Μια θάλασσα, ένα φεγγάρι κι ένας ιπποπόταμος...

Σου γράφω και ακούω αυτό.

Μού 'λειψες και έχει καιρό να τα πούμε. Κάνε υπομονή. Δεν σού 'γραφα επειδή τώρα γράφω άλλα αλλού. Όχι τόσο ευχάριστα, θα έλεγα, κι ούτε θα διαβαστούν από 'σένα...

Ακαδημαϊκή χρονιά άρχισε και πέρασε η μισή χωρίς να το καταλάβω. Καλύτερα είναι φέτος. Περιορισμένο το άγχος μου, με καλές φιλίες να με στηρίζουν και η ανάμνηση της Θεσσαλονίκης πονάει λιγότερο.

Τη φωτογραφία που βλέπεις την τράβηξα βράδυ Τρίτης 24 Αυγούστου, νύχτα με πανσέληνο "στο περιγιάλι το κρυφό" (ναι το Σεφερικό, αλήθεια!) σ' ένα διάλειμμα από κολύμπι νυχτερινό. Ησυχία, γαλήνη, ομορφιά, ευγνωμοσύνη. Μαγεία.

Ετεροχρονισμένο αυτό αλλά... Λένε πως η νύχτα της Αυγουστιάτικης πανσελήνου είναι είναι η πιό φωτεινή του χρόνου. Λένε πως αυτή τη νύχτα διάλεγαν οι μάγισσες να κάνουν τα πιό δυνατά τους ξόρκια. Λένε πως αν κάνεις μια ευχή στην πανσέληνο του Αυγούστου θα πιάσει.

Έκανα, που λές, μια ευχή. Και νομίζω ότι έπιασε. Κάθε πανσέληνο που βλέπω από τότε θυμάμαι την ευχή. Και βλέπω τα σημάδια πως φέτος κάτι αλλάζει. Αργά αλλά σίγουρα. Μπορεί να πάρει καιρό να φτάσει μέχρι εκεί αλλά το νιώθω πως θα φτάσει.

Εσύ έκανες ποτέ ευχή στο φεγγάρι;

Κ

ΥΓ1. Τη λεπτομέρεια στη φωτογραφία την πρόσεξες; Είναι αυτός ο παράξενος βράχος που μοιάζει με προφίλ ιπποποτάμου! Ά ρε ξαδερφάκι σ' αγαπώ!

ΥΓ2. Ξέρω κάποιον που αν το διαβάσει αυτό θα το θεωρήσει ηλίθιο αλλά δεν πτοούμαι. Εκεί που εσύ βλέπεις μια ηλεκτρική εκκένωση... (Ξέρεις εσύ...)

Άνοιξη...

Η μέλισσα δεν νοιάζεται αν το λουλούδι είναι τσαλακωμένο. Θα ερωτοτροπήσει μαζί του, έτσι κι αλλιώς...

θέλω...

Placebo - Without you I'm nothing

Θέλω

...μιαν αγκαλιά.

