Μικρό ηλεκτρονικό...

Χρειάζομαι μιάν αγκαλιά.

Κι εσύ το ίδιο.

Ας αγκαλιάσουμε τις οθόνες μας

και ας προσποιηθούμε ότι αυτό δουλεύει.

Θα μισοκλείσω τα μάτια για να μή βλέπω τα πίξελ που αποτελούν

το χαμόγελο σου.

Θα δυναμώσεις την ένταση στα ακουστικά να ακούς καλύτερα τη φωνή μου.

Εγώ θα ζηλεύω που φοράς από τώρα κοντομάνικα.

Εσύ θα ζηλεύεις που σήμερα μαγείρεψα φακές και δεν θα δοκιμάσεις.

Εγώ θα σου μιλήσω για τη μέρα μου.

Δεν έχω νέα, είναι περίοδος εντατικού διαβάσματος.

Εσύ θα μου πείς για τον μαλάκα τον καθηγητή σου στη σχολή.

Και για την τελευταία σου μουσική ανακάλυψη.

Θα το ακούσουμε μαζί.

Θα ανταλλάξουμε δυο γκριμάτσες.

Μετά θα πατήσουμε από ένα κουμπί και θα είμαστε και πάλι μόνοι.

Το απέναντι παράθυρο...

Κι ενώ εγώ περνάω κρισάρα, βγαίνω έξω για τσιγάρο και βλέπω σχεδόν κάθε φορά, στο ακριβώς απέναντι παράθυρο, χαμηλό φωτισμό και μια σκιά να κινείται πάνω, κάτω, πάνω, κάτω... Σχεδόν ρυθμικά, κάποτε επιταχύνοντας, άλλοτε επιβραδύνοντας, ενίοτε με ένα απότομο τίναγμα των μαλλιών. Και σκέφτομαι πως το γειτονόπουλο μάλλον παίζει ένα αρκετά ενδιαφέρον παιγνίδι στο Wii. Ή μάλλον κάνει κάτι πιο διασκεδαστικό. Μάλλον.

Ζηλεύω; Μάλλον. Χμμμ....

K

εικόνα από εδώ

θέλω...

Placebo - Without you I'm nothing

Θέλω

...μιαν αγκαλιά.

Βαρέθηκα

τις ψυχρές ανθρώπινες σχέσεις,

τους αόρατους τοίχους που χτίζουμε μεταξύ μας,

τις μάσκες που φοράω κάθε μέρα,

την εικόνα που προβάλλω σε φίλους και εχθρούς,

τη διύλιση της προσωπικότητας μέσα από χαλασμένα φίλτρα επικοινωνίας,

την απόσταση της ευγένειας,

τη σύμβαση της τεχνητής μας συνύπαρξης,

την όποια ιεραρχία,

τον ανταγωνισμό,

τη λίστα των ασήμαντων προτεραιοτήτων μου,

τη συλλογή μάταιων επιτευγμάτων στο βιογραφικό,

τις προσδοκίες της κοινωνίας,

τα πρέπει και τα μην,

το κατασκεύασμα που αποκαλούμε χρόνο,

τη φθορά του είναι από την βία του κόσμου,

την ανταλλαγή υπηρεσιών,

τη νεκρή τέχνη,

τους επαγγελματίες καλλιτέχνες,

αυτούς που νομίζουν πως έχουν τις απαντήσεις,

τους επαναστάτες του συρμού,

τις πόρνες του θεού,

τα προϊόντα του αγοραίου πολιτισμού,

την ακριβοπληρωμένη ψευδαίσθηση της απόκτησης γνώσης,

την ετικέτα της εμπειρίας,

τους κώδικες συμπεριφοράς και την αποκωδικοποίηση τους,

τους κανόνες του παιγνιδιού,

τις ενοχές που έρχονται πρίν τα λάθη,

το επίκτητο μούδιασμα των συναισθηματικών μας αντιδράσεων,

την προσποιητή προσφορά συμπόνοιας,

την απουσία της φευγαλέας ιδέας που αποκαλούμε αγάπη...

Μονοκοντυλιά 1 - Ταξίδι

Μή σκέφτεσαι.
Τώρα απλά άκου:

Δεν είναι ψίθυρος.
Δεν είναι τραγούδι.
Δεν έχει φανερά μηνύματα.
Κι όμως...

τη μελωδία που ακούς,

κάποιος την έστειλε σαν προσευχή να ταξιδέψει τον κόσμο.

Τώρα θα στάξει σαν φως ετοιμοθάνατο μέσα από τις ρωγμές της ψυχής σου

και θα σε πλημμυρίσει.

