Εδώ και μέρες σβήνω τα σημάδια του περάσματος μου από το σπίτι αυτό. Το σπίτι στο οποίο ζώ εδώ και 3 χρόνια. Ένα σπίτι που αγάπησα, που μέσα του γέλασα και έκλαψα, ερωτεύτηκα και απογοητεύτηκα. Το είχα ντύσει με χρωματιστές αφίσες και μικροπράματα στα ράφια που η κάθε μαμά θα αντιμετώπιζε απλά ως μαγνήτες για σκόνη.
Στην πραγματικότητα όλα αυτά ήταν σαν σελίδες από ημερολόγιο. Μέσα τους είχαν κρυμμένες αναμνήσεις από φίλους και όμορφες στιγμές. Τα είχα τοποθετήσει όλα αυτά στο χώρο γύρω μου ούτως ώστε να περιτριγυρίζομαι από εικόνες που αγαπώ και την σκέψη των φίλων μου, παρόλο που αυτοί ήταν σωματικά απόντες.
Αυτή τη στιγμή που γράφω βρίσκομαι σ' ένα σπίτι αδειανό. Τα περισσότερα έπιπλα έχουν πουληθεί (για πενταροδεκάρες) και τώρα ετοιμάζω τον υπολογιστή (που επίσης έχει πουληθεί) για να τον παραδώσω το πρωί σ' ένα γελοίο κύριο που μ' έπρηξε με τα ηλίθια παζάρια του (δεν τον πετούσα στα σκουπίδια καλύτερα τον υπολογιστή;;;). Σβήνω λοιπόν και τα ηλεκτρονικά μου ίχνη από αυτό τον υπολογιστή και δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε. Έχω τις μαύρες μου.
Το σπίτι μου φαίνεται νεκρό, άψυχο και απρόσωπο. Δεν υπάρχει πλέον κάτι που να δείχνει ότι εδώ έζησα εγώ. Τα ράφια είναι άδεια. Στους τοίχους απομένουν μόνο τα περιγράμματα από τις αμέτρητες αφίσες και κάρτες που είχα μαζέψει και προσεκτικά τοποθετήσει με τα χρόνια εκεί. Τώρα που οι τοίχοι είναι γυμνοί αντιλαμβάνομαι πόσο μικρό είναι πραγματικά το σπίτι αυτό.
Μετακομίζω.
Σκέφτομαι πως πίσω από κάθε παράθυρο στη γειτονιά κρύβεται και μια διαφορετική ιστορία. Διαφορετικοί άνθρωποι που ζούν ζωές παράλληλες, ο ένας δίπλα στον άλλο, πολλές φορές χωρίς ποτέ να γνωριστούν. Σκέφτομαι πως, σε μιά πόλη που μοιάζει με απέραντη εργατική συνοικία, η ζωή στριμώχνεται μέσα στις τσιμεντένιες ποντικότρυπες κι εν τέλει είναι ο έρωτας που μας κρατάει ζωντανούς. Γι' αυτό και όσοι έζησαν σ' αυτή την πόλη θα την αγαπούν για πάντα...
Σκέφτομαι πως σε λίγες μέρες σ' αυτό το σπίτι θα μπεί ένας ξένος. Ξένος, όπως ήμουνα κι εγώ όταν πρωτοήλθα για να ζήσω εδώ. Δέν γνώριζα τίποτα για τον προηγούμενο ένοικο της τρυπίτσας μου παρά μόνο το όνομα του, από κάτι ξεχασμένους λογαριασμούς. Το ίδιο θα γίνει και με τον επόμενο. Τα σπίτια, που μέσα τους φτιάχνουμε τη ζωή μας, μας φιλοξενούν προσωρινά. Θα ήταν παράξενο άν ξέραμε ποιός έζησε και πώς έζησε στο παρελθόν μέσα στο χώρο που βρισκόμαστε σήμερα. Τα σπίτια κουβαλάνε μια μυστική ιστορία.
Παλιά είχα σκεφτεί να γράψω ένα γράμμα για τον επόμενο ένοικο. Να πώ "εγώ είμαι ο τάδε, που έζησα εδώ τα τάδε χρόνια και έκανα αυτό κι αυτό κι αυτό". Να πώ "εγώ τ' αγάπησα αυτό το σπίτι κι ελπίζω να συμβεί το ίδιο και σ' εσένα. Δεν θα γνωριστούμε ποτέ, αλλά κατά κάποιο τρόπο συνδεόμαστε...". Δεν έχω το κουράγιο να γράψω αυτό το γράμμα. Η ιστορία μου θα ξεθωριάσει σ' αυτούς τους τοίχους, όπως ξεθώριασε και για όλους τους προηγούμενους ενοίκους.