Βαρέθηκα

τις ψυχρές ανθρώπινες σχέσεις,

τους αόρατους τοίχους που χτίζουμε μεταξύ μας,

τις μάσκες που φοράω κάθε μέρα,

την εικόνα που προβάλλω σε φίλους και εχθρούς,

τη διύλιση της προσωπικότητας μέσα από χαλασμένα φίλτρα επικοινωνίας,

την απόσταση της ευγένειας,

τη σύμβαση της τεχνητής μας συνύπαρξης,

την όποια ιεραρχία,

τον ανταγωνισμό,

τη λίστα των ασήμαντων προτεραιοτήτων μου,

τη συλλογή μάταιων επιτευγμάτων στο βιογραφικό,

τις προσδοκίες της κοινωνίας,

τα πρέπει και τα μην,

το κατασκεύασμα που αποκαλούμε χρόνο,

τη φθορά του είναι από την βία του κόσμου,

την ανταλλαγή υπηρεσιών,

τη νεκρή τέχνη,

τους επαγγελματίες καλλιτέχνες,

αυτούς που νομίζουν πως έχουν τις απαντήσεις,

τους επαναστάτες του συρμού,

τις πόρνες του θεού,

τα προϊόντα του αγοραίου πολιτισμού,

την ακριβοπληρωμένη ψευδαίσθηση της απόκτησης γνώσης,

την ετικέτα της εμπειρίας,

τους κώδικες συμπεριφοράς και την αποκωδικοποίηση τους,

τους κανόνες του παιγνιδιού,

τις ενοχές που έρχονται πρίν τα λάθη,

το επίκτητο μούδιασμα των συναισθηματικών μας αντιδράσεων,

την προσποιητή προσφορά συμπόνοιας,

την απουσία της φευγαλέας ιδέας που αποκαλούμε αγάπη...

πλαστικά φωτάκια...

καλές γιορτές! :)

ΥΓ: Ναι, η φωτό είναι από το Γαταπού!

υπό ανακατασκευήν...

Το παρόν μπλόγκ βρίσκεται σε φάση ανακαίνησης, γι' αυτό συγχωρέστε τα χαζά που θα δείτε εδώ μέσα στις επόμενες μέρες. Μόλις το κάνουμε το λίφτινγκ θα σας καλέσω να σπάσουμε μια μπουκάλα σαμπάνια στο καινούριο σκαρί (και εύχομαι να μή μας βουλιάξει!)

Κ

ΥΓ. Στη φωτογραφία είναι οι γερανοί που είναι στημένοι στη σειρά, σαν πάπιες, έξω από τη TATE Modern.

Επισκέπτης σε φά δίεση...

Σήμερα, καθώς διάβαζα, ήρθε και κάθισε πάνω στο πιάνο μου αυτό!

Σύμπτωση; ...

[Μήν ανησυχείς, το πήρα το μήνυμα]

Κ

Λονδίνο: Σελίδα 1

Νέος τόπος, νέα πρόσωπα, νέες εμπειρίες, νέες υποχρεώσεις. Οι ίδιες παλιές προσδοκίες. Πέτρινοι φόβοι και όνειρα χαμαιλέοντες...

Σ' αυτή την πόλη, την νέα μου πόλη, προσπαθώ να προσαρμοστώ στη ζωή στο νέο μου πετσί, να μπώ σε μια ρουτίνα και να βρώ τους ρυθμούς μου. Να βρώ τη γλώσσα, τον ήχο και τη μουσική μου. Δεν τολμώ να πώ θα βρώ τον εαυτό μου. Πώς να βρείς, άλλωστε, κάτι που αλλάζει με κάθε νέα σκέψη;

Η ανάμνηση της παλιάς μου πόλης είναι ακόμα νωπή. Τώρα πιά ανήκει στη γεωγραφία των ονείρων. Οι παλιές φιλίες θα με επισκέπτονται στις σκέψεις μου και θα ζεσταίνουν την καρδιά μου το χειμώνα. Έπειτα θα έρθεις κι εσύ, νέε μου φίλε και συνοδοιπόρε. Πρώτα, όμως, πρέπει να εξερευνήσω αυτό το νέο λιμάνι...

Κ

ΥΓ. Συγχωρέστε με για την μακρά μου απουσία. Το καλοκαίρι, βλέπετε, είναι η περίοδος του εντομοαπωθητικού (σε μεγάλες δόσεις). Τί να κάνω κι εγώ; Το ρούφηξα και μαστούρωσα! Μπορεί να μήν σας έγραψα, αλλά πέρασα ένα υπέροχο καλοκαίρι. Ελπίζω και το φθινόπωρο νά 'ναι καλό.

