Και όταν επιτέλους, για μιά μέρα ανά δύο εβδομάδες, αποφασίζει να μας τιμήσει με την παρουσία του ο ήλιος και να δείξει το όμορφο προσωπάκι του στη Λόνδρα (βλέπε: κάποιος άνοιξε την πόρτα και άναψε αυτόματα το λαμπάκι του ψυγείου) ο κόσμος τρελαίνεται. Πάνε οι Λονδρέζοι με τα μαγιώ και ξαπλώνονται στα πάρκα και παίζουν με ρακέτες και βρωμοκοπάει ο τόπος αντηλιακό. Καπέλα, βεντάλιες και "ουφ τί ζέστη, δεν αντέχω άλλο" κι ας είναι μόλις 24 βαθμούς κελσίου. Άχ Εγγλεζάκια μου κι αν έρθετε στην Κύπρο Ιούλη με τα 45άρια!
Καλοκαίρι λοιπόν στην Ιγγλατέρα (μετ' εμποδίων) και πάω βόλτα στο Southbank, δηλαδή περπάτημα στην νότια παραλία του Τάμεση στο κεντρικό Λονδίνο (το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όποιον επισκεφτεί την πόλη). Είμαι με την Σ. και τριγυρνάμε κάνοντας τακτικά στάση για γουλιά παγωμένου καφέ και τσιγάρο. Και τί πιάνει το μάτι μας;
Ελληνική παραλία στον Τάμεση. Μάλιστα! Εκστρατεία προώθησης τουρισμού του Ε.Ο.Τ. Αμέ. 2.5 τόνους άμμο σκόρπισαν δίπλα στο Royal Festival Hall, στήσανε ομπρελίτσες, καρεκλάκια και σεζλόνγκ και σέρβιραν σουβλάκια και μπύρα Μύθος. Εννοείται ότι καθίσαμε για ένα τρίωρο και λιώσαμε. Το μόνο που μας χάλασε ήταν η μουσική υπόκρουση - γιατί γίνεται ελληνική παραλία και να λείπει ο Σάκης και τα λοιπά χαζοχαρούμενα;
Σαφώς η ατάκα της ημέρας ήταν: Τί περίμενες; Να είσαι στην παραλία και να παίζει Χατζιδάκι;;;
Το φαντάζεσαι; Παραλία, φραπεδιά και από πίσω: "διώξε τη λύπη παλικάααααριιιιι, πάμε μια βόλτα στο φεγγάααααριιιιι"...
Χάχαχα. Δέ γίνεται. Δε νομίζω τουλάχιστον. Θα το δοκιμάσω φέτος. Σε παραλία ερημική με ραδιοφωνάκι και μπύρα. Αλλά μπύρα ΚΕΟ!
Παρεμπιπτόντως, θα πάω κάμπινγκ το καλοκαίρι. Στο γνωστό που πάνε όλοι, στα οπίσθια της Κύπρου. Αλλά ξέρει κανείς πού έχει αλλού στο βουνό;
Θέλω διακοπές, τώρα!
Ψόφησα με τις εξετάσεις και τις συναυλίες. Ακόμα έχει. Έφαγα το βόδι και μου στάθηκε στο λαιμό η ουρά. Υπομονή!
Αυτά για τώρα. Ο ιστο-καφενές μας σας κερνάει ένα ιστο-φραπέ. Με αρκετή προσπάθεια και φαντασία, μπορεί και να τα καταφέρετε να πιείτε...
Χαιρετώ σας.
Κ
ΥΓ. Η φωτό με την ομπρέλα είναι το Davide Schiano από εδώ, και το φραπέ καβαντζομένο από εδώ.
Φιλαράκια απολογούμαι για τη μακρά απουσία μου. Εξεταστική βλέπετε. Και περιπέτειες με τον υπολογιστή. Και τρεχάματα με συναυλίες. Ψόφησα. Τώρα, επιτέλους, που αραιώνουν οι υποχρεώσεις θα τα λέμε πιό συχνά. Χαιρετώ σας!
Κ.
ΥΓ. Το χιουμοριστικό βίδεο είναι από την ιστοσελίδα των "Πλειάδων" στο myspace. Τα κορίτσια τραγουδάνε πολυφωνικά Ηπειρώτικα και αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Ορίστε: εδώ!
Κάθομαι δίπλα απ' το παράθυρο της κουζίνας και γράφω. Σκέφτομαι πως αν είχα ακόμα 2 εβδομάδες χριστουγεννιάτικες διακοπές θα τις έπαιρνα ευχαρίστως. Το τηλέφωνο έχει κτυπήσει αρκετές φορές από το πρωί, πράγμα ευχάριστο αν σκεφτείς ότι έφτασα σήμερα ξημερώματα. Τα καινούρια φιλαράκια με γυρεύουν. Νομίζω θα πάω να τους δώ κι ας αργήσω λίγο με την εργασία που έχω να παραδώσω. Ά, δεν σου είπα - μέσα στις γιορτές δεν κατάφερα να διαβάσω τίποτα, πάλι! Απορώ πώς τα βγάζω πέρα...
Έξω από το παράθυρο της κουζίνας έχει σκαλωσιές κι ο χτίστης που μισοκρέμεται πάνω σ' αυτές ακούει Dido (ένα κοριτσάκι που γέρασε νωρίς και τώρα τραγουδάει ύμνους στην αγγλίδα νοικοκυρά). Μου κάνει εντύπωση ότι στην Ιγγλατέρρα οι χτίστες ακούνε σχετικά ποιοτική μουσική, γιατί έχω ακούσει τί παίζουν τα ραδιόφωνα στα εργοτάξια στα δικά μας μέρη του κόσμου...
Μέσα στο σπίτι ακούγονται σωλήνες που τρίζουν και η θέρμανση που γουργουρίζει γιατί έξω είναι όλα κάτασπρα. Πολύ όμορφα. Δυστυχώς όμως χρειάζεται να βγώ έξω και να πάω στο σουπερμάρκετ για προμήθειες (διότι ο συγκάτοικος λείπει και μου έχει αφήσει το ψυγείο άδειο και ένα μαυρισμένο πτώμα μπανάνας στον πάγκο). Λέω δυστυχώς επειδή, όντας μεσογειακό φρούτο, δεν αρέσκομαι στο να τουρτουρίζω!
Τώρα πρέπει να οργανωθώ και να τελειώσω εργασίες. Ούφ!
Παρεμπιπτόντως, είδες την εικόνα; Να πάρω κουράγιο, ναι!
Για μπύρα μιλάει... Αλήθεια!
Καλές μπύρες...
Κ
ΥΓ1. Σας εύχομαι καλή χρονιά, γεμάτη υγεία, χαρά και αγάπη.
ΥΓ2. Το βλόγ ακόμα ανακαινίζεται. Δώστε μου χρόνο. Πρέπει να καδρώσω το βραβείο μου και το λογότυπο του ΣΙΚ, χεχεχ :)
Προσπαθώ. Ειλικρινά προσπαθώ να μήν είμαι κακεντρεχής. Αλλά δεν αντέχω και υποκύπτω, όταν βλέπω κάτι τέτοιο...