Ένας κύκλος κλείνει και ξεκινάει ένας άλλος. Το μέλλον είναι, όπως πάντα, θολό. Σε λίγες μέρες εγκαταλείπω για πάντα τη Θεσσαλονίκη που μου χάρισε τα πιο όμορφα μου χρόνια (μέχρι στιγμής).
Κι αφήνω πίσω μου περισσότερες "αποσκευές" απ' ότι παίρνω μαζί μου... .
Διαβάζοντας για τη διπλωματική, πολύ συχνά ακούω τέρμα μουσική (επειδή η υπερβολική ησυχία με αγχώνει).
Αυτό το ηλίθιο περιστατικό έγινε χθές.
Όπως διάβαζα και άκουγα δυνατή μουσική, ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι και πάω να ανοίξω. Δύο κύριοι κουστουμαρισμένοι στέκονταν εκεί και περίμεναν. Χαμηλώνω τη μουσική κι ανοίγω.
- Γειά... Τί θα θέλατε;... - Γειά σου παλικάρι μου, λέει ο μυστηριώδης κουστουμαρισμένος κύριος στην πόρτα. Θα θέλαμε να σε καλέσουμε σε μια εκδήλωση που θα γίνει το σάββατο στο Παλαί ντε Σπόρ και αν θές να 'ρθείς... - Τί είναι; (Κοιτάω τον τίτλο κι έγραφε: "Μήπως θα επιζήσετε το τέλος του κόσμου;") - ... - Χμμ... - Αν έχεις χρόνο παλικάρι μου... - Όχι ευχαριστώ. Ετοιμάζω τη διπλωματική μου και δεν έχω χρόνο για τέτοια. Γειά σας!
Η καλή μου ανατροφή (και η μαλακία που με δέρνει) μου επιβάλλει να είμαι ευγενικός με τους άλλους.
Όμως σκέφτηκα 2 πιθανά σενάρια για το τί θα μπορούσα να κάνω για να γελάσουμε και λίγο:
1. Γυρνάω και τους λέω: Αγαπητοί κύριοι μάρτυρες του Ιεχωβά (ή όποιας θεοπάλαβης παραθρησκευτικής, παραεπιστημονικής σέκτας και να είστε). Αυτή τη στιγμή ακούω Marilyn Manson και γουστάρω. Τί σας κάνει να νομίζετε ότι με ενδιαφέρουν οι εξεζητημένες παπαριές που έχετε να μου πείτε;
Για όσους δεν ξέρουν τον κύριο Marilyn Manson ορίστε ένα λίνκ για να δείτε και μόνοι σας...
και μια εικονούλα μπόνους!
2. Βάζω τέρμα (μα τέρμα!) τη διαβολική μου μουσική κι αυτοί φεύγουν τρέχοντας πανικόβλητοι, ανεμίζοντας τα χέρια τους στον αέρα και ουρλιάζοντας: "Βοήθεια, ο Αντίχριστος!!!"
Πρίν από λίγο αποχαιρέτησα την άνοιξη. Πήγα μια βόλτα από την παραλιακή για να δώ το ηλιοβασίλεμα. Αγόρασα ένα καφεδάκι από το πάρκο δίπλα και κάθισα στην τσιμεντένια προβλήτα να χαζέψω τα κύματα. Άκουγα αυτό.
Έστριψα πρόχειρα ένα τσιγάρο. Σήμερα, σκέφτηκα, είναι και η παγκόσμια μέρα κατά του καπνίσματος. Αλήθεια, πότε είναι η παγκόσμια μέρα κατά του αλκοόλ (που είναι πολύ πιο επικίνδυνο); Μπορούμε, άραγε, να ονειρευόμαστε μια ζωή χωρίς απαγορεύσεις;
Άναψα το τσιγάρο και ρούφηξα το ηλιοβασίλεμα. Η άνοιξη τέλειωσε αλλά το καλοκαίρι ακόμα αργεί. Στο μεταξύ (τους) θα επιβιώσουμε.
Είμαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο, σε μια περίεργη αίθουσα χορού, με χρωματιστά φωτάκια και παλαβή διακόσμηση. Ακούγεται παράξενη μουσική απο κάπου μακριά. Κάποιοι πίνουν, άλλοι τραγουδούν και μερικοί χορεύουν.
Ξαφνικά έρχεται προς το μέρος μου μια πολύ χοντρή (όχι απλά χοντρή - τεράααστια) κοπελιά με κόκκινα μαλλιά πιασμένα ψηλά (φανταστείτε ένα χτένισμα που θα μπορούσε να κάνει η πιο παλαβή κομμώτρια του κόσμου μετά από 2 μπουκάλια ουίσκι...) και το πιο κίτς φόρεμα που έχω δεί ποτέ μου. Φρου-φρού κι αρώματα και ένα ψεύτικο λουλούδι σε μέγεθος καρπουζιού να κοσμεί τον δεξή της ώμο.
