Ακούω αυτό το τραγούδι απόψε. Όπως το άκουγα τότε.
Και ξαφνικά, είμαι ξανά στον παραλιακό της Θεσσαλονίκης, σαν πρίν δυο χρόνια, να περπατώ μια νύχτα ήσυχη και μαγική, με τα ακουστικά στα αφτιά, να το ακούω και να το μουρμουρίζω. Να με δροσίζει το θαλασσινό αεράκι και να περνάω δίπλα από τα φωτισμένα καραβάκια στις προβλήτες. Να σταματάω μπροστά από το ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς για τσιγάρο και για να χαζέψω το φεγγάρι και την αντανάκλαση του στη θάλασσα, λίγο πρίν πάρω την τελευταία ανηφόρα για το σπίτι. Να μετράω τα φωτάκια από τα πλοία μακριά στον ορίζοντα, ελαφρώς ζαλισμένος από τα ποτά με τους φίλους στα Λαδάδικα και να βιάζομαι να πάω σπίτι επειδή η γάτα μου θα με περιμένει για να κοιμηθεί στα πόδια μου. Μου λείπεις...
Ναι, το ξέρω, δεν τό 'χω καθόλου με το γράψιμο αυτό τον καιρό. Και δεν ήθελα να ξεπέσει το βλογ σε επίπεδα τζούκμποξ, αλλά παρά να βάλω λουκέτο... Θα κάνεις υπομονή.
Είναι λίγος καιρός τώρα που έχω ξαναπορωθεί με τα Βουλγάρικα πολυφωνικά τραγούδια. Το διάβασμα βλέπεις. Είμαι άνθρωπος που αγχώνεται με την πολλή ησυχία, άρα όταν διαβάζω πρέπει κάτι να ακούω για να ησυχάζω. Και αυτές τις μέρες ακούω τραγούδια τέτοια. Για κάποιο λόγο τα νιώθω πολύ οικεία.
Ψάχνοντας, που λές, στον "εσυσωλήνα" βρήκα αυτό το υπέροχο κομμάτι που δεν το έχω σε cd και τρελλάθηκα. Μα είναι τέλειο και το ακούω συνέχεια! Πάρε να ακούσεις. Άκουσε το κατά προτίμηση νύχτα. Γενικά, σ' αυτό το βλογ να μπαίνεις νύχτα γιατί πάντα βράδυ σου γράφω με διάθεση νυχτερινή. Και όπως ξέρεις, της νύχτας τα καμώματα... Σταματάω τώρα. Άκου!
Έχω φίλους Βούλγαρους και δεν θέλω να τους ρωτήσω γι' αυτό το κομμάτι. Είναι υπέροχο που δεν ξέρω τί λένε τα λόγια. Μπορώ να το ακούω και να φαντάζομαι διάφορα. Και απλά να ταξιδεύω.
Απόψε είδα πάλι το φεγγάρι και θυμήθηκα την ευχή. Περιμένω.
Δεν είμαι δημιουργικός αυτό τον καιρό. Προσπαθώ - και πρέπει - να είμαι ακαδημαϊκός, επιστημονικός κι αποστειρωμένος. Όρεξη δεν μου μένει να γράψω τίποτα άλλο. Ούτε και να γράψω σ' εσένα δυστυχώς.
Πάμε τώρα πριν θυμηθώ πως δεν έχω χρόνο να αισθανθώ. Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι.
Φιλαράκια απολογούμαι για τη μακρά απουσία μου. Εξεταστική βλέπετε. Και περιπέτειες με τον υπολογιστή. Και τρεχάματα με συναυλίες. Ψόφησα. Τώρα, επιτέλους, που αραιώνουν οι υποχρεώσεις θα τα λέμε πιό συχνά. Χαιρετώ σας!
Κ.
ΥΓ. Το χιουμοριστικό βίδεο είναι από την ιστοσελίδα των "Πλειάδων" στο myspace. Τα κορίτσια τραγουδάνε πολυφωνικά Ηπειρώτικα και αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Ορίστε: εδώ!
- Θα πάω αύριο σε συναυλία στο Barbican Centre. Θέλεις να πάμε παρέα;
- Τι παίζει;
- George Crumb.
- Ποιός είναι ο κύριος;
- Ψάξ' το στο google.
[δέκα λεπτά μετά]
- Ωραίος ακούγεται. Θα 'ρθώ...
Κι έτσι, έψησα τον συγκάτοικο να έρθει μαζί μου στη συναυλία, να μείνει εν τέλει όλη μέρα μαζί μου στο Barbican, μαθαίνοντας για τη μουσική του George Crumb και να ενθουσιαστεί απίστευτα με αυτή. Τώρα σας ψήνω κι εσάς...
