Μονοκοντυλιά 1 - Ταξίδι

Μή σκέφτεσαι.
Τώρα απλά άκου:

Δεν είναι ψίθυρος.
Δεν είναι τραγούδι.
Δεν έχει φανερά μηνύματα.
Κι όμως...

τη μελωδία που ακούς,

κάποιος την έστειλε σαν προσευχή να ταξιδέψει τον κόσμο.

Τώρα θα στάξει σαν φως ετοιμοθάνατο μέσα από τις ρωγμές της ψυχής σου

και θα σε πλημμυρίσει.

Ή θα σ' αδειάσει.

Μετά θ' ακολουθήσει την κλωστή

που ενώνει τη γη με τον ήλιο και το φεγγάρι...

χορδές, φωτό της Adreina Schoeberlein, παρμένη από εδώ

μικρή χειμωνιάτικη εικόνα

Δρόμος στρωμένος με πεσμένα φύλλα

που περπατώ κι ακούω στα βήματά μου

τα όνειρα του καλοκαιριού που πέρασε

να θρυψαλίζονται.

Μού 'λεγες η άνοιξη πως δέ θ' αργήσει,

μα εγώ

κρυώνω ακόμα...

Σχεδόν ποίηση...

Σχεδόν ποίηση


είναι αυτά που φτιάχνουμε εμέις οι άνθρωποι
για να αγγίξουμε την ομορφιά.


Πραγματική ποίηση


είναι ένα δέντρο,
μια θάλασσα,
μια πανσέληνος,
μια ανατολή κι ένα ηλιοβασίλεμα.


ίσως


ένα φιλί.










φωτό παρμένη από εδώ