Μου λέει: "Χορεύουμε;"
και, πρίν προλάβω να της απαντήσω καν, με αρπάζει και ξεκινά να στριφογυρνάει, κρατόντας με σφιχτά στην αγκάλη της. Εγώ δεν μπορώ πια να αναπνεύσω αφού έχει χώσει το πρόσωπο μου ανάμεσα στα τεράστια βυζιά της. Ανεμίζω απελπισμένα τα χέρια μου. Πνίγομαι! Δεν ξέρω τί να κάνω. Ας με βοηθήσει κάποιος! Δεν αναπνέω! Πνίγομαι!!! Βοήθειααα!!!
Ξυπνάω...
Τελικά είχα πέσει μπρούμυτα με το κεφάλι μες το μαξιλάρι και όντως δεν μπορούσα να αναπνεύσω!
Αυτά παθαίνει κανείς όταν διαβάζει για διπλωματική και λέει να κοιμηθεί κάνα δίωρο γιατί δεν πάει άλλο!!!
Κοιμάσαι σαν τούβλο. Ξυπνάς ότι νά 'ναι. Πίσω στο διάβασμα τώρα...
Κ
ΥΓ. Ακούω πιθανές ερμηνείες για το τί θα μπορούσε να σημαίνει αυτό το όνειρο... εικόνα από εδώ
Κοντεύει το καλοκαίρι. Ο καιρός είναι υπέροχος. Τα λιγοστά δεντράκια στη γειτονιά έχουν πρασινίσει και τα παιδάκια παίζουν μπάλα έξω και τρέχουν με τα ποδήλατα τους στα στενάκια της γκρίζας συνοικίας που μένω. Τα παράθυρα είναι μονίμως ανοιχτά. Οι άνθρωποι χαμογελούν πιο συχνά. Όλοι αλλάζουν ρυθμούς. Κι εγώ θα ήθελα να είμαι σε μιά παραλία, ξαπλωμένος στον ήλιο, αγκαλιά με ένα φραπεδάκι. Άααχ θα ήταν παράδεισος...
Αλλά είναι Μάιος. Και ξέρετε πως είναι ο Μάης για τους μουσικούς. Γεμάτος συναυλίες. Συναυλίες που πρέπει να πας να ακούσεις, που πρέπει να πας να παίξεις. Δεν το βλέπω σαν υποχρέωση, αλλά με ενοχλεί που έρχονται όλα μαζεμένα. Έχω να ετοιμάσω και τη διπλωματική. Το άγχος το παίρνω σε δόσεις κάθε μέρα, σαν χαπάκι. Είναι καιρός να αρχίσω τις πολυβιταμίνες γιατί δέ με βλέπω καλά...
Υπομονή. Ευτυχώς, στη ζωή μου, με σώζει πάντα η μουσική.
Αυτό τον καιρό μαζευόμαστε σπίτι με τα λιγοστά άτομα που πνίγονται επίσης και πρέπει να τελειώσουν τις εργασίες τους. Φτιάχνουμε καφέδες και διαβάζουμε παρέα για πολλές ώρες. Συχνά μέχρι το πρωί. Η γάτα μας παρατηρεί με αμείωτο ενδιαφέρον. Στα διαλείμματα τρώμε σοκολάτα (το καλοκαίρι θα μετανιώνω αυτά τα μεταμεσονύκτια σνάκ) και βάζουμε μουσική.
Ούφ...
Την προηγούμενη εβδομάδα πήγαινα κάθε βράδυ σε συναυλία. Το απόλαυσα. Πήγα και στο εργαστήρι νέων συνθετών στο Μέγαρο αλλά απογοητεύτηκα από το αποτέλεσμα (του διαγωνισμού). Την τρίτη έπαιξα σε αυτοσχεδιαστική συναυλία και πέρασα υπέροχα...
Σε λίγο θα φύγω από το σπίτι. Έχω πρόβα στο πανεπιστήμιο για 2 κομμάτια που θα παίξω στις 21 του μήνα. Το ένα έχει θεατρικά στοιχεία και θα το κάνω κωμωδία (άχ καημένοι ακροατές, τί θα τραβήξετε!!!) το άλλο είναι μεν ωραίο αλλά θυμίζει κινέζικο βασανιστήριο... Πάλι καλά που γουστάρω να τα παίζω. Κι η πρόβα το απογευματάκι είναι μια χαρά, γιατί εδώ και 3 βράδια πάμε στη σχολή γύρω στις 11 (για πρόβα) και φεύγουμε γύρω στις 2. Αυτές είναι οι ώρες που μπορούμε όλοι...
Μετά, μου λές να γράψω κάτι ενδιαφέρον στο μπλόγκ! Φαιά ουσιά γιόκ!!!