Υποκλίνομαι στην επιβλητικότητα των αποχρώσεων του ροζ που έχουν επιλέξει. Ιδού: Μπορείτε να περιηγηθείτε μέσα σε ένα πλήθος από φωτογραφίες και να επιλέξετε ποιό χρώμα μαντήλα σας αρέσει καλύτερα - διότι οτιδήποτε άλλο δεν θα δείτε - πλήν ενδεχομένως του διακριτικού eye-liner (μόνο για τολμηρές!).
Όταν η τεχνολογία συναντά την θρησκεία: τα συμπεράσματα δικά σας...
Σήμερα στο μάθημα η καθηγήτρια με ρώτησε πώς θα μετέφραζα σε μουσική την ιδέα ενός κέικ. Δηλαδή πώς θα εκφραζόμουν μουσικά αν είχα στο μυαλό μου ένα κέικ ή - τέλοσπάντων όπως και να το θέσω δεν μπορεί να ευσταθεί ως λογική πρόταση...
Συνταγή για μουσικό κέικ 1:
Θα χρειαστείτε
200 γραμμάρια νότες
3 κουταλιές ρυθμό
και μια σταγόνα τρέλας.
Τα βάζετε όλα μαζί στο ταψί και ανακατεύετε αργά και τελετουργικά με κουτάλα από ξύλο μπαομπάμπ μέχρι να γίνουν ένα ομοιόμορφο πράσινο ζελέ. Έπειτα ψήνετε στο φούρνο στους 200 βαθμούς μέχρι το μείγμα να γίνει μπλέ με κόκκινες βούλες και αφράτο. Αφήνετε να κρυώσει και το βάζετε στο ψυγείο για 17 ώρες, 34 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα (προσοχή - όχι παραπάνω γιατί χαλάει και αν περάσουν τα μεσάνυχτα θα μεταμορφωθεί σε κολοκύθα!). Σερβίρετε με τυρί, κατά προτίμηση φέτα.
Σουρεάλ; χμμ...
Πώς μπορεί να μελοποιήσει κανείς ένα κέικ; Ακούω ιδέες...
Διαβάζοντας για τη διπλωματική, πολύ συχνά ακούω τέρμα μουσική (επειδή η υπερβολική ησυχία με αγχώνει).
Αυτό το ηλίθιο περιστατικό έγινε χθές.
Όπως διάβαζα και άκουγα δυνατή μουσική, ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι και πάω να ανοίξω. Δύο κύριοι κουστουμαρισμένοι στέκονταν εκεί και περίμεναν. Χαμηλώνω τη μουσική κι ανοίγω.
- Γειά... Τί θα θέλατε;... - Γειά σου παλικάρι μου, λέει ο μυστηριώδης κουστουμαρισμένος κύριος στην πόρτα. Θα θέλαμε να σε καλέσουμε σε μια εκδήλωση που θα γίνει το σάββατο στο Παλαί ντε Σπόρ και αν θές να 'ρθείς... - Τί είναι; (Κοιτάω τον τίτλο κι έγραφε: "Μήπως θα επιζήσετε το τέλος του κόσμου;") - ... - Χμμ... - Αν έχεις χρόνο παλικάρι μου... - Όχι ευχαριστώ. Ετοιμάζω τη διπλωματική μου και δεν έχω χρόνο για τέτοια. Γειά σας!
Η καλή μου ανατροφή (και η μαλακία που με δέρνει) μου επιβάλλει να είμαι ευγενικός με τους άλλους.
Όμως σκέφτηκα 2 πιθανά σενάρια για το τί θα μπορούσα να κάνω για να γελάσουμε και λίγο:
1. Γυρνάω και τους λέω: Αγαπητοί κύριοι μάρτυρες του Ιεχωβά (ή όποιας θεοπάλαβης παραθρησκευτικής, παραεπιστημονικής σέκτας και να είστε). Αυτή τη στιγμή ακούω Marilyn Manson και γουστάρω. Τί σας κάνει να νομίζετε ότι με ενδιαφέρουν οι εξεζητημένες παπαριές που έχετε να μου πείτε;
Για όσους δεν ξέρουν τον κύριο Marilyn Manson ορίστε ένα λίνκ για να δείτε και μόνοι σας...
και μια εικονούλα μπόνους!
2. Βάζω τέρμα (μα τέρμα!) τη διαβολική μου μουσική κι αυτοί φεύγουν τρέχοντας πανικόβλητοι, ανεμίζοντας τα χέρια τους στον αέρα και ουρλιάζοντας: "Βοήθεια, ο Αντίχριστος!!!"
Είμαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο, σε μια περίεργη αίθουσα χορού, με χρωματιστά φωτάκια και παλαβή διακόσμηση. Ακούγεται παράξενη μουσική απο κάπου μακριά. Κάποιοι πίνουν, άλλοι τραγουδούν και μερικοί χορεύουν.
Ξαφνικά έρχεται προς το μέρος μου μια πολύ χοντρή (όχι απλά χοντρή - τεράααστια) κοπελιά με κόκκινα μαλλιά πιασμένα ψηλά (φανταστείτε ένα χτένισμα που θα μπορούσε να κάνει η πιο παλαβή κομμώτρια του κόσμου μετά από 2 μπουκάλια ουίσκι...) και το πιο κίτς φόρεμα που έχω δεί ποτέ μου. Φρου-φρού κι αρώματα και ένα ψεύτικο λουλούδι σε μέγεθος καρπουζιού να κοσμεί τον δεξή της ώμο.
Μου λέει: "Χορεύουμε;"
και, πρίν προλάβω να της απαντήσω καν, με αρπάζει και ξεκινά να στριφογυρνάει, κρατόντας με σφιχτά στην αγκάλη της. Εγώ δεν μπορώ πια να αναπνεύσω αφού έχει χώσει το πρόσωπο μου ανάμεσα στα τεράστια βυζιά της. Ανεμίζω απελπισμένα τα χέρια μου. Πνίγομαι! Δεν ξέρω τί να κάνω. Ας με βοηθήσει κάποιος! Δεν αναπνέω! Πνίγομαι!!! Βοήθειααα!!!
Ξυπνάω...
Τελικά είχα πέσει μπρούμυτα με το κεφάλι μες το μαξιλάρι και όντως δεν μπορούσα να αναπνεύσω!
Αυτά παθαίνει κανείς όταν διαβάζει για διπλωματική και λέει να κοιμηθεί κάνα δίωρο γιατί δεν πάει άλλο!!!
Κοιμάσαι σαν τούβλο. Ξυπνάς ότι νά 'ναι. Πίσω στο διάβασμα τώρα...