Ή θα σ' αδειάσει.

Μετά θ' ακολουθήσει την κλωστή

που ενώνει τη γη με τον ήλιο και το φεγγάρι...

χορδές, φωτό της Adreina Schoeberlein, παρμένη από εδώ

Yποθετικό ηθικό δίλημμα...

Χθές σε μια αμπελοφιλοσοφική συζήτηση (συνοδείας μπαγιάτικου σταφυλόζουμου γαρ, λέγε με κρασί) μιλούσαμε για το τί είναι (και τί δεν είναι) τέχνη. Απάντηση δεν βρήκαμε, ούτε και περιμέναμε να βρούμε. Γνώρισα δε, και τον εγγλεζο-γιαπωνέζο Καρυωτάκη της σχολής μου, ένα προπτυχιακό που σπουδάζει σύνθεση.

Τσούπ, καλησπέρα σας, έχω μανιοκατάθλιψη. Δεν το είπε. Θα μπορούσε όμως. Ο τύπος έχει εμμονή με τον θάνατο. Και του αρέσει να βάζει και τους άλλους να το σκέφτονται. Και τα καταφέρνει γαμώτο. Ανάμεσα στις διάφορες ενδιαφέρουσες απόψεις που μου αράδιασε, μου έθεσε και το εξής υποθετικό ηθικό δίλημμα:

Ας υποθέσουμε ότι, για κάποιο λόγο, πρέπει να ανακοινώσεις σε κάποιον ότι έχει μια ώρα ζωής και αφού περάσει αυτή η ώρα να τον σκοτώσεις. Και έχεις να διαλέξεις (για τον φόνο που θα διαπράξεις) ανάμεσα σε ένα ενήλικα, πες 18 χρονών και ένα παιδάκι 5 χρονών. Ποιόν θα σκοτώσεις και γιατί;

...

Λοιπόν, το σκέφτηκες; Να μου πείς την απάντηση μετά.

Ο εγγλεζο-γιαπωνέζος Καρυωτάκης λοιπόν μου είπε ξεκάθαρα ότι θα σκότωνε το παιδάκι. "Και γιατί;" τον ρωτάω εγώ. Και ορίστε μια απάντηση που δεν είχα ποτέ μου σκεφτεί:

- "Θα σκότωνα το παιδάκι, επειδή το παιδάκι δεν μπορεί να κατανοήσει και να εκλογικεύσει την έννοια του θανάτου, δηλαδή δεν έχει ακόμα τις απαιτούμενες νοητικές δεξιότητες για αυτό. Δεν μπορεί να καταλάβει τί σημαίνει να υπάρχεις και από την άλλη ούτε και το τί σημαίνει να μήν υπάρχεις πλέον. Δεν μπορεί να φανταστεί πώς θα ήταν να είσαι νεκρός για πάντα. Ο ενήλικας θα το έχει κατανοήσει και θα το έχει σκεφτεί. Και αυτή η τελευταία μία ώρα που θα του δώσεις θα είναι πραγματικό βασανιστήριο για αυτόν. Και θα πεθάνει δυστυχισμένος. Επειδή θα τον βασανίζουν οι αμφιβολίες για το άν υπάρχει ή όχι κάτι μετά... Υποθέτω ότι πλέον έχεις καταλάβει ότι, προφανώς, είμαι άθεος..."

Εγώ δεν μπορώ να αποφασίσω τί θα έκανα στη θέση του. Μπορώ απλά να μην το σκέφτομαι. Αλλά έλα που στιφογυρίζει σαν ενοχλητικό έντομο μέσα στις σκέψεις μου;...

Πάρτε τώρα ένα Καρυωτάκη κερασμένο!

κι άλλο ένα, από τον Κώστα Ουράνη...

Ο Θεός έφτιαξε τους δεινόσαυρους...

(Βασισμένο σε αληθινή ιστορία).