Είσαι σε μια διάλεξη που τραβάει 3 ώρες (και...) ενώ θα μπορούσε να τελειώσει σε μισή. Κοιτάς γύρω σου. Κάποιοι κάνουν περιττές ερωτήσεις ενώ οι υπόλοιποι ξύνονται. Μετά το τρίτο χασμουρητό, τί κάνεις;
Ξαφνικά ο περιβόητος ιός της γρίπης των χοίρων-πουλερικών-ιγκουάνας μεταλλάσσεται και πάλι. Αυτή τη φορά μπορεί να προσβάλει και οικόσιτα ζώα (κοινώς κατοικίδια) και από αυτά να μεταδοθέι στον άνθρωπο.
Όλοι τρομάζουν και εγκαταλείπουν τα κατοικίδια τους στο δρόμο (ενώ στις γειτονιές των κινέζων μυρίζει φρέσκο σουβλάκι σκύλου). Οι ελάχιστοι που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τα κατοικίδια τους ρισκάρουν να μολυνθούν αλλά τα κρύβουν στο σπίτι. Δεν βγάζουν τα σκυλιά τους για βόλτα και έχουν δυνατά τη μουσική για να μην ακούγονται τα γαβγίσματα. Τις γάτες τις κλείνουν σε ένα δωμάτιο.
Βγαίνει φιρμάνι από τις κυβερνήσεις να παραδωθούν για ευθανασία όλα τα κατοικίδια. Η μή συμμόρφωση επιφέρει πρόστιμο και φυλάκιση αφού θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι κάποιος στη γειτονιά τους κρύβει ένα κατοικίδιο και δεν το έχει παραδώσει στο κράτος (όπου το πιθανότερο θα το ρίξουν μέσα σ' ένα κλίβανο και ίσως το κάνουν και σαπούνι...) πανικοβάλλονται και γίνονται χαφιέδες. Μέσα στη γενική παράνοια και υστερία, οι σχέσεις μας διαταράσσονται από το ενδεχόμενο πανδημίας...
Και ζούμε πιά σ' ένα κόσμο όπου είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς έξω. Σ' ένα κόσμο που κάνουμε χειραψία με λάτεξ γάντια και φιλιόμαστε στο μάγουλο με επιφύλαξη αν και φοράμε πιά μονίμως ιατρική μάσκα. Σ' ένα κόσμο που βρωμάει μπεταντίν και άλλα προϊόντα αποστείρωσης. Τέλος, σ' έναν κόσμο χωρίς... ζώα. Σ' έναν κόσμο όπου τα λαχανικά (που θα είναι πια το μόνο που θα τρώμε) θα παράγονται μόνο σε αποστειρωμένα εργαστήρια...
Φανταστείτε το. Μπορεί και να γίνει.
...
Υπάρχουν 2 πιθανότητες:
1. τα ΜΜΕ εκμεταλλεύονται την τρομολαγνεία που μας διακατάχει και κάνουν τρελλά νούμερα υπερπροβάλλοντας κάτι φρικτό που κατά τα άλλα πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει...
Πήρε το όνομα της από την αρχαιοελληνική θεότητα της Γής και αντιμετωπίζει τον πλανήτη (το πλανητικό οικοσύστημα) ως ένα γιγαντιαίο ζωντανό οργανισμό του οποίου τα "κύτταρα" είναι όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί (ζώα, φυτά, άνθρωποι κλπ), που ρυθμίζει τις λειτουργίες του ούτως ώστε να υπάρχουν πάντα ιδανικές συνθήκες για την ύπαρξη της ζωής σ' αυτόν. Στη θεωρία αυτή υπάρχει και η υπόθεση ότι ακόμα κι αν οι άνθρωποι καταστρέψουν το οικοσύστημα (π.χ. με ένα πηρυνικό ολοκαύτωμα), ότι ακόμα κι αν εξαλειφθούμε ως είδος η ζωή θα επανέλθει σταδιακά στον πλανήτη. Πολλοί κατακρίνουν αυτή τη θεωρία. Ριξτέ κι εσείς μια ματιά εδώ να ενημερωθείτε. Αξίζει.
Πώς συνδέεται αυτό με τα προηγούμενα;
Η φύση δεν είναι εργαλείο για να την χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε. Καταστρέφουμε τον πλανήτη και μπορεί αυτά που συμβαίνουν να μήν είναι τυχαία. Μπορεί οι "Κατρίνες" και η γρίπη των χοίρων-κροκοδείλων κλπ να είναι μια αντίδραση της φύσης.