Στους Θεσσαλονικιούς μου φίλους αφιερώνω αυτό. Κάποτε θα ξανάρθω Θεσσαλονίκη, να το θυμάστε! :)

Τελευταίο της Θεσσαλονίκης...

Εδώ και μέρες σβήνω τα σημάδια του περάσματος μου από το σπίτι αυτό. Το σπίτι στο οποίο ζώ εδώ και 3 χρόνια. Ένα σπίτι που αγάπησα, που μέσα του γέλασα και έκλαψα, ερωτεύτηκα και απογοητεύτηκα. Το είχα ντύσει με χρωματιστές αφίσες και μικροπράματα στα ράφια που η κάθε μαμά θα αντιμετώπιζε απλά ως μαγνήτες για σκόνη.

Στην πραγματικότητα όλα αυτά ήταν σαν σελίδες από ημερολόγιο. Μέσα τους είχαν κρυμμένες αναμνήσεις από φίλους και όμορφες στιγμές. Τα είχα τοποθετήσει όλα αυτά στο χώρο γύρω μου ούτως ώστε να περιτριγυρίζομαι από εικόνες που αγαπώ και την σκέψη των φίλων μου, παρόλο που αυτοί ήταν σωματικά απόντες.

Αυτή τη στιγμή που γράφω βρίσκομαι σ' ένα σπίτι αδειανό. Τα περισσότερα έπιπλα έχουν πουληθεί (για πενταροδεκάρες) και τώρα ετοιμάζω τον υπολογιστή (που επίσης έχει πουληθεί) για να τον παραδώσω το πρωί σ' ένα γελοίο κύριο που μ' έπρηξε με τα ηλίθια παζάρια του (δεν τον πετούσα στα σκουπίδια καλύτερα τον υπολογιστή;;;). Σβήνω λοιπόν και τα ηλεκτρονικά μου ίχνη από αυτό τον υπολογιστή και δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε. Έχω τις μαύρες μου.

Το σπίτι μου φαίνεται νεκρό, άψυχο και απρόσωπο. Δεν υπάρχει πλέον κάτι που να δείχνει ότι εδώ έζησα εγώ. Τα ράφια είναι άδεια. Στους τοίχους απομένουν μόνο τα περιγράμματα από τις αμέτρητες αφίσες και κάρτες που είχα μαζέψει και προσεκτικά τοποθετήσει με τα χρόνια εκεί. Τώρα που οι τοίχοι είναι γυμνοί αντιλαμβάνομαι πόσο μικρό είναι πραγματικά το σπίτι αυτό.

Μετακομίζω.

Σκέφτομαι πως πίσω από κάθε παράθυρο στη γειτονιά κρύβεται και μια διαφορετική ιστορία. Διαφορετικοί άνθρωποι που ζούν ζωές παράλληλες, ο ένας δίπλα στον άλλο, πολλές φορές χωρίς ποτέ να γνωριστούν. Σκέφτομαι πως, σε μιά πόλη που μοιάζει με απέραντη εργατική συνοικία, η ζωή στριμώχνεται μέσα στις τσιμεντένιες ποντικότρυπες κι εν τέλει είναι ο έρωτας που μας κρατάει ζωντανούς. Γι' αυτό και όσοι έζησαν σ' αυτή την πόλη θα την αγαπούν για πάντα...

Σκέφτομαι πως σε λίγες μέρες σ' αυτό το σπίτι θα μπεί ένας ξένος. Ξένος, όπως ήμουνα κι εγώ όταν πρωτοήλθα για να ζήσω εδώ. Δέν γνώριζα τίποτα για τον προηγούμενο ένοικο της τρυπίτσας μου παρά μόνο το όνομα του, από κάτι ξεχασμένους λογαριασμούς. Το ίδιο θα γίνει και με τον επόμενο. Τα σπίτια, που μέσα τους φτιάχνουμε τη ζωή μας, μας φιλοξενούν προσωρινά. Θα ήταν παράξενο άν ξέραμε ποιός έζησε και πώς έζησε στο παρελθόν μέσα στο χώρο που βρισκόμαστε σήμερα. Τα σπίτια κουβαλάνε μια μυστική ιστορία.