Πώ-πω τί γένεια!... Βαριέμαι. Καλύτερα να ήμουν σπίτι και να έβλεπα κινούμενα σχέδια. Ας κάνω, όμως, αυτή τη μικρή θυσία για να πάω στον Παράδεισο... Πώς είναι ο παράδεισος; Δεν ξέρω αλλά ξέρω ότι δεν θέλω να πάω στην κόλαση γιατί έχει φωτιές και ένα κύριο με κέρατα. Έτσι λέει ο πάτερ. Πώ-πω τι γένεια!... Τα γένεια του πάτερ έχουν χρώμα γκρίζο και μαύρο και άσπρο. Και η μύτη του είναι πολύ μεγάλη. Δεν πρέπει να τον κοροϊδεύω όμως, επειδή σίγουρα είναι άγιος... Η Αννούλα έχει βάλει το δάκτυλο στη μύτη της και ο Αντωνάκης δαγκώνει το μολύβι του. Νομίζω άρχισα κι εγώ να πεινάω. Καλύτερα να ήμουν σπίτι τώρα και νά 'τρωγα μεσημεριανό... Χμμ. Κατηχητικό είναι όταν μένεις στο σχολείο μετά το μάθημα και πεινάς. Και σκέφτεσαι συνέχεια το φαγητό... Ά τί καλα! Ο πάτερ μας έδωσε δωράκι μια εικονούλα. Θα την βάλω στον τοίχο δίπλα από αυτή του Σνούπι... Λές να τον ρωτήσω; Θα τον ρωτήσω.

-Πάτερ, ο Θεός έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα;

-Ναι τέκνον μου.

-Μα... χθές είδα ένα ντοκυμανταίρ που έλεγε ότι ο άνθρωπος προήλθε από τους πιθήκους.

-Ε;

-Άρα, μήπως ο Αδαμ και η Εύα ήταν πίθηκοι;

-Όχι! Αυτά, τέκνον μου, είναι ψέματα. Τα λένε οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στο Θεό και είναι κακοί!

-Μα αφού το είπε στην τηλεόραση...

-Μην πιστεύεις ότι σου λένε!

-Εχμ...

-...

-Και οι δεινόσαυροι;

-Οι δεινοσαυροι τί;

-Τους έφτιαξε κι αυτούς ο Θεός;

-Ναι τέκνον μου. Ο Θεός έφτιαξε τα πάντα.

-Μα έχουν εξαλειφθεί!

-...

-Άρα, του Θεού δεν του άρεσε αυτό που έφτιαξε και γι' αυτό τους σκότωσε όλους;

-Ναι τέκνον μου. Τους σκότωσε για να μην κυνηγούν τους ανθρώπους.

-Άρα ο Θεός έκανε λάθος;

-...

Κάποτε, πρίν από χρόνια όταν ήμουν ακόμα στο δημοτικό, πήγα κι εγώ μια φορά στο κατηχητικό (επειδή όλα τα παιδάκια στην τάξη μου πήγαιναν και ήθελα κι εγώ να δω τί είναι αυτό το πράγμα το τόσο σπουδαίο, για το οποίο οι συμμαθητές μου κάθονταν μετά το μάθημα στο σχολείο). Το συμβάν που έχω περιγράψει συνέβηκε τότε. Οι απορίες μου ήταν πολύ ειλικρινείς και αθώες. Το αν πήρα απαντήσεις κρίνετε το εσείς.

Αφορμή για αυτή την αφήγηση υπήρξε η ανάρτηση και τα σχόλια στο μπλόγκ της αγαπητής Κροτ για τους τηλε-ευαγγελιστές και τα εξαιρετικά τους σχόλια περί σεισμών, λοιμών και καταποντισμών. Θεός φυλάξοι!

Κ

εικόνα από εδώ

Πίσω στην Ιγγλατέρα...

Παίρνω κουράγιο...

Κάθομαι δίπλα απ' το παράθυρο της κουζίνας και γράφω. Σκέφτομαι πως αν είχα ακόμα 2 εβδομάδες χριστουγεννιάτικες διακοπές θα τις έπαιρνα ευχαρίστως. Το τηλέφωνο έχει κτυπήσει αρκετές φορές από το πρωί, πράγμα ευχάριστο αν σκεφτείς ότι έφτασα σήμερα ξημερώματα. Τα καινούρια φιλαράκια με γυρεύουν. Νομίζω θα πάω να τους δώ κι ας αργήσω λίγο με την εργασία που έχω να παραδώσω. Ά, δεν σου είπα - μέσα στις γιορτές δεν κατάφερα να διαβάσω τίποτα, πάλι! Απορώ πώς τα βγάζω πέρα...

Έξω από το παράθυρο της κουζίνας έχει σκαλωσιές κι ο χτίστης που μισοκρέμεται πάνω σ' αυτές ακούει Dido (ένα κοριτσάκι που γέρασε νωρίς και τώρα τραγουδάει ύμνους στην αγγλίδα νοικοκυρά). Μου κάνει εντύπωση ότι στην Ιγγλατέρρα οι χτίστες ακούνε σχετικά ποιοτική μουσική, γιατί έχω ακούσει τί παίζουν τα ραδιόφωνα στα εργοτάξια στα δικά μας μέρη του κόσμου...