Ψάχνουμε να βρούμε εμβόλια και φάρμακα για να αντιμετωπίσουμε τον ιό. Αν όμως είμαστε εμείς ο ιός; Και όλα αυτά που συμβαίνουν είναι απλά τα "αντισώματα" του πλανήτη που προσπαθεί να μας αντιμετωπίσει;
Γιατί πραγματικά συμπεριφερόμαστε σαν ιός. Η ανθρωπότητα, σαν ιός, επιτίθεται στο οικοσύστημα και καταστρέφει τα τροπικά δάση και τους ωκεανούς. Ένα "γριπωμένο" οικοσύστημα έχει πυρετό που ονομάζεται υπερθέρμανση του πλανήτη ή φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ένας άρρωστος πλανήτης φταρνίζεται κυκλώνες...
Σκεφτείτε τί θα γίνει αν καταφέρει να νικήσει την αρρώστια του, εμάς; Δέν είναι καιρός να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν ιός;
Κ
PS1. Δεν ξέρω γιατί σήμερα είμαι τόσο απαισιόδοξος. Μπορεί και να γράφω και μαλακίες. Δεν ξέρω πως τα σύνδεσα στο μυαλό μου...
PS2. Το Κουνούπι απολογείται δια την μακράν απουσίαν του :: Έπινα Bloody Mary στα παρακμιακά μπαράκια της Λευκωσίας...
Επιστρέφω σπίτι αργά τ' απόγευμα, μέτα από μάθημα πιάνου, μια κρέπα σοκολάτα και ένα φραπέ σκέτο. Ήταν ωραία μέρα σήμερα - είδα κάτι φίλους που έιχε καιρό να τα πούμε. Φοράω τα ακουστικά μου και διασχίζω την παραλιακή. Ακούω μουσικές ανάλογα με την ώρα και τη διάθεση μου και χαμογέλω σαν βλάκας (αλήθεια, τρομάζουν οι άνθρωποι όταν βλέπουν κάποιον να χαμογελά σαν περπατά μόνος! - ένας παραπάνω λόγος για να χαμογελώ!). Η διαδρομή μου τελειώνει. Φτάνω στο τελευταίο ανήφορο πρίν απ' το σπίτι και το ανεβαίνω αργά. Όπως προχωρώ, χαζεύω τον κόσμο που περπατά στο στενάκι. Ξάφνου με σταματά μια θειίτσα και μου δείχνει ένα κάδο σκουπιδιών. Απορημένος βγάζω τα ακουστικά για να δώ τι έχει να μου πεί.
Μου λέει: "Παλικάρι μου, κοίτα κι εσύ εδώ. Το πρωί πήρα μια εφημερίδα και πέταξα τα διαφημιστικά και τα περιοδικά που είχε μαζί της εδώ μέσα (στον κάλαθο δηλαδή). Νομίζω πέταξα και το πορτοφόλι μου μαζί."
Την κοιτάω καλά-καλά. "Εγώ πάντως δεν το πήρα από εδώ"της λέω.
Με κοιτάει χασκιασμένη. Ά, δεν έχει χιούμορ, σκέφτηκα. "Και τί θες να κάνω εγώ;" ρωτάω, αν και το είχα ήδη φανταστεί...
-"Μπορείς να δείς λίγο"... -"Εμμ..."
Περιεργάζομαι τον κάλαθο: φίσκα, έτοιμος να εκραγεί, να στάζουν ζουμιά από παντού και να ζέχνει... Μια μπανανόφλουδα ακροβατούσε στο χείλος του... -"Εμμ... όχι. Αν δέν ήταν στα σκουπίδια θα έβαζα το χέρι μου να ψάξω, αλλά... τί να πω; Με συγχωρείτε. Γειά σας!"
///
Καθώς ανέβαινα τις σκάλες, στην πολυκατοικία μετά, λίγο πρίν μπώ σπίτι, σκέφτηκα:
::αναπαράσταση εσωτερικού διαλόγου::
- Ίσως θα έπρεπε να τη βοηθήσεις... - Καλά, τρελάθηκες; Να κολλήσω καμιά μαλαζαβράγκα και να τρέχουμε! - Ναι αλλά ήταν αρκετά μεγάλης ηλικίας... μπορεί να είχε πρόβλημα με τη μέση της και γι' αυτό δεν μπορούσε να δεί... - Πρόβλημα στο μυαλό έχει, μωρέ, άμα πετάει το πορτοφόλι της στα σκουπίδια! - Ναι, αλλά... - Τί; Αυτή το πέταξε στα σκουπίδια. Ας κάνει αυτή ανασκαφές να το βγάλει! Δεν θα παίξω εγώ τον Ιντιάνα Τζόουνς επειδή έκανε αυτή μια βλακεία!!! - Ναι, αλλά θα έκανες μια καλή πράξη. Θα τη βοηθούσες. Θα έκανες έναν άνθρωπο να νιώσει όμορφα... - Α, μή μου φορτώνεις τύψεις! Είπαμε κάνουμε καλές πράξεις αλλά με μέτρο. - Βάζουμε όριο στις καλές πράξεις που θα κάνουμε κάθε μέρα; - Εμμ... - Άμα το κάνεις αυτό