Παλιά είχα σκεφτεί να γράψω ένα γράμμα για τον επόμενο ένοικο. Να πώ "εγώ είμαι ο τάδε, που έζησα εδώ τα τάδε χρόνια και έκανα αυτό κι αυτό κι αυτό". Να πώ "εγώ τ' αγάπησα αυτό το σπίτι κι ελπίζω να συμβεί το ίδιο και σ' εσένα. Δεν θα γνωριστούμε ποτέ, αλλά κατά κάποιο τρόπο συνδεόμαστε...". Δεν έχω το κουράγιο να γράψω αυτό το γράμμα. Η ιστορία μου θα ξεθωριάσει σ' αυτούς τους τοίχους, όπως ξεθώριασε και για όλους τους προηγούμενους ενοίκους.

Ένας κύκλος κλείνει και ξεκινάει ένας άλλος. Το μέλλον είναι, όπως πάντα, θολό. Σε λίγες μέρες εγκαταλείπω για πάντα τη Θεσσαλονίκη που μου χάρισε τα πιο όμορφα μου χρόνια (μέχρι στιγμής).

Κι αφήνω πίσω μου περισσότερες "αποσκευές" απ' ότι παίρνω μαζί μου...
.

Τελευταίο της άνοιξης...

Πρίν από λίγο αποχαιρέτησα την άνοιξη. Πήγα μια βόλτα από την παραλιακή για να δώ το ηλιοβασίλεμα. Αγόρασα ένα καφεδάκι από το πάρκο δίπλα και κάθισα στην τσιμεντένια προβλήτα να χαζέψω τα κύματα. Άκουγα αυτό.





Έστριψα πρόχειρα ένα τσιγάρο. Σήμερα, σκέφτηκα, είναι και η παγκόσμια μέρα κατά του καπνίσματος. Αλήθεια, πότε είναι η παγκόσμια μέρα κατά του αλκοόλ (που είναι πολύ πιο επικίνδυνο); Μπορούμε, άραγε, να ονειρευόμαστε μια ζωή χωρίς απαγορεύσεις;

Άναψα το τσιγάρο και ρούφηξα το ηλιοβασίλεμα. Η άνοιξη τέλειωσε αλλά το καλοκαίρι ακόμα αργεί. Στο μεταξύ (τους) θα επιβιώσουμε.

Αυτά για τώρα. Έχω λαλήσει απ' το διάβασμα...

Κ

όμορφα, μικρά, καθημερινά πράγματα...

Για άλλο πράμα ήθελα να γράψω σήμερα αλλά, επειδή το καθυστέρησα αρκετά, θα γράψω τη λίστα με τα 5 όμορφα, μικρά, καθημερινά πράγματα που μου προσφέρουν μεγάλη ευχαρίστηση...

Ξέρω ότι δεν θα μείνω μόνο στα 5. Εξάλλου οι κανόνες φτιάχνονται για να τους παραβαίνουμε!

Λοιπόν...

Μ' αρέσει:

Να ξυπνώ το πρωί και νά 'χει λιακάδα, να βγαίνω στο ταπεινότατο φοιτητικό μου μπαλκονάκι και να βλέπω τη γάτα μου να λιάζεται ξαπλωμένη κοντά στο, επίσης ταπεινότατο, φοιτητικό μου ποδήλατο.

Να βλέπω την πρασινάδα να ξεμυτίζει στις γλάστρες στο μπαλκόνι και να ενθουσιάζομαι όταν εμφανίζεται πού και πού ένα λουλουδάκι.

Να διαβάζω ένα ευχάριστο βιβλίο το απόγευμα σπίτι μου με καφεδάκι και συνοδεία ήρεμης μουσικής.

