μετά μουσικής...

Ναι, το ξέρω, δεν τό 'χω καθόλου με το γράψιμο αυτό τον καιρό. Και δεν ήθελα να ξεπέσει το βλογ σε επίπεδα τζούκμποξ, αλλά παρά να βάλω λουκέτο... Θα κάνεις υπομονή.

Είναι λίγος καιρός τώρα που έχω ξαναπορωθεί με τα Βουλγάρικα πολυφωνικά τραγούδια. Το διάβασμα βλέπεις. Είμαι άνθρωπος που αγχώνεται με την πολλή ησυχία, άρα όταν διαβάζω πρέπει κάτι να ακούω για να ησυχάζω. Και αυτές τις μέρες ακούω τραγούδια τέτοια. Για κάποιο λόγο τα νιώθω πολύ οικεία.

Ψάχνοντας, που λές, στον "εσυσωλήνα" βρήκα αυτό το υπέροχο κομμάτι που δεν το έχω σε cd και τρελλάθηκα. Μα είναι τέλειο και το ακούω συνέχεια! Πάρε να ακούσεις. Άκουσε το κατά προτίμηση νύχτα. Γενικά, σ' αυτό το βλογ να μπαίνεις νύχτα γιατί πάντα βράδυ σου γράφω με διάθεση νυχτερινή. Και όπως ξέρεις, της νύχτας τα καμώματα... Σταματάω τώρα. Άκου!



Έχω φίλους Βούλγαρους και δεν θέλω να τους ρωτήσω γι' αυτό το κομμάτι. Είναι υπέροχο που δεν ξέρω τί λένε τα λόγια. Μπορώ να το ακούω και να φαντάζομαι διάφορα. Και απλά να ταξιδεύω.

Στο επανειδείν...

Κ

Μια θάλασσα, ένα φεγγάρι κι ένας ιπποπόταμος...

Σου γράφω και ακούω αυτό.

Μού 'λειψες και έχει καιρό να τα πούμε. Κάνε υπομονή. Δεν σού 'γραφα επειδή τώρα γράφω άλλα αλλού. Όχι τόσο ευχάριστα, θα έλεγα, κι ούτε θα διαβαστούν από 'σένα...

Ακαδημαϊκή χρονιά άρχισε και πέρασε η μισή χωρίς να το καταλάβω. Καλύτερα είναι φέτος. Περιορισμένο το άγχος μου, με καλές φιλίες να με στηρίζουν και η ανάμνηση της Θεσσαλονίκης πονάει λιγότερο.

Τη φωτογραφία που βλέπεις την τράβηξα βράδυ Τρίτης 24 Αυγούστου, νύχτα με πανσέληνο "στο περιγιάλι το κρυφό" (ναι το Σεφερικό, αλήθεια!) σ' ένα διάλειμμα από κολύμπι νυχτερινό. Ησυχία, γαλήνη, ομορφιά, ευγνωμοσύνη. Μαγεία.

Ετεροχρονισμένο αυτό αλλά... Λένε πως η νύχτα της Αυγουστιάτικης πανσελήνου είναι είναι η πιό φωτεινή του χρόνου. Λένε πως αυτή τη νύχτα διάλεγαν οι μάγισσες να κάνουν τα πιό δυνατά τους ξόρκια. Λένε πως αν κάνεις μια ευχή στην πανσέληνο του Αυγούστου θα πιάσει.

Έκανα, που λές, μια ευχή. Και νομίζω ότι έπιασε. Κάθε πανσέληνο που βλέπω από τότε θυμάμαι την ευχή. Και βλέπω τα σημάδια πως φέτος κάτι αλλάζει. Αργά αλλά σίγουρα. Μπορεί να πάρει καιρό να φτάσει μέχρι εκεί αλλά το νιώθω πως θα φτάσει.

Εσύ έκανες ποτέ ευχή στο φεγγάρι;

Κ

ΥΓ1. Τη λεπτομέρεια στη φωτογραφία την πρόσεξες; Είναι αυτός ο παράξενος βράχος που μοιάζει με προφίλ ιπποποτάμου! Ά ρε ξαδερφάκι σ' αγαπώ!

ΥΓ2. Ξέρω κάποιον που αν το διαβάσει αυτό θα το θεωρήσει ηλίθιο αλλά δεν πτοούμαι. Εκεί που εσύ βλέπεις μια ηλεκτρική εκκένωση... (Ξέρεις εσύ...)

Μικρό ηλεκτρονικό...

Χρειάζομαι μιάν αγκαλιά.

Κι εσύ το ίδιο.

Ας αγκαλιάσουμε τις οθόνες μας

και ας προσποιηθούμε ότι αυτό δουλεύει.

Θα μισοκλείσω τα μάτια για να μή βλέπω τα πίξελ που αποτελούν

το χαμόγελο σου.