σημαίνει ότι δεν τις κάνεις αυθόρμητα. Τις επεξεργάζεσαι πρώτα. Τις μετράς, τις ζυγίζεις... - Εμμ... ναι, ρε εαυτέ μου. Βλέπω πρώτα αν μπορώ να τις κάνω. - Τι σημαίνει μπορείς; Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω! - Ε τότε ... δεν θέλω! Όταν πρόκειται να ζημιώσω από αυτό το πράμα. Πώς να το κάνουμε; Ποιός είμαι δηλαδή; Η μητέρα-Τερέζα; - Είσαι φαρισσαίος... - Πού τα θυμήθηκες αυτά; Πάνε χρόνια να τ' ακούσω! - Ναι, αλλά θυμάσαι; Έλεγε στο μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο: "Αν σου ζητήσει κάποιος κάτι, σκέψου ότι σ'το ζητάει ο ίδιος ο Χριστός". Θυμήσου τις ιστορίες με τους ζητιάνους που ήταν στην πραγματικότητα ο Χριστός "μεταμφιεσμένος" και κανείς δεν το ήξερε... - Δηλαδή, θες να πείς, η γριά ήταν -και καλά- ο Χριστός ινκόγκνιτο; - Θα μπορούσε... - Καλά, κι εγώ είμαι η Βασίλισσα Ελισάβετ - δε με βλέπεις; - Άσ' τ' αστεία τώρα και σκέψου... - Ρε άντε από δώ! Βάλθηκες στα καλά καθούμενα να με φορτώσεις με τύψεις. Βρε ούστ!!! - Καλά, καλά... φεύγω. Αλλά σκέψ... - Ξούτ είπα!!! - ... - Α στο διάλο πια... ...
///
Τελικά διαπιστώνω ότι - αν και δέν είμαι θρήσκος - μού 'χουν κάνει "ζημιά" οι θεολόγοι στο σχολείο... Αυτά παθαίνεις, όταν μια θρησκεία βασίζεται στις ενοχές και στις τύψεις... Μου τη σπάει, επίσης, αυτή η κοσμοθεωρία που αντιμετωπίζει το Θεό σαν Big Brother...
Είπαμε:
Κάνω καλές πράξεις όσο μπορώ. Όχι για να πάω στον Παράδεισο. Δεν ξέρω κάν αν υπάρχει. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει θεός... Το κάνω για να δώσω λίγη χαρά σ' ένα συνάνθρωπο. Αυτό από μόνο του αξίζει για 'μένα και δεν περιμένω καμιά ανταμοιβή. Αν περίμενα, δεν θα είχε αξία αυτό επειδή θα ήταν απλά μια συμφεροντολογική συναλλαγή (με τον... Κύριο)...
Εσείς, όμως, στη θέση μου σήμερα, τί θα κάνατε; Θα βουτούσατε στα σκουπίδια;
Όποτε ανοίξω την τηλεόραση αυτές τις μέρες πέφτω πάνω σε διάφορες εκπομπές και ντοκυμανταίρ με δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον το σύμπαν προσπαθεί να μου στείλει ένα μήνυμα...
Το πόστ αυτό έχει 2 θέματα: την οικολογία και την καταστροφολογία... Είναι ουσιαστικά 3 σε 1 (ποστ) γιατί μού 'ρθαν πολλά στο μυαλό!
Με αφορμή το θέμα των ημερών, την ώρα της γής (δηλ. σβήνουμε τα φώτα για μια ώρα και ακτιβισμός από το σπίτι...!;!;...), όλα τα κανάλια και περιοδικά θυμήθηκαν να κάνουν αφιέρωμα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Και έβλεπα, εγώ ο καημένος, όλα αυτά τα προγράμματα με τις βαρύγδουπες δηλώσεις διαφόρων φορέων και ανδρών επιφανών για το κακό που μας περιμένει. Να προσπαθούν να με κάνουν να καταλάβω ότι εγώ φταίω για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, για τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, για τη λειψυδρία, για τα ακραία καιρικά φαινόμενα, (και εδώ συμπληρώνω εγώ , κατ' επέκτασην - και για τη φτώχεια και τον πόλεμο που υπάρχουν στον κόσμο)...
Δέν διαφωνώ καθόλου μ' αυτό. Όλοι μας, ειδικά στο δυτικό κόσμο, έχουμε προσωπικό μερίδιο της ευθύνης για όλα αυτά που συμβαίνουν. Αλλά, μην προσπαθείς κύριε να αποποιηθείς των ευθυνών σου και να τις μεταθέσεις πάνω μου. Μόνο πάνω μου, και πάνω στον υπόλοιπο απλό κόσμο, κύριε μεγαλοεπιχειρηματία και κύριε πολιτικέ! Δεν με πείθεις!