Μετά από μια ολόκληρη μέρα "ολοκληρωτικής βύθισης*" στο έργο του, μέσα από συναυλίες, ταινίες και συνεντεύξεις, απεφάνθην ότι ο George Crumb δεν είναι απλά συνθέτης (και μάλιστα από τους καλύτερους έβερ) είναι και μάγος. Προσωπικά, θεωρώ ότι η μουσική του έχει κάτι να πεί. Είναι ιεροτελεστιακή και νιώθω ότι με μεταφέρει σε άλλους κόσμους.
Ακούστε δυο δείγματα εδώ (σύνδεσμος για το last.fm - πλήρη tracks):
Από τη συλλογή "Makrokosmos I" για σόλο πιάνο, ένας κύκλος κομματιών εμπνευσμένος από το Ζωδιακό κύκλο. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι οι Δίδυμοι και είναι χτισμένο πάνω σε δραματικές εναλλαγές διαθέσεων και ύφους (οι Δίδυμοι είναι διάσημοι γι' αυτό!). Στο κομμάτι χρησιμοποιείται απόσπασμα από μουσική του Chopin που επανέρχεται μερικές φορές μέσα στο μωσαϊκό του αντιθετικού χαρακτήρα του κομματιού. Περισσότερα εδώ.
"Η Φωνή της Φάλαινας" για 3 μασκοφόρους εκτελεστές (ηλεκτρικό φλάουτο, ηλεκτρικό βιολοντσέλο και ηλεκτρικό πιάνο), εμπνευσμένο από τα υποβρύχια καλέσματα των φαλαινών και την έννοια του χρόνου (συναισθηματικός χρόνος, γεωλογικός χρόνος κτλ). Περισσότερα εδώ.
Περισσότερα για τον George Crumb στην επίσημη ιστοσελίδα του. Η εικόνα στην αρχή της ανάρτησης είναι η εντυπωσιακή παρτιτούρα του "Spiral Galaxy - (Aquarius)" από το Makrokosmos I, παρμένη από εδώ.
K
*το "ολοκληρωτική βύθιση" δεν είναι δικό μου. Έτσι ονομάζεται ο κύκλος συναυλιών - "BBC Symphony Orchestra's Total Immersion" - για όποιον ενδιαφέρεται να πάει. Η επόμενη συναυλία θα είναι αφιερωμένη στον Hans Werner Henze.
Σήμερα στο μάθημα η καθηγήτρια με ρώτησε πώς θα μετέφραζα σε μουσική την ιδέα ενός κέικ. Δηλαδή πώς θα εκφραζόμουν μουσικά αν είχα στο μυαλό μου ένα κέικ ή - τέλοσπάντων όπως και να το θέσω δεν μπορεί να ευσταθεί ως λογική πρόταση...
Συνταγή για μουσικό κέικ 1:
Θα χρειαστείτε
200 γραμμάρια νότες
3 κουταλιές ρυθμό
και μια σταγόνα τρέλας.
Τα βάζετε όλα μαζί στο ταψί και ανακατεύετε αργά και τελετουργικά με κουτάλα από ξύλο μπαομπάμπ μέχρι να γίνουν ένα ομοιόμορφο πράσινο ζελέ. Έπειτα ψήνετε στο φούρνο στους 200 βαθμούς μέχρι το μείγμα να γίνει μπλέ με κόκκινες βούλες και αφράτο. Αφήνετε να κρυώσει και το βάζετε στο ψυγείο για 17 ώρες, 34 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα (προσοχή - όχι παραπάνω γιατί χαλάει και αν περάσουν τα μεσάνυχτα θα μεταμορφωθεί σε κολοκύθα!). Σερβίρετε με τυρί, κατά προτίμηση φέτα.
Σουρεάλ; χμμ...
Πώς μπορεί να μελοποιήσει κανείς ένα κέικ; Ακούω ιδέες...
Σήμερα συζητούσα στο κυλικείο της σχολής με μια φίλη, την Α., και ανάμεσα στα υπόλοιπα περί ανέμων και υδάτων ξεκινήσαμε συζήτηση για τη διπλωματική. Αυτή, λέει, θα ασχοληθεί με τον Marcel Duchamp (εικαστικός) και τον John Cage (συνθέτης), δύο σύγχρονους -σχετικά- δημιουργούς (που υπήρξαν και φίλοι μεταξύ τους) και τη σχέση τους με την τέχνη τους, την αντιμετώπισή τους απέναντι της.