Κ
ΥΓ. Ακούω πιθανές ερμηνείες για το τί θα μπορούσε να σημαίνει αυτό το όνειρο... εικόνα από εδώ
Είσαι σε μια διάλεξη που τραβάει 3 ώρες (και...) ενώ θα μπορούσε να τελειώσει σε μισή. Κοιτάς γύρω σου. Κάποιοι κάνουν περιττές ερωτήσεις ενώ οι υπόλοιποι ξύνονται. Μετά το τρίτο χασμουρητό, τί κάνεις;
Ξαφνικά ο περιβόητος ιός της γρίπης των χοίρων-πουλερικών-ιγκουάνας μεταλλάσσεται και πάλι. Αυτή τη φορά μπορεί να προσβάλει και οικόσιτα ζώα (κοινώς κατοικίδια) και από αυτά να μεταδοθέι στον άνθρωπο.
Όλοι τρομάζουν και εγκαταλείπουν τα κατοικίδια τους στο δρόμο (ενώ στις γειτονιές των κινέζων μυρίζει φρέσκο σουβλάκι σκύλου). Οι ελάχιστοι που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τα κατοικίδια τους ρισκάρουν να μολυνθούν αλλά τα κρύβουν στο σπίτι. Δεν βγάζουν τα σκυλιά τους για βόλτα και έχουν δυνατά τη μουσική για να μην ακούγονται τα γαβγίσματα. Τις γάτες τις κλείνουν σε ένα δωμάτιο.
Βγαίνει φιρμάνι από τις κυβερνήσεις να παραδωθούν για ευθανασία όλα τα κατοικίδια. Η μή συμμόρφωση επιφέρει πρόστιμο και φυλάκιση αφού θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι κάποιος στη γειτονιά τους κρύβει ένα κατοικίδιο και δεν το έχει παραδώσει στο κράτος (όπου το πιθανότερο θα το ρίξουν μέσα σ' ένα κλίβανο και ίσως το κάνουν και σαπούνι...) πανικοβάλλονται και γίνονται χαφιέδες. Μέσα στη γενική παράνοια και υστερία, οι σχέσεις μας διαταράσσονται από το ενδεχόμενο πανδημίας...
Και ζούμε πιά σ' ένα κόσμο όπου είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς έξω. Σ' ένα κόσμο που κάνουμε χειραψία με λάτεξ γάντια και φιλιόμαστε στο μάγουλο με επιφύλαξη αν και φοράμε πιά μονίμως ιατρική μάσκα. Σ' ένα κόσμο που βρωμάει μπεταντίν και άλλα προϊόντα αποστείρωσης. Τέλος, σ' έναν κόσμο χωρίς... ζώα. Σ' έναν κόσμο όπου τα λαχανικά (που θα είναι πια το μόνο που θα τρώμε) θα παράγονται μόνο σε αποστειρωμένα εργαστήρια...
Φανταστείτε το. Μπορεί και να γίνει.
...
Υπάρχουν 2 πιθανότητες:
1. τα ΜΜΕ εκμεταλλεύονται την τρομολαγνεία που μας διακατάχει και κάνουν τρελλά νούμερα υπερπροβάλλοντας κάτι φρικτό που κατά τα άλλα πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει...
Πήρε το όνομα της από την αρχαιοελληνική θεότητα της Γής και αντιμετωπίζει τον πλανήτη (το πλανητικό οικοσύστημα) ως ένα γιγαντιαίο ζωντανό οργανισμό του οποίου τα "κύτταρα" είναι όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί (ζώα, φυτά, άνθρωποι κλπ), που ρυθμίζει τις λειτουργίες του ούτως ώστε να υπάρχουν πάντα ιδανικές συνθήκες για την ύπαρξη της ζωής σ' αυτόν. Στη θεωρία αυτή υπάρχει και η υπόθεση ότι ακόμα κι αν οι άνθρωποι καταστρέψουν το οικοσύστημα (π.χ. με ένα πηρυνικό ολοκαύτωμα), ότι ακόμα κι αν εξαλειφθούμε ως είδος η ζωή θα επανέλθει σταδιακά στον πλανήτη. Πολλοί κατακρίνουν αυτή τη θεωρία. Ριξτέ κι εσείς μια ματιά εδώ να ενημερωθείτε. Αξίζει.
Πώς συνδέεται αυτό με τα προηγούμενα;
Η φύση δεν είναι εργαλείο για να την χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε. Καταστρέφουμε τον πλανήτη και μπορεί αυτά που συμβαίνουν να μήν είναι τυχαία. Μπορεί οι "Κατρίνες" και η γρίπη των χοίρων-κροκοδείλων κλπ να είναι μια αντίδραση της φύσης.
Ψάχνουμε να βρούμε εμβόλια και φάρμακα για να αντιμετωπίσουμε τον ιό. Αν όμως είμαστε εμείς ο ιός; Και όλα αυτά που συμβαίνουν είναι απλά τα "αντισώματα" του πλανήτη που προσπαθεί να μας αντιμετωπίσει;
Γιατί πραγματικά συμπεριφερόμαστε σαν ιός. Η ανθρωπότητα, σαν ιός, επιτίθεται στο οικοσύστημα και καταστρέφει τα τροπικά δάση και τους ωκεανούς. Ένα "γριπωμένο" οικοσύστημα έχει πυρετό που ονομάζεται υπερθέρμανση του πλανήτη ή φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ένας άρρωστος πλανήτης φταρνίζεται κυκλώνες...
Σκεφτείτε τί θα γίνει αν καταφέρει να νικήσει την αρρώστια του, εμάς; Δέν είναι καιρός να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν ιός;
Κ
PS1. Δεν ξέρω γιατί σήμερα είμαι τόσο απαισιόδοξος. Μπορεί και να γράφω και μαλακίες. Δεν ξέρω πως τα σύνδεσα στο μυαλό μου...
PS2. Το Κουνούπι απολογείται δια την μακράν απουσίαν του :: Έπινα Bloody Mary στα παρακμιακά μπαράκια της Λευκωσίας...
Επιστρέφω σπίτι αργά τ' απόγευμα, μέτα από μάθημα πιάνου, μια κρέπα σοκολάτα και ένα φραπέ σκέτο. Ήταν ωραία μέρα σήμερα - είδα κάτι φίλους που έιχε καιρό να τα πούμε. Φοράω τα ακουστικά μου και διασχίζω την παραλιακή. Ακούω μουσικές ανάλογα με την ώρα και τη διάθεση μου και χαμογέλω σαν βλάκας (αλήθεια, τρομάζουν οι άνθρωποι όταν βλέπουν κάποιον να χαμογελά σαν περπατά μόνος! - ένας παραπάνω λόγος για να χαμογελώ!). Η διαδρομή μου τελειώνει. Φτάνω στο τελευταίο ανήφορο πρίν απ' το σπίτι και το ανεβαίνω αργά. Όπως προχωρώ, χαζεύω τον κόσμο που περπατά στο στενάκι. Ξάφνου με σταματά μια θειίτσα και μου δείχνει ένα κάδο σκουπιδιών. Απορημένος βγάζω τα ακουστικά για να δώ τι έχει να μου πεί.