Μέσα στο σπίτι ακούγονται σωλήνες που τρίζουν και η θέρμανση που γουργουρίζει γιατί έξω είναι όλα κάτασπρα. Πολύ όμορφα. Δυστυχώς όμως χρειάζεται να βγώ έξω και να πάω στο σουπερμάρκετ για προμήθειες (διότι ο συγκάτοικος λείπει και μου έχει αφήσει το ψυγείο άδειο και ένα μαυρισμένο πτώμα μπανάνας στον πάγκο). Λέω δυστυχώς επειδή, όντας μεσογειακό φρούτο, δεν αρέσκομαι στο να τουρτουρίζω!

Τώρα πρέπει να οργανωθώ και να τελειώσω εργασίες. Ούφ!

Παρεμπιπτόντως, είδες την εικόνα; Να πάρω κουράγιο, ναι!

Για μπύρα μιλάει... Αλήθεια!

Καλές μπύρες...

Κ

ΥΓ1. Σας εύχομαι καλή χρονιά, γεμάτη υγεία, χαρά και αγάπη.

ΥΓ2. Το βλόγ ακόμα ανακαινίζεται. Δώστε μου χρόνο. Πρέπει να καδρώσω το βραβείο μου και το λογότυπο του ΣΙΚ, χεχεχ :)

πλαστικά φωτάκια...

καλές γιορτές! :)

ΥΓ: Ναι, η φωτό είναι από το Γαταπού!

υπό ανακατασκευήν...

Το παρόν μπλόγκ βρίσκεται σε φάση ανακαίνησης, γι' αυτό συγχωρέστε τα χαζά που θα δείτε εδώ μέσα στις επόμενες μέρες. Μόλις το κάνουμε το λίφτινγκ θα σας καλέσω να σπάσουμε μια μπουκάλα σαμπάνια στο καινούριο σκαρί (και εύχομαι να μή μας βουλιάξει!)

Κ

ΥΓ. Στη φωτογραφία είναι οι γερανοί που είναι στημένοι στη σειρά, σαν πάπιες, έξω από τη TATE Modern.

σε τιμή ευκαιρίας...

Σήμερα, πηγαίνοντας στη σχολή, έπεσα πάνω σ' ένα παζαράκι με μεταχειρισμένα. Αν και όλα μου φαίνονταν ψιλο-άθλια, έκανα τη βόλτα μου εκεί μέσα επειδή είδα ότι είχαν cd. Μέσα σ' ένα κουβά βρήκα μαζεμένα μερικά από τα καλύτερα άλμπουμς της δεκαετίας του 90. Και τα πουλούσαν για πενταροδεκάρες. Τα λυπήθηκα έτσι που ήταν, μίζερα μέσα στον κουβά. Πήρα 4. Θα λέω ότι τα έσωσα, για να νιώθω καλύτερα για τα λεφτά που δεν ξοδεύτηκαν στον μεσημεριανό καφέ-και-σάντουιτς αλλά σε πνευματική τροφή...

Καθώς έφευγα σκέφτηκα πως είναι σαν να έχω αγοράσει την εφηβεία κάποιου αγνώστου σε τιμή ευκαιρίας. Γιατί πρίν δέκα χρόνια (τόσο παλιά είναι περίπου τα σιντιά), πρίν "μεγαλώσει" και τα βαρεθεί, ο (κάποτε) έφηβος που τα αγόρασε τότε θα τα διάλεξε με πολλή αγάπη. Και μπορεί να τα άκουσε εκατοντάδες φορές. Και μπορεί να ερωτεύτηκε ακούγοντας τη μουσική τους. Και μπορεί να έκανε ταξίδια στο τραίνο με ένα ντίσκμαν στη τσάντα, ακούγοντας το ίδιο cd σε επανάληψη για 2-3 ώρες, ξανά και ξανά. Και μπορεί να είχε μάθει και τα λόγια απ' έξω. Κι άλλα τόσα "μπορεί".

Δυσκολεύομαι να φανταστώ το λόγο για τον οποίο τα πούλησε (γιατί εγώ δεν θα το έκανα ποτέ). Όμως είμαι σίγουρος ότι αν προσπαθήσω θα βρώ λίγα πιθανά σενάρια...

Κ

ΥΓ. Στα δεξιά σας, ανανεωμένη πλεϋλίστα - φτιαγμένη με πολλή αγάπη.

εικόνα από εδώ