Να παίζω μουσική χωρίς το άγχος της κριτικής και της απαιτούμενης τελειότητας.

Το περπάτημα στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης με καλό καιρό. Δηλαδή, να έχω τελειώσει τις δουλειές μου, να ακούω αγαπημένες μουσικές και να περπατώ με την ησυχία μου δίπλα στη θάλασσα. Εναλλακτικά, να κάνω αυτή τη διαδρομή με το ποδήλατο μου...

Καφές με ένα καλό φίλο και μια ωραία συζήτηση (κάποιες φορές παίζουμε και σκάκι) - ή - αυθόρμητες έξοδοι με παρέα που καταλήγουν από καφέ σε φαΐ, σε ταινία, σε ποτό, σε χορό...

Να κάνω ή να κάνουν σ' εμένα ένα random act of kindness (τυχαία πράξη καλοσύνης). Μια πράξη που κάνει τον άλλο να νιώθει όμορφα χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα όπως πχ στο φεστιβάλ ντοκυμανταίρ προχθές ένας κύριος, που καθόταν δίπλα μου και δεν τον είχα ξαναδεί στη ζωή μου, μου έδωσε το παλτό του να καθίσω πάνω του για να βλέπω τους υπότιτλους καλύτερα. Ένα random act of kindness με κάνει να χαμογελώ για ώρες!

Να ερωτεύομαι...

...

Επίσης:

* να πηγαίνω σε συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, γκαλερύ και εκθέσεις (με παρέα είναι ακόμα καλύτερα)
* οι αφίσες της Belle Époque
* τα μικροσκοπικά παιχνιδάκια που ξέμειναν στα ράφια μου
* οι μουσικοί του δρόμου
* να παίζω μουσική με φίλους
* να τραγουδώ
* να φτιάχνω ζωγραφιές και χειροτεχνίες (κάτι που κάνω σπάνια πλέον)
* όταν γουργουρίζει η γάτα μου
* το εξωτικό τσάι και το καλό κρασί
* όταν ζαλίζομαι από το κρασί και λέω στους φίλους μου πόσο τους αγαπώ
* η λιακάδα, η φεγγαράδα και η αραιή συννεφιά
* το ηλιοβασίλεμα και η ανατολή, αλλά πιό πολύ το φεγγάρι όταν δύει στη θάλασσα...
* η θάλασσα (έχω μια περίεργη, σχεδόν μεταφυσική έλξη για τη θάλασσα...)
* τα δάση (πώς φαίνεται ότι είμαι παιδί της πόλης!)
* οι μουσικές που με ταξιδεύουν (πίστεψε με, είναι πολλές!)
























Φωτογραφία από εξόρμηση στους αγρούς πρίν απο λίγο καιρό...

μικρή χειμωνιάτικη εικόνα

Δρόμος στρωμένος με πεσμένα φύλλα

που περπατώ κι ακούω στα βήματά μου

τα όνειρα του καλοκαιριού που πέρασε

να θρυψαλίζονται.

Μού 'λεγες η άνοιξη πως δέ θ' αργήσει,

μα εγώ

κρυώνω ακόμα...

Μούμιες!

Γατό-μουμιες!!!
Αφιερωμένο σε όσους αποφασίσουν να διαβάσουν το προηγούμενο πόστ...








Επειδή, προφανώς, οι γάτες είναι τέλειες - ακόμα και ψόφιες!!!

Επίσκεψη στο Βρεττανικό Μουσείο...

προσοχή: μακρυνάρι!

Δεκέμβριος. Ήμουν Λονδίνο. Η Π. που με φιλοξενούσε είχε δουλειά κι είχα όλη τη μέρα ελεύθερη. Βαριόμουν να διαβάσω. Βγήκα απ' το σπίτι μ' ένα χάρτη για τον υπόγειο σιδηρόδρομο που έμοιαζε με πολύχρωμο δίχτυ. Μπήκα στο λαβύρινθο του και πήγα να βρώ το μινώταυρο. Κατέβηκα (ή μάλλον ανέβηκα) δεν θυμάμαι σε ποιά στάση κι άρχισα να μαζεύω το μίτο.