Μου λέει: "Παλικάρι μου, κοίτα κι εσύ εδώ. Το πρωί πήρα μια εφημερίδα και πέταξα τα διαφημιστικά και τα περιοδικά που είχε μαζί της εδώ μέσα (στον κάλαθο δηλαδή). Νομίζω πέταξα και το πορτοφόλι μου μαζί."
Την κοιτάω καλά-καλά. "Εγώ πάντως δεν το πήρα από εδώ"της λέω.
Με κοιτάει χασκιασμένη. Ά, δεν έχει χιούμορ, σκέφτηκα. "Και τί θες να κάνω εγώ;" ρωτάω, αν και το είχα ήδη φανταστεί...
-"Μπορείς να δείς λίγο"... -"Εμμ..."
Περιεργάζομαι τον κάλαθο: φίσκα, έτοιμος να εκραγεί, να στάζουν ζουμιά από παντού και να ζέχνει... Μια μπανανόφλουδα ακροβατούσε στο χείλος του... -"Εμμ... όχι. Αν δέν ήταν στα σκουπίδια θα έβαζα το χέρι μου να ψάξω, αλλά... τί να πω; Με συγχωρείτε. Γειά σας!"
///
Καθώς ανέβαινα τις σκάλες, στην πολυκατοικία μετά, λίγο πρίν μπώ σπίτι, σκέφτηκα:
::αναπαράσταση εσωτερικού διαλόγου::
- Ίσως θα έπρεπε να τη βοηθήσεις... - Καλά, τρελάθηκες; Να κολλήσω καμιά μαλαζαβράγκα και να τρέχουμε! - Ναι αλλά ήταν αρκετά μεγάλης ηλικίας... μπορεί να είχε πρόβλημα με τη μέση της και γι' αυτό δεν μπορούσε να δεί... - Πρόβλημα στο μυαλό έχει, μωρέ, άμα πετάει το πορτοφόλι της στα σκουπίδια! - Ναι, αλλά... - Τί; Αυτή το πέταξε στα σκουπίδια. Ας κάνει αυτή ανασκαφές να το βγάλει! Δεν θα παίξω εγώ τον Ιντιάνα Τζόουνς επειδή έκανε αυτή μια βλακεία!!! - Ναι, αλλά θα έκανες μια καλή πράξη. Θα τη βοηθούσες. Θα έκανες έναν άνθρωπο να νιώσει όμορφα... - Α, μή μου φορτώνεις τύψεις! Είπαμε κάνουμε καλές πράξεις αλλά με μέτρο. - Βάζουμε όριο στις καλές πράξεις που θα κάνουμε κάθε μέρα; - Εμμ... - Άμα το κάνεις αυτό σημαίνει ότι δεν τις κάνεις αυθόρμητα. Τις επεξεργάζεσαι πρώτα. Τις μετράς, τις ζυγίζεις... - Εμμ... ναι, ρε εαυτέ μου. Βλέπω πρώτα αν μπορώ να τις κάνω. - Τι σημαίνει μπορείς; Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω! - Ε τότε ... δεν θέλω! Όταν πρόκειται να ζημιώσω από αυτό το πράμα. Πώς να το κάνουμε; Ποιός είμαι δηλαδή; Η μητέρα-Τερέζα; - Είσαι φαρισσαίος... - Πού τα θυμήθηκες αυτά; Πάνε χρόνια να τ' ακούσω! - Ναι, αλλά θυμάσαι; Έλεγε στο μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο: "Αν σου ζητήσει κάποιος κάτι, σκέψου ότι σ'το ζητάει ο ίδιος ο Χριστός". Θυμήσου τις ιστορίες με τους ζητιάνους που ήταν στην πραγματικότητα ο Χριστός "μεταμφιεσμένος" και κανείς δεν το ήξερε... - Δηλαδή, θες να πείς, η γριά ήταν -και καλά- ο Χριστός ινκόγκνιτο; - Θα μπορούσε... - Καλά, κι εγώ είμαι η Βασίλισσα Ελισάβετ - δε με βλέπεις; - Άσ' τ' αστεία τώρα και σκέψου... - Ρε άντε από δώ! Βάλθηκες στα καλά καθούμενα να με φορτώσεις με τύψεις. Βρε ούστ!!! - Καλά, καλά... φεύγω. Αλλά σκέψ... - Ξούτ είπα!!! - ... - Α στο διάλο πια... ...
///
Τελικά διαπιστώνω ότι - αν και δέν είμαι θρήσκος - μού 'χουν κάνει "ζημιά" οι θεολόγοι στο σχολείο... Αυτά παθαίνεις, όταν μια θρησκεία βασίζεται στις ενοχές και στις τύψεις... Μου τη σπάει, επίσης, αυτή η κοσμοθεωρία που αντιμετωπίζει το Θεό σαν Big Brother...
Είπαμε:
Κάνω καλές πράξεις όσο μπορώ. Όχι για να πάω στον Παράδεισο. Δεν ξέρω κάν αν υπάρχει. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει θεός... Το κάνω για να δώσω λίγη χαρά σ' ένα συνάνθρωπο. Αυτό από μόνο του αξίζει για 'μένα και δεν περιμένω καμιά ανταμοιβή. Αν περίμενα, δεν θα είχε αξία αυτό επειδή θα ήταν απλά μια συμφεροντολογική συναλλαγή (με τον... Κύριο)...
Εσείς, όμως, στη θέση μου σήμερα, τί θα κάνατε; Θα βουτούσατε στα σκουπίδια;
Όποτε ανοίξω την τηλεόραση αυτές τις μέρες πέφτω πάνω σε διάφορες εκπομπές και ντοκυμανταίρ με δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον το σύμπαν προσπαθεί να μου στείλει ένα μήνυμα...
Το πόστ αυτό έχει 2 θέματα: την οικολογία και την καταστροφολογία... Είναι ουσιαστικά 3 σε 1 (ποστ) γιατί μού 'ρθαν πολλά στο μυαλό!
Με αφορμή το θέμα των ημερών, την ώρα της γής (δηλ. σβήνουμε τα φώτα για μια ώρα και ακτιβισμός από το σπίτι...!;!;...), όλα τα κανάλια και περιοδικά θυμήθηκαν να κάνουν αφιέρωμα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Και έβλεπα, εγώ ο καημένος, όλα αυτά τα προγράμματα με τις βαρύγδουπες δηλώσεις διαφόρων φορέων και ανδρών επιφανών για το κακό που μας περιμένει. Να προσπαθούν να με κάνουν να καταλάβω ότι εγώ φταίω για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, για τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, για τη λειψυδρία, για τα ακραία καιρικά φαινόμενα, (και εδώ συμπληρώνω εγώ , κατ' επέκτασην - και για τη φτώχεια και τον πόλεμο που υπάρχουν στον κόσμο)...