Και οι δύο (αλλά και διάφοροι ομοϊδεάτες τους) αναθεώρησαν την θέση του καλλιτέχνη σε σχέση με το κοινό και, με τις επαναστατικές τους μεθόδους, "κατέστρεψαν" (δεν το λέω αρνητικά - προσέξτε!) το στερεότυπο του δημιουργού που βρίσκεται ψηλά στο βάθρο, μακριά από τους κοινούς θνητούς που ποτέ δεν θα μπορούσαν να τον φτάσουν και να κατανοήσουν την υψηλή του νόηση και γενικά τί συμβαίνει στο τρανό του μυαλό!
Το κίνημα αυτό υπήρξε αρκετά γόνιμο, αλλά πολλοί διαφωνούν με τα συμπεράσματα στα οποία μπορεί να φτάσει κανείς αν δεί το έργο τους με όλες τις φιλοσοφικές του προεκτάσεις. Δηλαδή την παραδοχή του ότι ο δημιουργός δεν είναι αυθεντία, δεν κατέχει κάποιο "θεϊκό" και τρομερό μυστικό, δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους, δεν είναι ο "εκλεκτός". Κατ' επέκτασην όλοι είμαστε εν δυνάμει δημιουργοί και εν δυνάμει καλλιτέχνες (και επιστήμονες και οτιδήποτε άλλο). Το άν θα εκδηλωθεί αυτό εξαρτάται καθαρά από την παιδεία που θα λάβουμε σε κρίσιμη ηλικία (οι περισσότερες δεξιότητες που αναπτύσσουμε καλλιεργούνται σε συγκεκριμένη ηλικία - η μουσικότητα πχ στην ηλικία των 5 μέχρι 11 χρόνων - αλλιώς την έχασες τη μπάλα!... λένε...) αλλά και από τις ευκαιρίες που θα μας δώσει το περιβάλλον μας. Πχ αν οι γονείς μου δεν ήταν ρομαντικοί δεν θα με ενεθάρρυναν να ασχοληθώ με τη μουσική - τους ευχαριστώ γι' αυτό. Νά 'στε καλά γονείς μου ρομαντικοί!
Παρενθεσούλα:
Αυτό το είδα στο μπλόγκ της Πράσινης Νεράιδας και μ' άρεσε πολύ. Το βάζω εδώ λοιπόν...
Ο Κομφούκιος είπε το εξής: "Διάλεξε μιαν απασχόληση που σ'αρέσει και δεν θα έχεις να δουλέψεις ούτε μια μέρα στη ζωή σου".
Αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε για να παίρνουμε θάρρος, όλοι εμείς που γνωρίζουμε ότι δεν πρόκειται ποτέ να πλουτίσουμε από την τέχνη μας (και μάλλον θα πεινάμε!δε βαριέ; εγώ θα είμαι ευτυχής και χορτασμένος ψυχικά - ελπίζω...)
κλείνει η παρένθεση.
Το αντεπιχείρημα σ' αυτή τη νέα αντιμετώπιση προς την τέχνη είναι η αντίδραση του ήδη επιρεασμένου από το παρελθόν (της τέχνης) κοινού που συχνά μπορεί να νιώσει ότι ο δημιουργός το χλευάζει και ότι δεν αφιερώνει χρόνο στο έργο του (συνεπώς πώς περιμένει να αφιερώσουμε εμείς;). Το αντίθετο γίνεται όμως. Μπορεί η διαδικασία της "κατασκευής" αυτού του έργου να μήν παίρνει πολύ χρόνο για να ολοκληρωθεί, αφιερώνεται όμως πάρα πολύς χρόνος στη σύλληψη της ιδέας γι' αυτό. Και επιπλέον αφού το έργο δεν μας φλομώνει με το "μεγαλείο" του, απαιτεί κι από εμάς να αφιερώσουμε χρόνο για να το καταλάβουμε, να δούμε την ιδέα και το συμβολισμό που κρύβεται από πίσω. Είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε αυτό;
Στα πολλά, με την Α. συμφωνήσαμε ότι η δημιουργία προϋποθέτει έναν εγωκεντρισμό. Πώς να δημιουργήσεις αν δέν ασχοληθείς με τον εσωτερικό σου κόσμο, αν δεν απομονωθείς; Πώς δημιουργείς αν δεν θέλεις να εκφράσεις κάτι, εσύ ως μονάδα μέσα στην απεραντοσύνη του κόσμου;
Ίσως αυτός ο εγωκεντρισμός να αναιρεί εν τέλει μέρος των ιδεών αυτών των δύο λαμπρών ανθρώπων γιατί πιθανότατα και οι ίδιοι θα τον είχαν.
