα χρειάζεται δυνατό επιχείρημα-λόγο για να πράξει αναλόγως και συχνά δεν το κάνει επειδή, εν τέλει συνήθως... δεν υπάρχει λόγος!

Προς αναγνώστες γένους θηλυκού: Τί νομίζετε; Διαφωτίστε με...

Κ

Υστερόγραφο: Το Κουνούπι ανακοινώνει περήφανα ότι ξεκινά τη διπλωματική του! Επίσης, σήμερα ανακάλυψα την σοκολάτα "υγείας" (ναι, καλά...) ΙΟΝ με μαστίχα Χίου. Μιάμ!
Σχόλια, ενστάσεις, διαφωνίες: ευπρόσδεκτα!