Δέν διαφωνώ καθόλου μ' αυτό. Όλοι μας, ειδικά στο δυτικό κόσμο, έχουμε προσωπικό μερίδιο της ευθύνης για όλα αυτά που συμβαίνουν. Αλλά, μην προσπαθείς κύριε να αποποιηθείς των ευθυνών σου και να τις μεταθέσεις πάνω μου. Μόνο πάνω μου, και πάνω στον υπόλοιπο απλό κόσμο, κύριε μεγαλοεπιχειρηματία και κύριε πολιτικέ! Δεν με πείθεις!
Να νιώθω εγώ τύψεις και να κλείνω τα φώτα και να χαμηλώνω τη θέρμανση στο σπίτι -ενώ κάνει ψοφόκρυο- επειδή είμαι πεπεισμένος ότι έτσι συμβάλλω στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό δεν είναι αρκετό. Είναι σαν να προσπαθεί ένα κουνούπι να σηκώσει ένα ελέφαντα...
Θα μου πείς, αν δισεκατομμύρια κουνουπιών μαζευτούν και συνεργαστούν, μπορεί και να τα καταφέρουν να σηκώσουν τον ελέφαντα κάποια στιγμή. Και σ' αυτό ελπίζουμε όλοι εμείς που έχουμε περιβαλλοντική συνείδηση και προσπαθούμε να μην επιβαρύνουμε το οικοσύστημα του πλανήτη. Αλλά τί γίνεται όταν κάθονται και καμιά δεκαριά ιπποπόταμοι στην πλάτη του ελέφαντα αυτού;
εικόνα από εδώ Παραδείγματα ιπποποτάμων (εδώ δηλαδή, παχύδερμα που μολύνουν):
*Οι πολυεθνικές που πετάνε τα τοξικά απόβλητα στους στον ωκεανό. *Οι επιχειρήσεις που με τα φουγάρα των εργοστασίων τους μολύνουν την ατμόσφαιρα (γιατί τα φίλτρα είναι ακριβά και θα μειώσουν το κέρδος) *Οι πολυεθνικές με τα εργοστάσια σκλάβων σε ασιατικές χώρες... *Οι χώρες που κάνουν πυρηνικές δοκιμές στους ωκεανούς (βλ. Γαλλία) *Οι οπλοβιομηχανίες - που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να υπάρχουν... *Οι χώρες που εφαρμόζουν τον ιμπεριαλισμό (κανονικό και οικονομικό) *Οι χώρες που ακόμη δικαιολογούν νομικά τη φαλαινοθηρία (βλ. Ιαπωνία) *Οι εταιρείες εξόρυξης πετρελαίου που περιορίζουν την παραγωγή για να ανεβάσουν τις τιμές και που μπλοκάρουν τις χορηγίες για εναλλακτικές, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας... *Οι τράπεζες που δημιουργούν οικονομικές κρίσεις... κι αυτά είναι μόνο τα λίγα που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή!
Αν δεν φύγουν πρώτα όλοι αυτοί οι ιπποπόταμοι από την πλάτη του ελέφαντα, τα κουνούπια δεν θα καταφέρουν ποτέ να σηκώσουν τον ελέφαντα. Αν δεν σταματήσουν πρώτα όλοι αυτοί να κάνουν τη ζημιά, είναι ανώφελο να προσπαθούμε εμείς να σώσουμε τον κόσμο. Και εννοείται πως δεν πρόκειται να σταματήσουν από μόνοι τους! Πρέπει να τους αναγκάσουμε να το κάνουν. Και έστω, ένας τρόπος να ασκήσουμε πίεση είναι και ο περιβαλλοντικός ακτιβισμός. Έστω και από το σπίτι, με τα σβηστά φώτα και την ανακύκλωση. Αλλά μόνο μ' αυτα δέ γίνεται. Αν δεν διεκδικήσουμε δεν θα λάβουμε. Ποτέ. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι μπορούμε να τους αλλάξουμε. Ένα δισεκατομμύριο κουνουπιών μπορεί να νικήσει έναν ελέφαντα (ή τους ιπποποτάμους). Να τους πιεί το αίμα!
...
Τέλοσπάντων, τα σκεφτόμουν όλα αυτά και η τηλεόραση συνέχιζε να παίζει... Κι άλλα ντοκυμανταίρ με καταστροφολογίες...
Στη συνέχεια θυμήθηκαν και την αποκάλυψη του Ιωάννη, το Νοστράδαμο και τα ημερολόγια των Μάγια που λένε ότι ο κόσμος τελειώνει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 κλπ... Και βάλθηκαν να ταιριάξουν όλα αυτά τα παράλογα μεταξύ τους και να βγάλουν μια "οικουμενική" προφητεία για το τέλος του κόσμου. Παπαρολογίες με μπόλικη ρίγανη! Αλλά, φαίνεται, είναι πολλοί που τα πιστεύουν.
Βάλτε εδώ με τη φαντασία σας μερικές σκοτεινές συγχορδίες, κράξιμο από κοράκι, βουητό ανέμου και ήχο βροντής...
Να κάθομαι, λοιπόν, ανυποψίαστος και ν' ακούω διάφορα, του τύπου: οι πολικοί πάγοι θα λιώσουν μέχρι το 2012, σεισμοί, καταποντισμοί και ακραία καιρικά φαινόμενα, τρίτος παγκόσμιος, κραχ, το 2012 θα γίνει ευθυγράμμιση όλων των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος... το 2012 θα πέσει κομήτης πάνω στη Γη, θα εκραγεί ο ήλιος, αααΑΑΑααααρρρρργγγγγκχχχχ!!! και άλλες παρόμοιες αισιόδοξες ρήσεις...
Ούφ! Ξανά! Παπαρολογίες με μπόλικη ρίγανη!!! Σε όλα αυτά πρέπει να πιστεύουμε τόσο όσο στα ζώδια στο τέλος του τηλεπεριοδικού. Γιατί πίστεψε με, εν τέλει, κι αυτοί δεν ξέρουν τίποτα περισσότερο από 'μένα κι εσένα και απλά τα media το εκμεταλλεύονται αυτό γιατί πουλάει τρελά. Σκέψου πχ πόσα βγάζουν στα ταμεία τα disaster movies...
Όλοι αυτοί οι κύριοι που μελετούν τις προφητείες πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι πρόκειται για κείμενα συμβολικά (καθαρά θρησκευτικού περιεχομένου) που δέν πρέπει να τα ερμηνεύουμε κυριολεκτικά. Δηλαδή: αν μιλάει κάπου για ένα πουλί που πέφτει πάνω σε δυό ψηλά δέντρα δεν σημαίνει ότι μιλάει για τους δίδυμους πύργους... Και πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι κι ο Ιωάννης, κι ο Νοστράδαμος, και οι Μάγια (και όποιος άλλος έγραψε για το τέλος του κόσμου) μάλλον έκαναν βαριά ναρκωτικά και έβλεπαν ανθρωπάκια πράσινα!