Να νιώθω εγώ τύψεις και να κλείνω τα φώτα και να χαμηλώνω τη θέρμανση στο σπίτι -ενώ κάνει ψοφόκρυο- επειδή είμαι πεπεισμένος ότι έτσι συμβάλλω στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό δεν είναι αρκετό. Είναι σαν να προσπαθεί ένα κουνούπι να σηκώσει ένα ελέφαντα...
Θα μου πείς, αν δισεκατομμύρια κουνουπιών μαζευτούν και συνεργαστούν, μπορεί και να τα καταφέρουν να σηκώσουν τον ελέφαντα κάποια στιγμή. Και σ' αυτό ελπίζουμε όλοι εμείς που έχουμε περιβαλλοντική συνείδηση και προσπαθούμε να μην επιβαρύνουμε το οικοσύστημα του πλανήτη. Αλλά τί γίνεται όταν κάθονται και καμιά δεκαριά ιπποπόταμοι στην πλάτη του ελέφαντα αυτού;
εικόνα από εδώ Παραδείγματα ιπποποτάμων (εδώ δηλαδή, παχύδερμα που μολύνουν):
*Οι πολυεθνικές που πετάνε τα τοξικά απόβλητα στους στον ωκεανό. *Οι επιχειρήσεις που με τα φουγάρα των εργοστασίων τους μολύνουν την ατμόσφαιρα (γιατί τα φίλτρα είναι ακριβά και θα μειώσουν το κέρδος) *Οι πολυεθνικές με τα εργοστάσια σκλάβων σε ασιατικές χώρες... *Οι χώρες που κάνουν πυρηνικές δοκιμές στους ωκεανούς (βλ. Γαλλία) *Οι οπλοβιομηχανίες - που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να υπάρχουν... *Οι χώρες που εφαρμόζουν τον ιμπεριαλισμό (κανονικό και οικονομικό) *Οι χώρες που ακόμη δικαιολογούν νομικά τη φαλαινοθηρία (βλ. Ιαπωνία) *Οι εταιρείες εξόρυξης πετρελαίου που περιορίζουν την παραγωγή για να ανεβάσουν τις τιμές και που μπλοκάρουν τις χορηγίες για εναλλακτικές, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας... *Οι τράπεζες που δημιουργούν οικονομικές κρίσεις... κι αυτά είναι μόνο τα λίγα που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή!
Αν δεν φύγουν πρώτα όλοι αυτοί οι ιπποπόταμοι από την πλάτη του ελέφαντα, τα κουνούπια δεν θα καταφέρουν ποτέ να σηκώσουν τον ελέφαντα. Αν δεν σταματήσουν πρώτα όλοι αυτοί να κάνουν τη ζημιά, είναι ανώφελο να προσπαθούμε εμείς να σώσουμε τον κόσμο. Και εννοείται πως δεν πρόκειται να σταματήσουν από μόνοι τους! Πρέπει να τους αναγκάσουμε να το κάνουν. Και έστω, ένας τρόπος να ασκήσουμε πίεση είναι και ο περιβαλλοντικός ακτιβισμός. Έστω και από το σπίτι, με τα σβηστά φώτα και την ανακύκλωση. Αλλά μόνο μ' αυτα δέ γίνεται. Αν δεν διεκδικήσουμε δεν θα λάβουμε. Ποτέ. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι μπορούμε να τους αλλάξουμε. Ένα δισεκατομμύριο κουνουπιών μπορεί να νικήσει έναν ελέφαντα (ή τους ιπποποτάμους). Να τους πιεί το αίμα!
...
Τέλοσπάντων, τα σκεφτόμουν όλα αυτά και η τηλεόραση συνέχιζε να παίζει... Κι άλλα ντοκυμανταίρ με καταστροφολογίες...
Στη συνέχεια θυμήθηκαν και την αποκάλυψη του Ιωάννη, το Νοστράδαμο και τα ημερολόγια των Μάγια που λένε ότι ο κόσμος τελειώνει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 κλπ... Και βάλθηκαν να ταιριάξουν όλα αυτά τα παράλογα μεταξύ τους και να βγάλουν μια "οικουμενική" προφητεία για το τέλος του κόσμου. Παπαρολογίες με μπόλικη ρίγανη! Αλλά, φαίνεται, είναι πολλοί που τα πιστεύουν.
Βάλτε εδώ με τη φαντασία σας μερικές σκοτεινές συγχορδίες, κράξιμο από κοράκι, βουητό ανέμου και ήχο βροντής...
Να κάθομαι, λοιπόν, ανυποψίαστος και ν' ακούω διάφορα, του τύπου: οι πολικοί πάγοι θα λιώσουν μέχρι το 2012, σεισμοί, καταποντισμοί και ακραία καιρικά φαινόμενα, τρίτος παγκόσμιος, κραχ, το 2012 θα γίνει ευθυγράμμιση όλων των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος... το 2012 θα πέσει κομήτης πάνω στη Γη, θα εκραγεί ο ήλιος, αααΑΑΑααααρρρρργγγγγκχχχχ!!! και άλλες παρόμοιες αισιόδοξες ρήσεις...