Έφτασα σ' ένα τεράστιο κτίριο, όμορφο σαν ξεθωριασμένο παλάτι. Και ήταν. Το θησαυροφυλάκιο του πιο κομψού και γλυκομίλητου λήσταρχου, διακοσμημένο με αρχαιοελληνικού ρυθμού κίονες στην πρόσοψη. Μπήκα μέσα και θαμπώθηκα από τη λάμψη του χρυσού, από τον όγκο της λαξευμένης πέτρας, απ' τους αμέτρητους και ξεχασμένους πια θεούς που σε κοιτάζουν μέσα από κόγχες αδειανών ματιών.

Περιπλανήθηκα για ώρες μέσα σε αίθουσες ασφυκτικά γεμάτες με θησαυρό. Τόσα πολλά είχαν μαζέψει, μέσα σε εκατοντάδες χρόνων αποικιοκρατίας, που αγάλματα θεών και θνητών, κοσμήματα και κόκκαλα βασιλιάδων κι αυλικών, τάφοι, ακόμα και ολόκληροι ναοί, ήταν παρατεταγμένοι πλάι-πλάι για να χωρέσουν στις ψηλοτάβανες αίθουσες.

Κάθε πόρτα που περνάει κανείς οδηγεί στην επόμενη πόρτα κι εγώ ταξίδευα πίσω στο χρόνο. Είδα πλάσματα μυθικά και νεκρούς που αρνιούνται να ξεχαστούν. Έμαθα πολλά, όμως δεν ένιωσα αρκετά. Κοίταξα κατάματα τον Όσιρι, μου χαμογέλασε φευγαλέα η Αστάρτη, με σημάδεψε μ' ένα κεραυνό ο Δίας. Όμως ήταν όλοι τους νεκροί, παγωμένοι, άψυχες πέτρες. Μακριά από τον τόπο που γεννήθηκαν και είχαν για κάποιους, κάποτε, κάποια σημασία. Εκεί που βρίσκονται τώρα είναι απλά γλυπτά χωρίς να περιβάλλονται από την αύρα του μαγικού τους παρελθόντος. Δεν ένιωσα κανένα δέος παρά μόνο λύπη. Το θαυμαστό παλάτι που βρήκα ήταν τελικά μια λειψανοθήκη.

Το μουσείο αντί ναός των Μουσών ήταν στην καλύτερη των περιπτώσεων μια πλούσια (ωστόσο χωρίς ουσία) γκαλερύ αρχαίας γλυπτικής αλλά στην πραγματικότητα ένα θλιβερό μνημείο. Ένα μνημείο αιώνων αποικιοκρατίας και τυχοδιωκτισμού, ένα μνημείο για τα κατορθώματα ευγενών (όχι ευγενικών -διευκρινίζουμε- αλλά αρχοντογεννημένων) κλεφτών.

Τα πόδια μου είχαν κουραστεί απ' το πολύ περπάτημα μέσα στο μουσείο. Πολλά τα έβλεπα βιαστικά γιατί είχαν περάσει ώρες πολλές κι ήθελα να δώ όσο το δυνατόν περισσότερα. Μέσα σε λίγη ώρα περιπλανήθηκα απ' τον καιρό των Ρωμαίων στο Μεσαίωνα και πάλι πίσω στην αρχαία Βαβυλώνα. Ο μίτος είχε τυλιχτεί πια σ' ενα ακατάστατο κουβάρι κι εγώ ακόμα προχωρούσα. Είχα αφήσει το καλύτερο για το τέλος. Μπήκα λοιπόν στη πτέρυγα που έχουν αφιερωμένη στην αρχαία Ελλάδα και έφτασα στην αίθουσα του Παρθενώνα.