Ούφ! Αφήστε με ήσυχο!!! Κι αν κάνω λάθος και όντως τελειώνει ο κόσμος... ε και τί έγινε;
Δε θα σταματήσω να ζω τη ζωή μου επειδή μπορεί να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου! Εξάλλου δεν κάνει να ζούμε με αυτό το φόβο. Γιατί εξίσου απλά και απροσδόκητα μπορεί να αποδημήσω εις κύριον επειδη μπορεί να τύχει να πέσω από την καρέκλα και να σπάσω το σβέρκο μου...
Υπάρχει πιθανότητα; Ναι. Το σκέφτομαι συνέχεια και επηρεάζει τη ζωή μου; Όχι!
Γι' αυτό το ζήτημα υπάρχει μια ωραία κουβέντα που επιδέχεται διάφορες ερμηνείες... "Να ζείς την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία..."
Ο θεολόγος στο σχολείο, τότε, προσπάθησε να μας το εξηγήσει χριστιανικά. Είναι, λέει, για να μας διδάσκει την ταπεινότητα, ότι είμαστε θνητοί. Κι έτσι μαθαίνουμε να συγχωρούμε. Σημαίνει να ζούμε ενάρετα (ούτως ώστε αν πεθάνουμε εκείνη τη μέρα να πάμε στον παράδεισο) και έτσι θα κάνουμε το καλό για εμάς και για τους συνανθρώπους μας. Καλό αυτό. Αλλά στα αφτιά μου έφτασε και το άλλο, το πανηλίθιο, μέσα από αυτή την ερμηνεία: Μην κάνεις σέξ γιατί μπορεί να πεθάνεις και να μην προλάβεις να εξομολογηθείς και θα πάς στην κόλαση!!! Μουαχαχάαα!!!
Χμμ... Εμένα μου αρέσει περισσότερο η άλλη ερμηνεία:
Η φράση αυτή δε σημαίνει να σκέφτεσαι κάθε μέρα πως θα πεθάνεις. Σημαίνει απλά να ζείς κάθε μέρα. Να ΖΕΙΣ πραγματικά. Όσο πιο όμορφα και απολαυστικά μπορείς. Έτσι, όταν έρθει η ώρα να φύγεις και γυρίσεις πίσω να κοιτάξεις τί έκανες στη ζωή σου να μήν μετανιώνεις. Να έχεις λάβει και να έχεις δώσει αγάπη. Να είσαι πλήρης...
Σκασίλα μου, λοιπόν, αν θα τελειώσει ο κόσμος αύριο. Εγώ τώρα ΖΩ!...
Κ
PS1. Το σάββατο, για την ώρα της Γής, έσβησα για μιά ώρα τα φώτα. Κάνω και ανακύκλωση. Εγώ θέλω να σώσω τον κόσμο (κι ας λένε ότι αυτό -η υπερθέρμανση του πλανήτη- είναι ένα σχέδιο για να μας υποδουλώσουν όλους) ... Εσύ;
PS2. Γύρευα κάτι άλλο, αλλά τελικά βρήκα αυτό (σχετικό και χιουμοριστικό!) από μιά σειρά κινουμένων σχεδίων που μ' αρέσει. Απολαύστε υπέυθυνα :)
Έβλεπα χθές , που λές, το Ράδιο Αρβύλα. Καλά, τα σπάνε οι τύποι! Ειδικό αφιέρωμα, λέει, στο Κουνούπι-Τίγρη. Ναί, υπάρχει. Είναι ασιατική ποικιλία κουνουπιού που άρχισε να εμφανίζεται και στην Ελλάδα και απ' ότι φαίνεται είναι σαφώς πιο επικίνδυνο από το κανονικό, ντόπιο ευρωπαϊκό κουνούπι. Λές τα δικά μας να είναι πιό πολιτισμένα;
Περισσότερες πληροφορίες για το είδος εδώ. Και ένα βιντεάκι σχετικό εδώ. Απ' ότι θα δείτε, το κουνούπι αυτό έχει ...ραβδώσεις.
Μέσα στα διάφορα που ειπώθηκαν στα δελτία ειδήσεων είναι και το να προσέχουμε να μήν έχουμε στις αυλές μας μπουκάλια και κουτάκια από αναψυχτικά, λάστιχα αυτοκινήτων και ότιδήποτε μπορεί να συγκρατήσει νερό για να μην προσελκύσουμε αυτούς τους μικρούς "Δράκουλες".
Στο Ράδιο Αρβύλα σχολιάστηκε το εξής: Αν δείτε κουνούπι που πίνει κοκα-κόλα, οδηγάει νταλίκα και είναι καθαρό (γιατί του αρέσει να πλένεται) είναι πιθανότατα το κουνούπι-τίγρης!!! Ελέγξτε, λοιπόν, αν έχει ραβδώσεις και αν βρυχάται!!!
Η δική μου συνεισφορά σε όλη αυτή την παράνοια είναι αυτό το σκίτσο. Με βλέπετε εδώ μεταμφιεσμένο σε τίγρη. Είμαι πολύ τρομακτικός, βεβαίως, βεβαίως!!!
PS. (τουτέστιν perittes simeiwseis): Αν δείτε πουθενά την μύγα-ιπποπόταμο και την ακρίδα-καμηλοπάρδαλη, ενημερώστε με!!!
Για άλλο πράμα ήθελα να γράψω σήμερα αλλά, επειδή το καθυστέρησα αρκετά, θα γράψω τη λίστα με τα 5 όμορφα, μικρά, καθημερινά πράγματα που μου προσφέρουν μεγάλη ευχαρίστηση...
Ξέρω ότι δεν θα μείνω μόνο στα 5. Εξάλλου οι κανόνες φτιάχνονται για να τους παραβαίνουμε!
Λοιπόν...
Μ' αρέσει:
Να ξυπνώ το πρωί και νά 'χει λιακάδα, να βγαίνω στο ταπεινότατο φοιτητικό μου μπαλκονάκι και να βλέπω τη γάτα μου να λιάζεται ξαπλωμένη κοντά στο, επίσης ταπεινότατο, φοιτητικό μου ποδήλατο.
Να βλέπω την πρασινάδα να ξεμυτίζει στις γλάστρες στο μπαλκόνι και να ενθουσιάζομαι όταν εμφανίζεται πού και πού ένα λουλουδάκι.
Να διαβάζω ένα ευχάριστο βιβλίο το απόγευμα σπίτι μου με καφεδάκι και συνοδεία ήρεμης μουσικής.
Να παίζω μουσική χωρίς το άγχος της κριτικής και της απαιτούμενης τελειότητας.
Το περπάτημα στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης με καλό καιρό. Δηλαδή, να έχω τελειώσει τις δουλειές μου, να ακούω αγαπημένες μουσικές και να περπατώ με την ησυχία μου δίπλα στη θάλασσα. Εναλλακτικά, να κάνω αυτή τη διαδρομή με το ποδήλατο μου...