Θα δυναμώσεις την ένταση στα ακουστικά να ακούς καλύτερα τη φωνή μου.

Εγώ θα ζηλεύω που φοράς από τώρα κοντομάνικα.

Εσύ θα ζηλεύεις που σήμερα μαγείρεψα φακές και δεν θα δοκιμάσεις.

Εγώ θα σου μιλήσω για τη μέρα μου.

Δεν έχω νέα, είναι περίοδος εντατικού διαβάσματος.

Εσύ θα μου πείς για τον μαλάκα τον καθηγητή σου στη σχολή.

Και για την τελευταία σου μουσική ανακάλυψη.

Θα το ακούσουμε μαζί.

Θα ανταλλάξουμε δυο γκριμάτσες.

Μετά θα πατήσουμε από ένα κουμπί και θα είμαστε και πάλι μόνοι.

Ο Θεός έφτιαξε τους δεινόσαυρους...

(Βασισμένο σε αληθινή ιστορία).

Πώ-πω τί γένεια!... Βαριέμαι. Καλύτερα να ήμουν σπίτι και να έβλεπα κινούμενα σχέδια. Ας κάνω, όμως, αυτή τη μικρή θυσία για να πάω στον Παράδεισο... Πώς είναι ο παράδεισος; Δεν ξέρω αλλά ξέρω ότι δεν θέλω να πάω στην κόλαση γιατί έχει φωτιές και ένα κύριο με κέρατα. Έτσι λέει ο πάτερ. Πώ-πω τι γένεια!... Τα γένεια του πάτερ έχουν χρώμα γκρίζο και μαύρο και άσπρο. Και η μύτη του είναι πολύ μεγάλη. Δεν πρέπει να τον κοροϊδεύω όμως, επειδή σίγουρα είναι άγιος... Η Αννούλα έχει βάλει το δάκτυλο στη μύτη της και ο Αντωνάκης δαγκώνει το μολύβι του. Νομίζω άρχισα κι εγώ να πεινάω. Καλύτερα να ήμουν σπίτι τώρα και νά 'τρωγα μεσημεριανό... Χμμ. Κατηχητικό είναι όταν μένεις στο σχολείο μετά το μάθημα και πεινάς. Και σκέφτεσαι συνέχεια το φαγητό... Ά τί καλα! Ο πάτερ μας έδωσε δωράκι μια εικονούλα. Θα την βάλω στον τοίχο δίπλα από αυτή του Σνούπι... Λές να τον ρωτήσω; Θα τον ρωτήσω.

-Πάτερ, ο Θεός έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα;

-Ναι τέκνον μου.

-Μα... χθές είδα ένα ντοκυμανταίρ που έλεγε ότι ο άνθρωπος προήλθε από τους πιθήκους.

-Ε;

-Άρα, μήπως ο Αδαμ και η Εύα ήταν πίθηκοι;

-Όχι! Αυτά, τέκνον μου, είναι ψέματα. Τα λένε οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στο Θεό και είναι κακοί!

-Μα αφού το είπε στην τηλεόραση...

-Μην πιστεύεις ότι σου λένε!

-Εχμ...

-...

-Και οι δεινόσαυροι;

-Οι δεινοσαυροι τί;

-Τους έφτιαξε κι αυτούς ο Θεός;

-Ναι τέκνον μου. Ο Θεός έφτιαξε τα πάντα.

-Μα έχουν εξαλειφθεί!

-...

-Άρα, του Θεού δεν του άρεσε αυτό που έφτιαξε και γι' αυτό τους σκότωσε όλους;

-Ναι τέκνον μου. Τους σκότωσε για να μην κυνηγούν τους ανθρώπους.

-Άρα ο Θεός έκανε λάθος;

-...

Κάποτε, πρίν από χρόνια όταν ήμουν ακόμα στο δημοτικό, πήγα κι εγώ μια φορά στο κατηχητικό (επειδή όλα τα παιδάκια στην τάξη μου πήγαιναν και ήθελα κι εγώ να δω τί είναι αυτό το πράγμα το τόσο σπουδαίο, για το οποίο οι συμμαθητές μου κάθονταν μετά το μάθημα στο σχολείο). Το συμβάν που έχω περιγράψει συνέβηκε τότε. Οι απορίες μου ήταν πολύ ειλικρινείς και αθώες. Το αν πήρα απαντήσεις κρίνετε το εσείς.

Αφορμή για αυτή την αφήγηση υπήρξε η ανάρτηση και τα σχόλια στο μπλόγκ της αγαπητής Κροτ για τους τηλε-ευαγγελιστές και τα εξαιρετικά τους σχόλια περί σεισμών, λοιμών και καταποντισμών. Θεός φυλάξοι!

Κ

εικόνα από εδώ