Και αυτός ο εγωκεντρισμός είναι που, κατά την Α., οδηγεί τον χώρο των "μεγάλων και διάσημων" καλλιτεχνών στο να είναι ανδροκρατούμενος. Γιατί μόνο ένας εγωκεντρικός άνθρωπος μπορεί να αφιερώσει τόσο χρόνο στην τέχνη του που να του γίνει σχεδόν μανία, που να γίνει η ζωή του. Και οι γυναίκες είναι σαφώς λιγότερο εγωκεντρικές.
Δηλαδή, την ρώτησα εγώ, θέλεις να πείς ότι οι γυναίκες δεν είναι εγωκεντρικές επειδή σε κάποια φάση της ζωής τους συνειδητοποιούν ότι μπορουν κάποια μέρα να γίνουν μάνες και χτίζουν την κοσμοθεώρησή τους γύρω από αυτό; (μια μάνα πάντα βάζει τον εαυτό της σε δεύτερη μοίρα - είναι βιολογικό...)
Αυτή απάντησε πως ναί, αλλά είναι και ζήτημα διαφορετικής ανατροφής που παίρνουμε από μικρά. Οι γυναίκες τείνουν να είναι πιό διαλλακτικές, οι άντρες -ως γνήσιοι κυνηγοί- τείνουν να είναι πιό εγωιστές, άρα και πιο εγωκεντρικοί.
Εδώ εγώ δεν πείστηκα. Απλά πιστεύω πως οι άντρες είμαστε πιό απλά και μονόχνωτα πλάσματα - που γίνονται λοιπόν πιό εύκολα μονομανείς και μονολιθικοί. Ουγκ!
Και γυρίζει μέσα στο μυαλό μου η φράση "a woman needs reason" που λέγαμε πρίν από λίγο καιρό με έναν άλλο φίλο. Σκέψου το λίγο...
Η φράση ολόκληρη είναι η εξής: "a woman needs a reason to cheat, a man just needs a woman" δηλαδή:"Μια γυναίκα χρειάζεται λόγο για να απατήσει, ενώ ο άνδρας χρειάζεται απλά μια γυναίκα".
Τάχα! Διαφωνώ κάθετα με τα περί απιστίας που υπονοεί αυτή η φράση, γιατί πάντα και για όλους υπάρχει κάποιος λόγος που λειτουργούμε με τον τρόπο που επιλέγουμε να λειτουργήσουμε ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε. Αλλά αν δούμε πίσω από την επιφανειακή σημασία αυτής της φράσης θα βρούμε κι άλλη ερμηνεία. Γενικά, για οτιδήποτε, μια γυναίκα θα ψάξει το λόγο που δικαιολογεί τις πράξεις τις ενώ ένας άντρας δεν το σκέφτεται τόσο. Μια γυναίκα χρειάζεται λόγο -να τον βρεί και να τον ξέρει- για να ασχοληθεί με κάτι. Υπεραναλυτικά πλάσματα! (αλλά τί να κάνουμε; συμπληρώνουν έτσι την αντρική μας απλοϊκότητα...)
Ο άντρας, λοιπόν, μπορεί να κάνει κάτι χωρίς να ψάξει ιδιαίτερα το λόγο γιατί το κάνει, και έτσι να αφιερωθεί στην μανία του και να γίνει "μεγάλος" σ' αυτό που κάνει. Μια γυναίκα χρειάζεται δυνατό επιχείρημα-λόγο για να πράξει αναλόγως και συχνά δεν το κάνει επειδή, εν τέλει συνήθως... δεν υπάρχει λόγος!
Προς αναγνώστες γένους θηλυκού: Τί νομίζετε; Διαφωτίστε με...
Κ
Υστερόγραφο: Το Κουνούπι ανακοινώνει περήφανα ότι ξεκινά τη διπλωματική του! Επίσης, σήμερα ανακάλυψα την σοκολάτα "υγείας" (ναι, καλά...) ΙΟΝ με μαστίχα Χίου. Μιάμ! Σχόλια, ενστάσεις, διαφωνίες: ευπρόσδεκτα!
Λίγο καιρό πρίν, η ξαδέρφούλα μου η Π. (που στο εξής θα λέω παπαρούνα) μού 'στειλε στο ίνμποξ αυτό το βιντεάκι με την καλημέρα της. Μου άρεσε πολύ και το έδειχνα σε όποιον ερχόταν από δώ. Μια άλλη φίλη νυχτοπεταλούδα είπε πως το φιλμάκι είναι "περιγραφή έρωτα".