Καφές με ένα καλό φίλο και μια ωραία συζήτηση (κάποιες φορές παίζουμε και σκάκι) - ή - αυθόρμητες έξοδοι με παρέα που καταλήγουν από καφέ σε φαΐ, σε ταινία, σε ποτό, σε χορό...
Να κάνω ή να κάνουν σ' εμένα ένα random act of kindness (τυχαία πράξη καλοσύνης). Μια πράξη που κάνει τον άλλο να νιώθει όμορφα χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα όπως πχ στο φεστιβάλ ντοκυμανταίρ προχθές ένας κύριος, που καθόταν δίπλα μου και δεν τον είχα ξαναδεί στη ζωή μου, μου έδωσε το παλτό του να καθίσω πάνω του για να βλέπω τους υπότιτλους καλύτερα. Ένα random act of kindness με κάνει να χαμογελώ για ώρες!
Να ερωτεύομαι...
...
Επίσης:
* να πηγαίνω σε συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, γκαλερύ και εκθέσεις (με παρέα είναι ακόμα καλύτερα) * οι αφίσες της Belle Époque * τα μικροσκοπικά παιχνιδάκια που ξέμειναν στα ράφια μου * οι μουσικοί του δρόμου * να παίζω μουσική με φίλους * να τραγουδώ * να φτιάχνω ζωγραφιές και χειροτεχνίες (κάτι που κάνω σπάνια πλέον) * όταν γουργουρίζει η γάτα μου * το εξωτικό τσάι και το καλό κρασί * όταν ζαλίζομαι από το κρασί και λέω στους φίλους μου πόσο τους αγαπώ * η λιακάδα, η φεγγαράδα και η αραιή συννεφιά * το ηλιοβασίλεμα και η ανατολή, αλλά πιό πολύ το φεγγάρι όταν δύει στη θάλασσα... * η θάλασσα (έχω μια περίεργη, σχεδόν μεταφυσική έλξη για τη θάλασσα...) * τα δάση (πώς φαίνεται ότι είμαι παιδί της πόλης!) * οι μουσικές που με ταξιδεύουν (πίστεψε με, είναι πολλές!)
Φωτογραφία από εξόρμηση στους αγρούς πρίν απο λίγο καιρό...
Ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση των φιλτάτων Eólica και Πράσινης Νεράιδας και παραθέτω εδώ, προς τέρψιν σας, μια λίστα καταστάσεων που θεωρώ σπαστικές! Κανονικά η λίστα θα έπρεπε να έχει 5 πράματα αλλά, επειδή είναι το χόμπυ μου να παραπονιέμαι, βρήκα περισσότερα απ' όσα έπρεπε (κατ' ακρίβειαν, λέω λιγότερα απ' όσα θα ήθελα). Αναφέρω εδώ, λοιπόν, κάποιες καταστάσεις που βιώνω αρκετά συχνά. Η σειρά είναι τυχαία.
Σπαστικό είναι:
1. Να έχω να κάνω δημιουργική δουλειά (πράμα που απαιτεί απομόνωση και πολλές εσωτερικές διεργασίες) και η μούσα να κάνει απεργία. Δηλαδή: Να κάθομαι με τις ώρες να κοιτώ το χαρτί ή την οθόνη του υπολογιστή και να κολλάω, να μή ξέρω από που να αρχίσω, να μήν ξέρω γιατί να γράψω έτσι κι όχι αλλιώς (είμαι αναποφάσιστο και αναβλητικό άτομο γενικά). Και επιπλέον να έχω και προθεσμία (deadline)... Αααργκ!!!
2. Να ανακαλύπτω συνέχεια ότι όλες οι κοπέλες που μ' αρέσουν έχουν την τέλεια σχέση με τον τέλειο άνδρα εδώ και πέντε χρόνια. Γκαντέμης λέμε!
3. Να καθαρίζω το σπίτι απ' άκρη σ' άκρη και αφού τελειώσω, όταν κουρασμένος και καταϊδρωμένος κάθομαι να πιώ ένα καφέ, να πάει πάντα κάτι στραβά (βλέπε: καφές που χύθηκε κατά λάθος - ούψ!) και λερώνονται όλα πρίν προλάβω να απολαύσω την μισή μου αρχοντιά (βλ. καθαριότητα) έστω και για 5 λεπτά. Τα νεύρα μου!!!
4. Να αγοράζω, όλο χαρά, ψημένα κάστανα από το δρόμο και να ανακαλύπτω ότι είναι όλα χαλασμένα! :(
5. Να χτυπά το τηλέφωνο όταν είμαι στην τουαλέτα (πίστεψε με, συμβαίνει πολύ συχνά! - και όχι, δεν είμαι συνέχεια στην τουαλέτα!)
τώρα τα λίγο πιό σοβαρά "σπαστικό-είναι":
6. Να είμαι δέσμιος καταστάσεων. Δηλαδή: Να μαλώνουν οι φίλοι μου μεταξύ τους. Και όταν βρίσκομαι με τον έναν να μειώνει τον άλλο ή να ρωτάει τί είπε ο άλλος γι' αυτόν. Κι εγώ, θέλωντας να κρατήσω και τις δυο φιλίες και να μήν σταματήσω να κάνω παρέα με κανέναν, να ακούω αυτά τα ψυχοφθόρα, να προσπαθώ να τα μπαλώσω και να τους συμφιλιώσω ερήμην τους.
7. Που για ότι κακό γίνεται φταίει η οικονομική κρίση ή μια "ασύμμετρη απειλή" ή οι Αμερικάνοι (εδώ βάζετε και όποια άλλη εθνικότητα ή κοινωνική ομάδα της προτίμησης σας) ή ο Ερμής που είναι ανάδρομος κι όχι οι δικές μας επαναλαμβανόμενες ηλίθιες επιλογές... (σ' αυτό θα επιστρέψω με άλλο πόστ αργότερα)
8. Να αναγκάζομαι να κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν έχουν αναζητήσεις. Αυτούς που ποτέ δεν είχαν αμφιβολίες και αυτούς που κάποτε είχαν αμφιβολίες και τώρα δεν έχουν. Αυτούς που είναι δογματικοί. Αυτούς που προσπαθούν να μου πουλήσουν ιδεολογία. Αυτούς που πάντα δέχονται όλα όσα τους λένε, που δεν νοιάζονται να κάνουν τον κόσμο και τον εαυτό τους λίγο καλύτερο. Μεγάλη λίστα, ε;
9. Που συχνά δεν έχω το χρόνο ή το χρήμα για να κάνω αυτά που θέλω. Και δεν ζητώ υπερβολικά πράγματα...
10. Που πάντα, όταν αρχίζω κάτι καινούριο, το φαντάζομαι πολύ διαφορετικό απ' ότι τελικά είναι (βλέπε ρομαντισμός, ευσεβοποθισμοί, βλακεία κλπ) και, εν τέλει, τρώω τα μούτρα μου...