Ούφ! Ξανά! Παπαρολογίες με μπόλικη ρίγανη!!! Σε όλα αυτά πρέπει να πιστεύουμε τόσο όσο στα ζώδια στο τέλος του τηλεπεριοδικού. Γιατί πίστεψε με, εν τέλει, κι αυτοί δεν ξέρουν τίποτα περισσότερο από 'μένα κι εσένα και απλά τα media το εκμεταλλεύονται αυτό γιατί πουλάει τρελά. Σκέψου πχ πόσα βγάζουν στα ταμεία τα disaster movies...
Όλοι αυτοί οι κύριοι που μελετούν τις προφητείες πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι πρόκειται για κείμενα συμβολικά (καθαρά θρησκευτικού περιεχομένου) που δέν πρέπει να τα ερμηνεύουμε κυριολεκτικά. Δηλαδή: αν μιλάει κάπου για ένα πουλί που πέφτει πάνω σε δυό ψηλά δέντρα δεν σημαίνει ότι μιλάει για τους δίδυμους πύργους... Και πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι κι ο Ιωάννης, κι ο Νοστράδαμος, και οι Μάγια (και όποιος άλλος έγραψε για το τέλος του κόσμου) μάλλον έκαναν βαριά ναρκωτικά και έβλεπαν ανθρωπάκια πράσινα!
Ούφ! Αφήστε με ήσυχο!!! Κι αν κάνω λάθος και όντως τελειώνει ο κόσμος... ε και τί έγινε;
Δε θα σταματήσω να ζω τη ζωή μου επειδή μπορεί να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου! Εξάλλου δεν κάνει να ζούμε με αυτό το φόβο. Γιατί εξίσου απλά και απροσδόκητα μπορεί να αποδημήσω εις κύριον επειδη μπορεί να τύχει να πέσω από την καρέκλα και να σπάσω το σβέρκο μου...
Υπάρχει πιθανότητα; Ναι. Το σκέφτομαι συνέχεια και επηρεάζει τη ζωή μου; Όχι!
Γι' αυτό το ζήτημα υπάρχει μια ωραία κουβέντα που επιδέχεται διάφορες ερμηνείες... "Να ζείς την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία..."
Ο θεολόγος στο σχολείο, τότε, προσπάθησε να μας το εξηγήσει χριστιανικά. Είναι, λέει, για να μας διδάσκει την ταπεινότητα, ότι είμαστε θνητοί. Κι έτσι μαθαίνουμε να συγχωρούμε. Σημαίνει να ζούμε ενάρετα (ούτως ώστε αν πεθάνουμε εκείνη τη μέρα να πάμε στον παράδεισο) και έτσι θα κάνουμε το καλό για εμάς και για τους συνανθρώπους μας. Καλό αυτό. Αλλά στα αφτιά μου έφτασε και το άλλο, το πανηλίθιο, μέσα από αυτή την ερμηνεία: Μην κάνεις σέξ γιατί μπορεί να πεθάνεις και να μην προλάβεις να εξομολογηθείς και θα πάς στην κόλαση!!! Μουαχαχάαα!!!
Χμμ... Εμένα μου αρέσει περισσότερο η άλλη ερμηνεία:
Η φράση αυτή δε σημαίνει να σκέφτεσαι κάθε μέρα πως θα πεθάνεις. Σημαίνει απλά να ζείς κάθε μέρα. Να ΖΕΙΣ πραγματικά. Όσο πιο όμορφα και απολαυστικά μπορείς. Έτσι, όταν έρθει η ώρα να φύγεις και γυρίσεις πίσω να κοιτάξεις τί έκανες στη ζωή σου να μήν μετανιώνεις. Να έχεις λάβει και να έχεις δώσει αγάπη. Να είσαι πλήρης...
Σκασίλα μου, λοιπόν, αν θα τελειώσει ο κόσμος αύριο. Εγώ τώρα ΖΩ!...
Κ
PS1. Το σάββατο, για την ώρα της Γής, έσβησα για μιά ώρα τα φώτα. Κάνω και ανακύκλωση. Εγώ θέλω να σώσω τον κόσμο (κι ας λένε ότι αυτό -η υπερθέρμανση του πλανήτη- είναι ένα σχέδιο για να μας υποδουλώσουν όλους) ... Εσύ;
PS2. Γύρευα κάτι άλλο, αλλά τελικά βρήκα αυτό (σχετικό και χιουμοριστικό!) από μιά σειρά κινουμένων σχεδίων που μ' αρέσει. Απολαύστε υπέυθυνα :)