Περιττές πληροφορίες: Το βιντεοκλίπ αυτό έγινε με stop-motion τεχνική, δηλαδή σειρά συνεχόμενων φωτογραφιών που εναλλάσονται γρήγορα για να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της κίνησης (μια τεχνική που χρησιμοποιεί συχνά ο αγαπημένος μου Τιμ Μπάρτον). Διαδραματίζεται πάνω σ' ενα κρεβάτι και οι δημιουργοί του είχαν - απ' ότι βλέπω - πολύ φαντασία. Χαίρομαι όταν βλέπω πως οι άνθρωποι της τέχνης ακόμα επιλέγουν με πείσμα τον δύσκολο αλλά πιό όμορφο δρόμο - αυτόν που θέλει την παραπάνω δουλειά...
Το myspace του παλικαριού που τραγουδάει εδώ. Και επιτέλους, ας βρεί κάποιος την τύπισσα που παίζει στο βιντεάκι και να της πεί ότι θέλω να την παντρευτώ κι ας είμαι κουνούπι!
Χωρίς περαιτέρω σχόλια σ'το αφήνω εδώ να το δείς. Εμένα μού 'φτιαξε τη μέρα :) γιατί όχι κι εσένα;
Μιλώ γι' αυτούς με το μικρό τους όνομα, έτσι όπως θα μιλούσα για ένα παιδί. Γιατί έτσι τους νιώθω και τους αγαπώ όταν με τις φωνές και τις μουσικές τους με ταξιδεύουν πίσω σε άλλες εποχές, σε παιδικά βιώματα, να νοσταλγώ εποχές που δεν έζησα.
Ακούω μουσικές παλιές, αγαπημένες και φαντάζομαι μιαν άλλη εποχή, με αλλιώτικες καταστάσεις. Μπαίνω σ' αυτήν μ' ένα παλιό τραγούδι που, σαν φωτογραφία της εποχής του, μου αφηγείται πώς ήταν τα πράγματα τότε. Ποιές ήταν οι προσμονές, οι αυταπάτες, οι ανησυχίες και οι ελπίδες των ανθρώπων που ζούσαν τότε - που το άκουγαν όταν πρωτογράφτηκε. Ο συνθέτης κι ο τραγουδιστής - ο πρώτος που το είπε - που ζούσαν εκείνο τον καιρό θα ένιωθαν το συλλογικό πνεύμα αυτής της εποχής να ρέει στις φλέβες τους. Κι ακούγοντας το εγώ αυτό νιώθω να μου μιλάει και να ξυπνάει μέσα μου μνήμες αβίωτες.
Το τραγούδι κάτι απλό, άμεσο, ολοκληρωμένο, φτιαγμένο για να επικοινωνεί με τον κόσμο, για να το ξαναψελλίσουν τα χείλη των ανθρώπων που θα συγκινήσει. Ο Bob Dylan είπε χαρακτηριστικά: Το ποίημα είναι ένα πλάσμα γυμνό. Το τραγούδι όμως είναι κάτι που μπορεί να "περπατάει" απο μόνο του.
Ένα τραγούδι λοιπόν είναι ένα πλάσμα ζωντανό. Σκέψου το την επόμενη φορά που θα ακούσεις ένα από τα αγαπημένα σου τραγούδια. Και να θυμάσαι ότι ένα αγαπημένο τραγούδι είναι πάντα συνδεδεμένο με κάποιο συναισθηματικό ερέθισμα - κι αυτή είναι η μαγεία του...
Τον κυρ Αντώνη τον έχω τραγουδήσει και παίξει πολλές φορές. Νιώθω πλέον ότι είναι μέρος της ψυχοσύνθεσής μου. Και θυμάμαι παλιά να μπαίνω στην κουζίνα ένα ήσυχο απόγευμα, να παίζει αυτό στο ράδιο και να πετυχαίνω τη μαμά μου να το τραγουδά σιγανά κάνοντας δουλειές του σπιτιού. Θυμάμαι πόσο μου άρεσαν τα λόγια. Θυμάμαι έψαξα καιρό να το βρώ και να το παίξω, μετά από αυτό. Και θυμάμαι, ένιωθα σαν να μιλάει για τον παππού μου...
Κι αυτό το βίντεο το πρωτοείδα ένα χειμωνιάτικο βράδυ στην ΕΡΤ πρίν χρόνια και με συγκίνησε. Χάρηκα απίστευτα όταν το βρήκα στο youtube. Το βάζω εδώ για να το δείς κι εσύ, με την ελπίδα να νιώσεις όμορφα όπως εγώ.