Κι επειδή γκρίνιαξα αρκετά, αλλάζω το θέμα και καλώ Eólica, Πράσινη Νεράιδα, Δημήτρη, Μαρίνο, Terra Incognita, Neerie και όποιον άλλο θέλει να γράψουν για 5 καθημερινά πράγματα που τους κάνουν να νιώθουν όμορφα. Με πρόλαβε η Sike, αλλά επειδή το σκέφτηκα πρίν το γράψει στέλνω κι εγώ τις προσκλήσεις μου. Θα σας τιμήσω με τα δικά μου πέντε όμορφα σε επόμενο πόστ :)
Μετά από απανωτές προσκλήσεις το πήρε απόφαση, πέρασε 6 ώρες ταλαιπωρίας μέσα σ' ένα λεωφορείο για να 'ρθεί από Αθήνα και άλλη μία μέσα στην υπέροχη κίνηση της μεγάλης Φτωχομάνας (εργασίες μετρό γαρ - η Εγνατία σε κάποιο σημείο είναι μόνο 2 λωρίδες κυκλοφορίας - ντόινγκ!!!) για να έρθει να με δεί. Περάσαμε όμορφα, της μαγείρεψα κάποιες από τις σπεσιαλιτέ μου, κάναμε περίπατο στην παραλιακή, βόλτες σε καφέ, παίξαμε σκάκι και συζητήσαμε περί ανέμων και υδάτων. Συζητήσαμε πολύ, αμπελοφιλοσοφήσαμε και γενικώς αναλύσαμε το σύμπαν.
Αυτό που μου έμεινε από τις φιλοσοφικές μας αναζητήσεις ήταν η συζήτηση που έγινε το βράδυ της Παρασκευής πάνω από δύο ποτηράκια που γέμιζαν και ξαναγέμιζαν με ούζο, κάπου στο Μπιτ Μπαζάρ.
Έχοντας κι οι δύο ολοκληρώσει τις σπουδές μας, λέει, σαν νέοι καλλιτέχνες με όρεξη για δουλειά, αποφασισμένοι να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας και να ζήσουμε κάνοντας αυτό που σπουδάσαμε, θα επιστρέψουμε στο νησί (Κύπρος) κάποια στιγμή στο αόριστο μέλλον.
Θα βρισκόμαστε τις Παρασκευές τα βράδια, καλή ώρα όπως τώρα (η συζήτηση έλαβε χώραν Παρασκευή), θα πίνουμε από ένα ποτάκι και θα λέμε πώς περάσαμε την εβδομάδα μας και τί συναρπαστικό μας έτυχε εν ώρα εργασίας.
Εγώ θα διηγούμαι τί πελάτες μάζεψα και πού τους πήρα, τί σκυλέ τραγούδια άκουσα στο αυτοκίνητο, όλα τα σκόρ από τους ποδοσφαιρικούς αγώνες του τρέχοντος και του περασμένου μηνός, ποιά ήταν η τελευταία μάρκα τσιγάρων που βρήκα ξεχασμένη στο αυτοκίνητο και είπα να δοκιμάσω, τί αστοιχείωτες πολιτικές απόψεις είχα την τύχη να ακούσω από τους εκάστοτε πελάτες μου χωρίς να τους ρωτήσω κάν, αλλά θα είμαι ευχαριστημένος από το νέο μου λούκ γιατί η νεοαποκτηθείσα στρόγγυλη κοιλιά μου είναι ότι πρέπει για να στηρίζω τις μπύρες, ενώ το μουστάκι με κάνει να φαίνομαι άντρακλας βαρύς και πελαγίσιος και επειδή το νυχάκι στο τελευταίο δάκτυλο είναι πολύ πρακτικό για να καθαρίζω τα αυτιά και τη μύτη μου! Αυτή θα διηγείται τί καθαριστικό πατώματος διάλεξε να χρησιμοποιήσει επειδή δέν την έπεισε η διαφήμηση του Άζαξ, πόσο μαστούρωσε από τη μυρωδιά του, πόσους λεκέδες καθάρισε από τις κουρτίνες, ποιό χρώμα είναι της μόδας στις ολόσωμες ποδιές φέτος, θα ξέρει όλα τα τελευταία κουτσομπολιά από την σόουμπιζνες γιατί αυτό είναι το πιό ενδιαφέρον θέμα συζήτησης που θα κατέχουν οι γύρω της και τέλος ποιά αισθητικός στην πόλη κάνει την καλύτερη ριζική αποτρίχωση, αν και δεν θα της χρειάζεται γιατί από την πολλή χλωρίνη θα έχουν ψοφήσει όλες οι τρίχες της (πλήν της κεφαλής που θα καλύπτεται από μαντήλι κόκκινο με άσπρες βούλες)!
Ναι, σωστά μαντέψατε. Μετά από πολυετείς σπουδές στο χώρο των καλών τεχνών θα καταλήξουμε:
εγώ ταξιτζής (άντε μανάβης το πολύ)
η αδερφούλα καθαρίστρια (ή κομμώτρια, αν και μπορεί να την πιάσουν τα δημιουργικά της και να πειραματιστεί στο κεφάλι μιας άτυχης πελάτισσας που στο τέλος θα κάνει να μοιάζει με ξεπουπουλιασμένο φλαμίγκο) [και κανένα πρόβλημα δεν έχουμε με αυτά τα επαγγέλματα, απλά δεν θέλουμε να τα κάνουμε εμείς]
για να τα βγάλουμε πέρα όταν θα επιστρέψουμε στην πολύπαθον νήσον...
Επειδή όσο κι αν τον αγαπάμε τον τόπο μας και δεν πάψαμε να ελπίζουμε, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχει ακόμα το κοινό για την τέχνη στην Κύπρο. Γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να σκαρφιστούμε ποικίλους τρόπους για να εκμεταλλευτούμε τις γνώσεις μας σ' ένα τόπο όπου υπάρχει μεν το ανθρώπινο δυναμικό (κι όχι μόνο στις τέχνες), αλλά όχι και η βούληση για πραγματική πρόοδο. Υπάρχουν πολλοί που, εν τέλει, συμβιβάζονται με κάτι άλλο από αυτό που σπούδασαν, αφού επιστρέψουν στο νησί.
Μπορεί η τέχνη μας να μας οδηγήσει αλλού και να μην επιστρέψουμε ποτέ. Αλλά, όπως είπα και πρίν, δεν πάψαμε να ελπίζουμε. Και το νησί είναι η βάση μας, το λιμάνι μας, όπου είναι μαζεμένοι πολλοί από τα αγαπημένους μας ανθρώπους. Κάποια στιγμή - εγώ το νιώθω - θα θέλω να επιστρέψω. Για την αδερφούλα δεν ξέρω. Αλλά μέσα μας μοιάζουμε και μάλλον θα σκέφτεται κι αυτή όπως εμένα.
Εμείς, αν επιστρέψουμε, θα πρέπει να επιμείνουμε και να διαμορφώσουμε αυτό το κοινό που δεν υπάρχει ακόμα. Να θέσουμε τις βάσεις, να κάνουμε την αρχή. Και κάποια στιγμή...