Κένταυροι, κούροι, καρυάτιδες και νύμφες στέκονταν εκεί σιωπηλοί. Πινακίδες εξηγούσαν πώς κάθε κατακτητής που πέρασε από την Αθήνα έσπαζε μερικά αγάλματα (επειδή ήταν πολύ μεγάλα για να τα μεταφέρει ολόκληρα) και έπαιρνε μαζί του τα κεφάλια. Τώρα βρίσκονται αλλού τα κορμιά κι αλλού τα κεφάλια (αυτά που βρέθηκαν). Ένα μουσείο έχει τα φτερά, το άλλο το κεφάλι, στην Ελλάδα παραμένουν άδειες κάποιες από τις ξυλωμένες βάσεις τους.


Διάβασα λίγο παρακάτω. Μια πινακίδα έγραφε ότι τα γλυπτά του Παρθενώνα είναι εξίσου μοιρασμένα (ποιός έκανε τη μοιρασιά;) ανάμεσα στο Βρετανικο Μουσείο και στο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Στη συνέχεια έγραφε ότι τα γλυπτά που βρίσκονται στο Βρετανικο είναι σε καλύτερη κατάσταση από αυτά που παρέμειναν στη Ελλάδα γιατί εδώ και δυο αιώνες είναι προφυλαγμένα από περαιτέρω φθορά (συμπεραίνουμε δηλαδή ότι καλά έκαναν και τα πήραν αφού τα προσέχουν!). Έπειτα σχολίαζε ότι στο Λονδίνο παρέχεται η ευκαιρία να τα δουν και να γνωρίσουν τον πολιτισμό μας πολλοί άνθρωποι που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν. Βεβαίως δεν λένε αυτό θα ήταν δυνατό και χωρίς τα μοναδικής αξίας γλυπτά του Παρθενώνα αλλά...

Αναστέναξα. Ήταν ώρα να φύγω, το μουσείο θα έκλεινε μετά από λίγο. Έμεινα για λίγο ακόμα και τα κοίταζα. Ένας υπάλληλος μας ανακοίνωσε ότι το μουσείο είχε κλείσει. Μετά απο λίγο, σκέφτηκα, τα φώτα θα σβήσουν και το μάρμαρο θα γίνει πάλι μια σκιά, κλεισμένη στην αποστειρωμένη φυλακή της. Αύριο θα το θαυμάσουν οι επόμενοι. Θα σκεφτούν άραγε παρόμοια πράγματα μ' εμενα;

Μικρός, ενθουσιάστηκα όταν είδα το λιοντάρι στο τσίρκο. Τώρα καταλαβαίνω ότι αυτό που είδα τότε δεν ήταν ο βασιλιάς των ζώων αλλά ο άθλιος δούλος ενός ανθρώπου. Τώρα πια καταλαβαίνω ότι μια καρφιτσωμένη πεταλούδα δεν είναι παρά μια όμορφη μούμια στη βιτρίνα. Τα λάφυρα μπορεί να είναι όμορφα...















Αν μη τι άλλο, θαύμασα την τέχνη των αρχαίων και την υπομονή και επιμονή τους να βγάλουν απ' το μάρμαρο την μορφή του ανθρώπου, να κάνουν την πέτρα κορμί και να δώσουν ένα πρόσωπο στο θεό τους. Όμως δεν μπόρεσα να συγκινηθώ. Ήταν αδύνατον βλέποντας τα εκεί μέσα. Θυμίζαν ξεχασμένους ένοικους ενός γηροκομείου που δεν έχουν πια τίποτε να περιμένουν...

Κ

ΥΓ. Το κειμενάκι αυτό γράφτηκε το Δεκέμβριο μετά από την εν λόγω επίσκεψη.

Χαρταετοί...

φωτογραφία από σήμερα...